*~Peace B Fahsai~*

คุยกันก่อน...

ตอนนี้ก็ตอนสุดท้ายของเรื่องนี้แล้วน้อ...

ยังงัยก็ขอบคุณคนที่อ่านด้วยนะคะ เวปเสปซนี้อาจจะไม่ใช่เวปไดเสมอไปนะ เพราะเราเอาฟิคมาโพส

คนที่เข้ามาอย่าเข้าใจผิดนะค๊า ฟิคที่โพสเราก็แต่งเองด้วยก๊ะ (ติด NC อย่าว่ากันนะ เพราะเรากลัวเอาไปโพสที่อื่นแล้วจะโดนคัดลอกอ่า)

เอาหล่ะ...เอ็นจอยรีดดิ้งค๊า~~~~

 

 

Private Hearts Final Chapter 
By : ShimChangmin

 

หลังจากอุนโซถูกรถชน ก็มีพลเมืองดีมาช่วยพาไปส่งโรงพยาบาล
ใจผมแทบสลายเมื่อเห็นคนที่ผมรักจากผมไป....

ถ้าถึงมือหมอทันละก็.........ความหวังก็คงมีขึ้นมาบ้าง................

 

- ที่โรงพยาบาล -
ผมนั่งรอผลอยู่หน้าห้องไอซียูอยู่คนเดียว แต่ผมไม่สนใจอะไรหรอก ถ้าผมยังไม่รู้ว่าอาการของอุนโซจะเป็นอย่างไร

"อุนโซ ~~~!!"
ผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาที่หน้าห้อง นั่นคือมาซากิ เพื่อนของเธอที่ผมเคยเข้าใจผิดว่ากลับมาคบกันนี่เอง

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นอะชางมิน ?? ทำไมอุนโซถึง.....?"
"............ผมผิดเอง...ผมมันงี่เง่า ผมมันเห็นแก่ตัว อุนโซต้องมาเป็นแบบนี้เพราะผม.....
เป็นเพราะผมคนเดียว ~~~"
ผมระล่ำระลักออกมา แต่มาซากิก็ดูเหมือนจะเข้าใจผม
เราสองคนได้แต่รอปาฏิหารย์จะมีจริง คืนอุนโซให้กับผม.....

 

ในที่สุด ประตูห้องไอซียูก็เปิดออกมา ผมไม่รอช้ารีบวิ่งไปหาคุณหมอทันที
"คุณหมอครับ ! อุนโซเป็นยังงัยบ้างครับหมอ ???"

"คุณโบ พ้นขีดอันตรายแล้วครับ..."
"จริงเหรอครับคุณหมอ !!" ผมดีใจ เหมือนประตูสวรรค์เปิดออกจริงๆ
แต่ว่า.................

 

"แต่ว่า.....หมอไม่รับประกันว่าคุณโบจะฟื้นครับ....เพราะว่าเธอได้รับการกระแทกที่รุนแรงมาก
อาจจะทำให้....เป็นเจ้าหญิงนิทราได้ครับ....."

แค่คำพูดของคุณหมอ ก็ทำให้ผมเกือบล้มทั้งยืน ประตูสวรรค์ที่ถูกเปิดออก ตอนนี้มีคนไปปิดมันเสียแล้ว...

"นั่นหมายความว่าาาาา อุนโซจะไม่ฟื้นอย่างงั้นเหรอครับคุณหมอ !?!"
มาซากิร้องขึ้น ผมก็จะถามแบบนั้นเหมือนกัน ไม่นะ....อุนโซ.........

"มันก็ไม่ใช่จะไม่มีความหวังเสมอไปนะครับ เพราะว่าคนไข้บางคนจะหมดสติไปเพียง อาทิตย์ถึง 2 อาทิตย์เท่านั้น
จะให้ตื่นไวภายใน 1 วัน คงไม่ได้หรอกครับ..........หมอขอตัวก่อนนะครับ...."
คำพูดของคุณหมอ ทำให้ผมมีหวังขึ้นหน่อย.....ผมต้องอดทน.....รอจนกระทั่งเธอฟื้นให้ได้อุนโซ

แล้ววันนั้น....ฉันจะบอกกับเธอว่า..........."ฉันรักเธอ..."

 

///////////////////////////////////////////////////////////////////

 

วันต่อมา..........
"สวัสดียัยปากกรรไกร....."
ผมเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นคนป่วยพร้อมรอยยิ้ม ถึงแม้จะรู้ว่าเธอจะไม่เห็นก็ตาม
ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่ผมจะต้องดูแลอุนโซบ้างสินะ

"เธอเป็นยังงัยบ้างยัยปากกรรไกร........วันนี้ก็ครบ 1 อาทิตย์แล้วนะที่เธอไม่ฟื้นซะที...."
"............................"
"เธอจะนอนอยู่ทำไม ขี้เกียจตัวเป็นขนแล้วรู้มั้ย....??"
".........................."
ร่างของอุนโซก็ยังนอนนิ่งอยู่แบบนั้น ผมจับมือของอุนโซขึ้นมา 1 ข้าง
ก่อนที่จะจับมันขยับขึ้นลง ใช่...นั่นคือท่ากายภาพบำบัด

 

"คุณหมอบอกว่าถ้าฉันทำให้เธอ ตอนเธอตื่นเธอจะได้ออกจากโรงพยาบาลเร็วๆด้วย....
ฉันอยากให้ถึงวันนั้นจริงๆ......"
ผมยังทำกายภาพบำบัดให้เธอต่อไป......

 

วันที่เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่....ผมพยายามทำให้เธอฟื้น......
แต่เธอก็ไม่มีทีท่าจะฟื้นเลย......
แต่ผมไม่มีทางยอมแพ้หรอก......ผมอยากจะแก้ตัวในทุกสิ่งที่ผมทำไป
ผมจะรักเธอให้มากขึ้น ให้สมกับที่ผมรอเธอมานาน.........

 

"คุณหมอยังบอกอีกว่า ถ้าเธอได้ฟังเพลงที่เธอชอบเธอก็จะฟื้นไวๆด้วยนะ.....
แต่ว่า...ฉันไม่ยอมให้เธอหูอื้อไปก่อนแน่ๆ....ฉันก็เลยจะร้องให้เธอฟังเอง....."
ผมเริ่มกระแอมเพื่อให้เสียงของผมเข้าที่...ก่อนที่จะบรรเลงร้องเพลงที่ยัยปากกรรไกรเคยชอบมากๆ
นั่นก็คือเพลงที่พี่ยองอุงร้องตอนออดิชั่นเป็นนักร้องนี่เอง......

 

"noon naereego ......weropdeon pamee jeenamyeon

meolleeseo teulleo-oneun saebyeokjongsoree .........

honjamane sarangeun seulp'eojeeeneungeora malhajee ...marayo

keudael hyanghan keureeoomeun namane keosheende

wero-oome kaseumapado

T_T .........

keu apeumkkajee saranghangeoya ..........ฮือๆๆๆๆๆๆๆ T^T"

 

ผมร้องไห้ออกมา หลังจากที่ร้องจบไปได้ไม่เท่าไหร่.....

ผมทนไม่ได้จริงๆ....ทำไมผมต้องอ่อนแอแบบนี้ด้วย.....

ผมอยากให้อุนโซตื่นขึ้นมาเห็นแต่รอยยิ้มของผม.....

ไม่ใช่ความขี้แยของผมที่เป็นอยู่แบบนี้......

 

"จนแล้วจนรอดเธอก็ยังไม่ตื่นซะที....ทำไมอะ....เธอจะทำให้ฉันเจ็บใจตายคาห้องเลยหรือไง
ฉันผิดไปแล้ว อุนโซ......ฉันมันโง่เองที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ ... ! T^T
ตื่นซะทีสิ..ตื่นขึ้นมาฟังคำขอโทษของฉันที....."
ผมพร่ำกับร่างที่ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น ผมเหมือนคนบ้าในตอนนี้
แต่ผมก็ยอมรับ ในสิ่งที่เกิดขึ้นกับผมทั้งหมด..........
ผมมันผิดพลาดไปแล้วจริงๆ

 

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

"ที่นี่ที่ไหนกันนะ........??"
ผมกำลังเดิน........ไม่สิ...กำลังลอยอยู่ต่างหาก ผมกำลังลอย......
ในที่ๆผมไม่รู้จัก มันขาวไปหมดเลย......

ผมมองไปรอบๆ เพราะไม่รู้ว่าจะเดินไปไหนดี.....ก็มันไม่คุ้นเลยนี่ครับ.....-*-

"ชางมิน......" แล้วผมก็ได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกผมจากข้างหลัง.....
นางฟ้าเหรอ ???? สวยจังเลย ........ (กรี๊ด!! ชมเดี๊ยนเหรอคะ คิคิ >o< -- คนแต่งชอบ...ค่ะ)

ผู้หญิงในชุดสีขาว.......ที่หลังมีปีกติดอยู่......ผมมองชัดๆจึงแน่ใจว่าเป็น...........
เธอยิ้มให้ผม รู้สึกอบอุ่นพิกล.......นี่หรือเปล่านะสิ่งที่ผมรอมานาน ??

"ยัยปากกรรไกร !!! เธอ.....เธอตายแล้วเหรอ ??? ทำไมถึงแต่งตัวแบบนั้น ??"

ผู้หญิงคนนั้นไม่ตอบ แต่เธอกลับลอยห่างผมออกไป
ผมวิ่งตามไปทันที เรื่องอะไรจะยอมปล่อยมือเธอไปง่ายๆ

 

ควับ ~~~ ผมรีบคว้ามือเธอเอาไว้ทันที....
"ฉันไม่ยอมให้เธอไปไหนหรอก....เธอต้องอยู่กับฉัน....."

ผู้หญิงคนนั้นเมื่อถูกผมคว้ามือ เธอจึงหันมาหาผม....และสวมกอดผมไว้

อุ่นที่สุดเลย.....ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน......
ถ้านี่เป็นความฝัน......ก็ขออย่าให้ผมตื่นเลย...........
"อุนโซ...ฉันเหนื่อยเกินไปแล้ว....พาฉันไปอยู่ด้วยได้มั้ย.......??"

เธอไม่ตอบ....ได้แต่ยิ้มให้กับผม........ในขณะนั้น ผมก็ตกใจเพราะเธอผละผมออก
ก่อนที่จะลอยหายไปอย่างรวดเร็ว....

"อุนโซ....เธอจะไปไหนอะ !! อุนโซรอฉันด้วย !!!!!"

ผมตะโกนร้องแต่เธอก็ไม่หันมา คราวนี้ผมตามเธอไม่ทันจริงๆ ....................

 

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

"ชางมิน.....ชางมิน..........ชาง..มิน......" ผมค่อยๆลืมตาอย่างช้าๆ......
นี่ผมฝันไปจริงๆด้วย...แต่ทำไม...ผมรู้สึกอบอุ่นที่มือของผมนะ......

"ตาบ้า........ตื่นแล้วเหรอ ???"
ผู้หญิงคนหนึ่งพูดกับผม.......คงจะเป็นคุณพยาบาล ก็ผมเฝ้าไข้อุนโซมาทั้งคืนเลยนี่นา....

"ขอโทษครับคุณพยาบาล....ผมเผลอหลับไปอะครับ...."
ผมกำลังจะลุก แต่มีมือหนึ่งรั้งมือของผมไว้ ใครรั้งเอาไว้นะ....
ห้องก็มืดผมมองอะไรไม่เห็นด้วย......
หรือว่ามือที่มาจับผมไว้จะเป็น.............

"ผะผะ........ผี ~~~~!!! ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

"ไอ้บ้าเอ๊ย ~~~~ ผีบ้านนายดิชางมิน มืออุ่นขนาดนี้ ! ผีไม่มีในโลกนะยะ !!"
ผี เอ๊ย ! ผู้หญิงคนนั้นพูดกับผม ถ้าไม่ใช่ผี...แล้วใครละจะพูดกับผม ???

 

พรึ่บ !!! ในทันใดนั้น ไฟในห้องก็ถูกเปิดขึ้น รวมทั้งคุณพยาบาลยื่นหน้าเข้ามาในห้อง

"อ้าว ~~~+ คุณโบฟื้นแล้วเหรอคะ ????"
"ฟื้นแล้ว ......?" เควสชั่นมาร์คผุดขึ้นบนใบหน้าของผม...

ผมรีบหันกลับไปที่เตียงของอุนโซ แล้วผมก็ไม่อยากจะเชื่อ แล้วก็นึกว่าผมฝันไปอีกแล้ว !

 

แต่นี่เป็นความจริง !!

ความจริงจริงๆด้วย !!

 

"อุนโซ !! เธอฟื้นแล้ว !?!" ผมร้องออกมาด้วยความดีใจอย่างที่สุด
อุนโซยิ้มให้ผม...เสียงเรียกผมเมื่อกี้คงเป็นเสียงของเธอเอง !!

 

ในที่สุดเธอก็ฟื้น.....คำขอของผมเป็นความจริงแล้ว !!

"เดี๋ยวนะคะ ดิฉันจะไปเรียกคุณหมอมาก่อน~~~"
คุณพยาบาลพูดจบก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

พอเขาออกไปแล้ว ผมก็หันไปหาอุนโซ !
ทำไมตอนนี้ผมทำอะไรไม่ถูกเลยแหะ......-*-

"...........ยืนอยู่ทำไมชางมิน...ไม่เมื่อยมั่งเหรอ ???"
อุนโซลุกขึ้นนั่งบนเตียง ทั้งๆที่เพิ่งฟื้นแต่ก็สามารถลุกขึ้นเองได้
กายภาพบำบัดนี่มีผลดีจริงๆ......

"ไม่อะ......ฉันดีใจมากกว่าที่เธอฟื้น....."
"5555+ จริงเหรอ ??? งั้น...ฉันสลบต่อดีกว่า ........."
"เห้ย !! อย่านะ ! ฉันมาเฝ้าไข้เธอ งานก็ไม่ได้ทำ เรียนก็ไม่ได้เรียน เบื่อก็เบื่อ อย่าเป็นอะไรอีกนะจะบอกให้..."
ผมพูดเล่นๆกับเธอ แต่ดูเหมือนยัยนั่นจะไม่เคืองอะไรเลย

เธอกลับยิ้มเหมือนเธอไม่เคยมีรอยยิ้มแบบนั้นให้กับผมเลย
"......แล้วทำไมนายไม่กลับไปเรียนเล่า ?? พยาบาลพิเศษก็มีไว้ดูแล นายไม่เห็นต้องมาเฝ้าฉันเลยนี่....."
"ไม่ให้เฝ้าได้ไงอะ ! ฉันกลัวเธอจะเป็นอะไรไปนี่นา......ถ้าเธอเป็นอะไรมากกว่านี้...
ฉันจะขอโทษเธอได้ยังงัยกัน....>/////<"
ผมตอบไป คำพูดพวกนั้นมันมาจากปากของผมเอง ไม่ได้กลั่นกรองอะไรมาเลย
แต่ก็ดี เพราะนั่นคือใจที่แท้จริงของผม.....

"จริงเหรอ ???? ถ้าอย่างนั้นก็......ขอบคุณมากนะ....."
อุนโซยื่นมือมาให้ผมสองข้าง ผมเห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือไปสัมผัสเธอ

และทันใดที่ผมจับมือของเธอ เธอก็ดึงมือของผม ผมก็ถลันไปกอดเธอทันที ....................

แต่ผมไม่ใช่ไม่ได้ตั้งใจ....แต่ผมตั้งใจเข้าไปกอดเธอเอง.........
และเธอก็กอดผมไว้เช่นกัน..............
เราสองคนไม่เคยได้กอดกันเลย ตั้งแต่ที่รู้จักกัน และ เป็นแฟนจำเป็นกันด้วย

"อุนโซ.....ฉันขอโทษ...เพราะฉันเองที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้....."
"ฉันก็เสียใจชางมิน.....แต่เพราะที่ฉันกลับมาเพราะฉันตัดใจจากนายไม่ได้
ฉันรักชางมิน........รักมากนะ....."
"ฉัน....T^T........ ก็รักเธอมากเหมือนกันนะ........."
เราสองคนกอดกันอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งพยาบาลและคุณหมอเดินเข้ามา เราถึงจำเป็นต้องผละกันออก
ถ้าไม่ผละกันน่ะเหรอ ??? ชิมชางมินถูกลงหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งแน่ๆเลย -*-

 

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

สามวันต่อมา....หลังจากที่อุนโซออกจากโรงพยาบาลแล้ว............
ผมชวนอุนโซมาเที่ยวที่โซลทาวเวอร์
พี่ยุนโฮบอกว่าที่โซลทาวเวอร์ในฤดูหนาวอากาศจะเย็นแล้วก็โรแมนติกมากๆด้วย

ตอนนี้ก็ค่ำแล้ว จึงไม่ค่อยมีคนเดินเตร่ๆที่โซลทาวเวอร์นัก
"แหมสวยจังนะ......ฉันไม่ได้อยู่เกาหลีตั้งนานแหนะ พอได้มาโซลทาวเวอร์ก็ไม่อยากจากเกาหลีไปไหนแล้วหละ..."
"ก็ไม่ต้องไปอเมริกาอีกสิ..."
"........ไม่ได้หรอก....แม่ฉันไปตั้งรกรากอยู่อเมริกาแล้ว ถึงฉันเรียนจบไปแล้ว ฉันก็ต้องกลับอเมริกาอยู่ดีนั่นแหละ...."
"แล้วทำไมเธอต้องกลับอเมริกาตามแม่ไปด้วย.... แล้วไปอเมริกาเธอจะไปหาฝรั่งหนุ่มหล่อๆแต่งงานเหรอ ??"
"บ้าเอ๊ย........นายก็รู้นี่ว่าฉันไม่เคยมองใคร.....อีกอย่างนะ..อนาคตมันก็ไม่แน่ไม่นอน ดีไม่ดีฉันอาจจะไม่กลับอเมริกาแล้วก็ได้..." อุนโซหน้าแดงเล็กน้อย

"นี่......อุนโซ....."
"หือ..........?"
"เธอจำได้มั้ยที่ฉันเคยบอกเธอว่าถ้าฉันรักใคร ฉันจะยอมตายแทนเขา....."
"ได้ดิ....ก็นายเป็นคนบอกฉันเอง แล้วฉันก็บอกอีกด้วยว่าฉันจะทำเหมือนนาย..."
"แล้วได้ทำรึยังละ ???"
"ทำแล้วไง........"
"ตอนไหนอะ ???" ผมแกล้งโง่ แต่ความจริงผมรู้ตั้งแต่ที่เธอให้เลือดกับผมแล้ว....
"ก็..............ตอนไหนก็เหมือนกันแหละ ฉันทำเพื่อคนที่ฉันรักเสมอแหละ !" หน้าแดงเข้าไปอีก ^ ^
"เหรอ ???"
"ใช่...."
"ชิ.....แล้วเธอก็ปล่อยให้ฉันรอเธอตั้งสองปีกว่าเลยนะ"
ผมทำหน้าเบ้เล็กน้อย แต่ก็เป็นแค่การยียวนกวนประสาทเท่านั้น ความจริงแล้วผมดีใจกับคำพูดของเธอมากกว่า....

"อะไรยะ !! ฉันก็กลับมาแล้วไงล่า ! ไม่เห็นเหรอ ????"
ผมหันมายิ้มให้กับอุนโซ อุนโซเมื่อเห็นว่าผมหันมาหาเธอ หน้าก็เริ่มแดง
"เห็นแล้ว.....รู้แล้วด้วย......"

"ดี....................อุ้ย....0 /// 0"
อุนโซร้องเพราะผมดึงตัวเธอเข้ามาหาและแอบหอมแก้มเบาๆ
"บ้าเอ๊ย !! >/////< ใครใช้ให้นายหอมแก้มฉันเล่า !!"
"อ้าว......ก็ทำโทษที่เธอปล่อยให้ฉันรอเธอมาสองปีกว่าไงเล่า" ผมหัวเราะ อุนโซทำหน้างอนๆ แต่หน้าก็ยังแดง ผมก็เลยรู้ว่าเธอไม่ได้งอนจริง....

"อุนโซครับ........" ผมกระซิบเบาๆกับหูของเธอ
"....... 'ไรยะ ??"
"ฉันขอไม่เรียกเธอว่ายัยปากกรรไกรแล้วนะ...มันยาวไปอะ...^ ^"
".....ก็ได้...ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่..."
"แล้วก็อีกอย่าง.....ฉันอยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม..."
"กลับมาเหมือนเดิม ??? .................... กลับไปทะเลาะกันอีก เป็นศัตรูกันอีกเนี่ยนะ...??"
"บ้าเหรอ ! ไม่ใช่แบบนั้น ที่ฉันหมายถึงอะ ให้เราเป็นแฟนกันจริงๆต่างหาก...."
"แฟนกันจริงๆ ??"
"ใช่.....ฉันจะไม่ยอมปล่อยมือคนที่รักไปเด็ดขาด.........เป็นแฟนกับฉันจริงๆนะอุนโซ........"
"อะไรอะ.....หือ ? จะทำอะไรอะ ....?"
ผมจ้องตาอุนโซนิ่ง ทำให้ร่างตรงหน้าผมยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่ เหมือนแอปเปิ้ลฤดูใบไม้ผลิจริงๆ...
จะว่าไป...ผมจะรอทำไมนะ...ขี้เกียจรอเต็มทีแล้ว.......

.......... ชางมินคนนี้ไม่ได้ตั้งใจรวบรัดตัดตอนจริงๆนะ ..........^ ^

ผมเลื่อนมือไปดึงเอวของอุนโซเข้ามา และค่อยๆหลับตาลงช้า........
ก่อนที่ริมฝีปากของผมจะได้สัมผัสที่ริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา และอุนโซก็ไม่ได้ขัดขืน.....

ถึงผมจะเคยจูบเธอแล้ว......
แต่ก็รู้สึกเหมือนว่าครั้งนี้ผมเพิ่งได้จูบเธอครั้งแรกจริงๆ.............

เพราะผมใส่ความรักของผมเข้าไปด้วย..รักที่มีให้กับผู้หญิงแค่คนเดียว
รักที่มีให้...ที่แลกได้แม้แต่ความตาย.............

"เห้ย ~~~" แล้วอุนโซก็ผละผมออก
" -*- อะไรอะ ฉันอุตส่าห์ทำให้มันโรแมนติกละนะ" ผมก็พูดแบบที่ไม่ได้คิดเหมือนเดิม
ก็ตกใจอะสิ เล่นผละออกแบบนี้ ..........

"ฉันหายใจไม่ออกตังหากล่ะยะ...... อยากรู้มะว่าจูบจริงมันเป็นยังงัย"
"ยังงัย ???"
"55555555555+ นายติงต๊อง นายมันไม่เคยมีแฟนอะสิลืมไป !"
"-*-  แล้วไงอะ ??"
"....................แหะ....ก็แบบนี้ไง......."

แล้วอุนโซก็เอามือมาโอบรอบคอของผมและค่อยๆจูบริมฝีปากของผมอย่างแผ่วเบา
มันหอมหวานยิ่งกว่าเมื่อกี้....นี่คงเป็นความรักของเธอสินะ...........

"ขอบคุณมากนะ........อุนโซ....ที่ทำให้ฉันรู้จักความรักที่แท้จริง............
ฉันจะดูแลให้มันดีที่สุดเลย....."
"ฉันก็เหมือนกัน.....ตลอดเวลาที่ผ่านมาความรักมันซับซ้อนเหลือเกินนะชางมิน..."
"แต่มันก็ไม่สามารถซ่อนหัวใจที่แท้จริงของเราสองคนได้....ฉันต้องขอบคุณพี่ยองอุงด้วยหละ
ที่สอนคำนี้ให้ฉัน..." ผมใช้นิ้วไล้ไปตามใบหน้าของเธอเบาๆ
"เหรอ ??? ตอนไหนอะ ฉันไม่เห็นรู้เลย"
"ตอนไหนก็ได้น่า.......! นี่อย่าทำให้มานหมดอารมณ์สิ"
"อารมณ์อะไรยะ ??"
"อารมณ์อะไรน่ะเหรอ....? ก็.........."
"?.....?"
"อารมณ์รักไงล่ะ......"
อุนโซเมื่อได้ยินก็หน้าแดงทันที "อีตาบ้า......ฮิฮิ~~~"
หลังจากนั้นเราสองคนก็สวมกอดกันอีกครั้ง ช่างเป็นฤดูหนาวที่อบอุ่นเสียจริงๆสำหรับผม......

คราวนี้เราก็ไม่ต้องกลัวแล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น
แต่ถ้ามันจะเกิดขึ้น ผมขอแค่อย่างเดียว...

ขอให้เธออยู่ข้างๆผมตลอดไปก็พอ....

ขอบคุณพระเจ้าด้วยที่ทำให้เรากลับมารักกันอีกครั้ง
ถ้าไม่มีท่าน เราก็คงจะกลับมาพบกันไม่ได้ .............
ผมสัญญาจะรัก...และดูแลอุนโซให้ดีที่สุด......
ผมสัญญาครับ............

.............. ชิมชางมิน ..............

 

*- Fin. -*

 

คุยกับคนแต่งหลังฟิคอวสานนนน
 เย้วววววววววว อวสานแล้วว้อยยยยยย ในที่สุดฮาก็ไม่ต้องนั่งคิดมุขเรื่องนี้ละ ดีใจจังมันจบจนได้ T^T ตอนจบของละครไม่ต้องมีใครกระอักเลือดเพราะโดนประชาทัณฑ์เลย (แต่คนแต่งจะกระอักเลือดก่อนเพราะพรุ่งนี้สอบ-*-) ยังงัยคนที่อ่านมาถึงตรงนี้แล้วขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์ติดตามมาจนจบ คนแต่งจะพยายามบริหารมุข เอ้ย ! สมองเยอะๆนะคะจะได้มาแต่งต่อ น่าจะเป็นเรื่องอื่นที่มะใช่ชางมินแล้วอ่าคะ แต่ยังงัยคนแต่งก็จะ....สู้โว้ยยยยยยย !!!

 

Private Hearts Chapter 20 
By : ShimChangmin

 

หลังจากที่ยัยปากกรรไกรอุนโซไปเรียนต่อเมืองนอกแล้ว ผมก็ใช้ชีวิตนักร้องและนักเรียนโดยที่ไม่ได้มีความรักกับใครอีก ด้วยความที่ผมไม่เคยลืมยัยนั่นเลยสักนิด ผมเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ผมกำลังตกอยู่ในสภาพเดียวกับยัยนั่นเมื่อตอนมาซากิจากเธอไป แต่อย่างไรก็ตามที ผมก็ยังรอที่จะได้พบเธออีกครั้ง ต่อให้นานสักแค่ไหน....

2 ปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก็ถึงเวลาผมได้ขึ้นมหาวิทยาลัยปีที่ 1

"มหาวิทยาลัยโซล ~~~!!! เย้ๆๆๆๆๆ"
ผมร้องออกมาดังลั่นเมื่อเขาสอบติดมหาวิทยาลัยโซลด้วยคะแนนสูงสุดระดับประเทศ
ทุกคนต่างหันมาดูผมกันใหญ่ว่าผมเป็นอะไรไป แต่ผมก็ไม่สนใจหรอก
สมแล้วที่อุตส่าห์ใช้เวลาอ่านหนังสือมาตั้งสองสามปี

"โอ้ว ~~~ สุดยอดเลยชางมิน ~~~!!!"
พวกพี่ๆดงบังชินกิและเพื่อนๆต่างมารุมเฮผมกันเป็นแถว
ผมรู้สึกตื่นเต้นกับชีวิตใหม่ในมหาวิทยาลัยโซล มหาวิทยาลัยที่ใครๆก็ใฝ่ฝันอยากจะเข้า
แล้วความหวังอีกอย่างหนึ่งของผมละ...มันจะเป็นความจริงหรือเปล่า ??

 

- วันแรกของปฐมนิเทศน์ -
"อะแฮ่ม อะแฮ่ม ~~ ขอให้ทุกคนสนุกกับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และ ศึกษาหาความรู้ให้มากๆ
ให้สมกับที่มีคุณสมบัติเข้ามาในมหาวิทยาลัยแห่งนี้นะ อย่าทำให้พ่อแม่ผิดแม่ผิดหวังละ"
อธิบดีของมหาวิทยาลัยกล่าวสั้นๆเพื่อเป็นการปรารภ
(ดีหวะ ถ้าเปงมหาลัยปกติอะ กล่าวเป็นชม.ไอ่เราก็นั่งหาวเอาหาวเอา -*-)

ผมนั่งฟังอยู่ในห้องประชุมกับแม่ของผม วันนี้ท่านก็มากับผมด้วย
"ชางมิน เดี๋ยวไปลงทะเบียนเรียนแล้วก็จ่ายเงินให้เรียบร้อยด้วยนะ เดี๋ยวแม่ไปรอที่รถแล้วกัน..."
"แม่กลับก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะเข้าบริษัทก่อน ไปเชคคิวก่อน"
"อ่อจ้ะ แล้ววันนี้จะมานอนที่บ้านมั้ยลูก ??"
"วันนี้ผมคงไปค้างกับพวกพี่ๆน่ะครับ แม่ไม่ต้องห่วงผมนะครับ"
"จ้ะ...แม่เชื่อในตัวลูกของแม่เสมอนะ"
แม่ยิ้มให้ผม ก่อนที่จะเดินออกไป

ส่วนตัวผมเองก็ต้องเดินไปที่ห้องทะเบียน เพื่อลงทะเบียนเรียนในเทอม 1

เมื่อถึงห้องทะเบียน คนเยอะมากจนผมเริ่มเวียนหัว

"ว๊าย ~~ นี่เธอ ชางมินวงดงบังชินกินี่"
"ใช่ ๆ แหมตัวจริงนี่น่ารักมากๆเลยน๊าาาา"
"ขอบคุณครับ ~~~" ผมตอบทั้งสองสาวที่ยืนซุบซิบกันเรื่องผม แต่ผมก็ได้ยินถนัดหู

"ว๊าย ~~~ เค้ายิ้มให้พวกเราด้วย กรี๊ด ๆๆๆ ~~~!!"
ผมยิ้มให้กับทั้งสองสาวนั่น จนผมคิดว่าน่าจะทำให้เธอทั้งสองเก็บไปฝันนานเลยทีเดียว ^-^

แล้วผมละ...จริงๆแล้วผมต้องการอะไร อะไรคือสิ่งที่ผมต้องการ....
แล้วผมจะได้พบเมื่อไหร่กัน ???

หลังจากลงทะเบียนเสร็จ ผมก็กลับไปที่บริษัทเพื่อเชคว่าเวลาทำงานกับเวลาเรียนชนกันหรือไม่

 

- ที่บริษัท SM-
"มาแล้วคร้าบ~~~~"
"อ้าวชางมินมาแล้ว ~~ลงทะเบียนเรียนเป็นยังงัยบ้าง ??" พี่ยองอุงทักผมเป็นคนแรก
"ก็ดีอะครับ" ผมตอบเรียบๆ
"วันจันทร์มหาวิทยาลัยก็เปิดเรียนแล้วสินะ รู้สึกยังงัยบ้างชางมิน ??"
"ก็ตื่นเต้นสิครับ ผมอยากสัมผัสชีวิตนักศึกษามานานแล้ว ^-^"

เวลาล่วงเลยเร็วเหลือเกิน
พอถึงวันจันทร์ผมก็รีบตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะไปเรียน

 

- ที่มหาวิทยาลัย - ในคาบเรียนที่ 1 ของผม
อ.ยังไม่มา ผมเดินเข้าไปในห้องและนั่งลงกับโต๊ะเลกเชอร์ข้างหน้า
ความจริงผมชอบนั่งข้างหลังมาตั้งนานแล้ว แต่ว่าผมกลัวว่าถ้าผมกลับไปนั่งข้างหลังอีก
ผมคงจะต้องคิดถึงอุนโซจนไม่เป็นอันเรียนแน่ๆ

ผมนั่งไปได้สักพักก็เริ่มมีเพื่อนๆเดินทยอยกันเข้ามา เพราะใกล้เวลาที่อาจารย์จะมาเต็มที

"นี่เราไปนั่งกันตรงข้างหลังกันเถอะ..."
"ไม่ดีอะนั่งข้างหน้าดีกว่า....ฉันกลัวไม่ได้ยินเสียงอาจารย์"
ไม่นานผมก็ได้ยินเสียงชายหญิงคู่หนึ่งและผมก็หันไปตามเสียง

"O_o !"
ผมตกใจ นี่ผมตาฝาดหรือไม่ฝาดกันแน่นะ ???
นั่น ยัยปากกรรไกร กับ........
O_o
มาซากิ !?!

ยัยปากกรรไกรกลับมา .....??
แต่ทำไม....ถึงกลับมาพร้อมมาซากิ.......???
ผมรู้สึกสับสน สองคนนั้นเลิกกันไปแล้วนี่ ??
แล้วทำไม.......??? ทำไม ....... ???

ทำไมสองคนนั้นถึงกลับมาเยาะเย้ยผมด้วย !!!! (คิดไปเองรึเปล่าลูก....??)

ความสับสน และ คำถามมากมายผุดขึ้นในใจผมราวดอกเห็ด
แต่มันทำให้ผมเจ็บ และ รู้สึกว่าที่รอการกลับมาคงจะจบสิ้นลงแล้ว

ผมเดาออกว่าสองคนนั่นคงเห็นผม แต่เค้าก็ไม่ทักผม
ช่างเถอะ....ผมไม่อยากจะสนใจแล้ว.....

ถือว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่อุนโซที่ผมเฝ้ารอคอยแล้วกัน ......

แต่อะไรกันนะ ทำให้สายตาผมไม่สามารถเคลื่อนย้ายไปไหนได้เลย
นอกจากจะมองผู้หญิงคนนั้นที่คุยกับมาซากิอย่างสนิทสนมเพียงคนเดียว

ยิ่งมองยิ่งเจ็บในใจแปลบๆ บอกกับตัวเองว่าเขาไม่ใช่โบอุนโซ
แต่ก็โกหกตัวเองไม่ได้เลย..... T^T

ตอนเที่ยง หลังอาหารเที่ยงแล้ว ผมก็มานั่งคิดอะไรไปพลางๆริมน้ำในมหาวิทยาลัย
ตอนนี้ผมไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเลย นอกจาก.........

 

........................................................................

 

"กำลังรอใครอยู่รึเปล่า ???"
มีเสียงดังขึ้นข้างหลังผม แต่ผมก็ไม่ได้หันกลับไปดู
"ไม่ได้รอนี่ครับ..." ผมตอบไปงั้นๆ ผมไม่ได้ตั้งใจตอบเสียด้วยซ้ำ

"ไม่ได้รอจริงๆเหรอครับ ?? แต่ผมว่าคุณคงอยากเจอใครบางคนนะ..."
ผู้ชายคนนั้นยังซักผมจากข้างหลัง ผมเริ่มรำคาญแล้วนะเนี่ย ~~

"แล้วมันเรื่องอะไรของคุณอะครับ ?!!?" เมื่อความรำคาญครอบคลุมผม ผมก็ต้องหันกลับไปตวาดบ้าง

 

O_o !!

 

ผมตะลึงไปทันที นี่ตาผมฝาดอีกรึเปล่านะ ?

"นายไม่ได้ตาฝาดหรอกชางมิน ผมเอง..มาซากิ...."
มาซากินั่นเองที่ถามคำถามกวนบาทากับผม

"มาซากิ ???" ผมทวนอีกครั้ง มาซากิพยักหน้า
"ใช่ครับ พอดีว่าได้ทุนมาต่อเกาหลี ก็เลยถือโอกาสมาเรียนมหาวิทยาลัยโซลซะเลย
ได้ข่าวว่านายทำคะแนนได้สูงสุดของประเทศนี่ ดีใจด้วยนะ..."
มาซากิร่ายเสียยาว ผมก็ไม่ค่อยอยากจะสนใจนักหรอก

"ขอบใจนะ... แต่ผมไม่อยากได้คำชมนั้นหรอก...เอาคืนไปเถอะ..."
ผมรู้สึกรำคาญ นี่มาซากิจะมาไม้ไหนกันนะ ทำไมต้องมาพูดดีกับผมด้วย...

"ผมก็ไม่ได้อยากมาเจอชางมินหรอก คนนี้ตังหาก ที่เขาอยากพบชางมิน.."
มาซากิพูดเหมือนรู้ใจผม แต่ในขณะนั้น ผมก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งแอบหลบอยู่ข้างหลังมาซากิ

เธอคนนั้นเดินออกมา ผมเริ่มรู้ว่าเธอเป็นใคร .....!!

"ยะ.....ยัย...ปากกรรไกร........??"
ในที่สุด ผมก็ได้พบเธออีกครั้ง นี่แหละคนที่ผมอยากจะพบ...

"สองคนนี้คุยกันไปเลยนะ เคลียร์กันให้เรียบร้อย..."
"เดี๋ยวมาซากิจะไปไหนอะ ??"
"ฉันอยู่คงไม่ดีหรอก บอกชางมินให้เรียบร้อยนะ"
มาซากิยิ้มให้อุนโซ ก่อนที่จะเดินไป

 

"...............แย่จังเลยมาซากิเนี่ย แทนที่จะอยู่ด้วยกันก่อน.."
"มีอะไรรีบๆพูดมาดีกว่า ฉันไม่อยากยืนตรงนี้ให้นานนัก"
"....ถ้านายไม่อยากคุยกันที่นี่ ก็ไปคุยกันที่อื่นกว่า"
"ไม่....... คุยตรงนี้แหละ พูดเสร็จจะได้จบๆไป..."
"ทำไมอะชางมิน นายไม่อยากคุยกับฉันเหรอ ??"
"......................"
"เราไม่ได้เจอกันสองปีกว่า...นายเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ ??"
"เปลี่ยนเหรอ.....? เธอน่าจะถามตัวเองมากกว่านะ หึ...ดีนะ...เอาความรักมาล้อเล่นแบบนี้..."
"ล้อเล่น...หมายความว่ายังงัย ??"
"ถ้าเธอจะบอกฉันว่าเธอกับมาซากิกลับมาคบกัน ไม่จำเป็นต้องบอกฉันก็ได้
เพราะถ้าบอกฉันไป ฉันก็ไม่ไปงานแต่งงานเธอหรอก ~~!"
ผมปล่อยทุกคำออกมาที่ผมพอจะคิดได้
ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพูดออกไปได้ยังงัย พูดออกไปทั้งๆที่ไม่รู้เลยว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น

อุนโซนิ่งไปสักพัก ก่อนที่จะหัวเราะเสียงดัง
"55555555+ ชางมิน ~~~ นายนี่มันเหมือนเดิมทุกอย่างเลยนะ ชอบโวยวาย
คิดว่าความคิดของตัวเองถูกต้องที่สุด ไม่เป็นไรหรอก ฉันชินกับนิสัยแบบนั้นของนายแล้ว"
ยัยนั่นพูดอะไรอะ ?? ผมยังไม่เข้าใจ นี่จุดประสงค์ของการกลับมาคืออะไรนะ....?

ทำไมผมถึงไม่เคยเข้าใจยัยนั่นเลยนะ.....
ตอนนี้ผมเดาใจตัวเองถูกยังง่ายกว่าเดาใจร่างที่อยู่ตรงหน้าผมเสียอีก

"ขำอะไรอะ.......? สนุกมากนักหรือไง ???"
"ฉันก็ขำนายอะดิ ........~~ ฉันจะแต่งงานกับมาซากิทำไม ในเมื่อฉันกับมาซากิไม่ได้เป็นแฟนกันซะหน่อย"
เหมือนหูอื้อสักครู่ นี่ผมไม่ได้ฟังผิด ถ้าไม่ได้เป็นแฟนกับมาซากิ ก็คงจะบอกว่ามีคนอื่นแล้วสินะ ??

"......นายไม่รู้จริงๆเหรอว่าฉันกลับมาทำไม...."
"จะไปรู้หรือไง ฉันไม่ใช่พระเจ้านะ ที่จะรู้ทุกอย่าง..."
"แต่นายก็เคยบอกนี่ว่าพระเจ้ากำหนดคนสองคนให้มาพบกัน แล้วก็รักกัน"
(มันบอกตั้งแต่เมื่อไหร่วะ พิมๆมาไม่เห็นมานมีคำนี้เลย -*- ---- คนแต่งก๊ะ)

"พูดแบบนั้นทำไม ???" "เธอจะทำให้ฉันเจ็บไปมากกว่านี้ทำไม ~~!! สนุกหรือยังงัยห๊ะ !!"
ผมตะโกนออกมา น้ำตาของผมไหลออกมาได้ไงไม่รู้
งี่เง่าจริงๆชางมิน น้ำตาของลูกผู้ชายให้ใครเห็นได้ง่ายๆได้ยังงัย
งี่เง่า งี่เง่า งี่เง่าจริงๆ .....................!!

อุนโซเหมือนอึ้งไปสักพัก และเขาก็พูดในบางอย่างที่ผมไม่มีทางเชื่อว่าเธอจะพูด
"ฉันไม่ได้กลับมาเพราะซ้ำเติมนาย หรือเพราะอะไรทั้งสิ้น !!
แต่ฉันกลับมาขอโทษนาย !!
และ............. ....กลับมารักนายเหมือนเดิมไงเล่า !!"

.................
............................

เหมือนโลกของผมหยุดเดินสักพัก.....นี่คือคำที่ออกมาจากปากของเธอจริงๆเหรอ อุนโซ ??

 

หากว่านี่คือความฝัน ผมอยากตื่นไวๆ
ผมไม่อยากหลอกตัวเองอีกแล้ว ~~~!!

 

"ไม่จริง ~~~" ผมทำอะไรไม่ถูกแล้ว "เธอโกหก ~~มันเป็นความฝัน ปลุกฉันสิ ปลุกให้ตื่นซะที~~!!"
ผมตะโกนออกมาดังๆ พร้อมเขย่าร่างของอุนโซด้วยมือทั้งสองข้าง
ไม่จริง....มันไม่จริง !!!

"ไม่ !! เธอไม่ได้ฝันชางมิน ! ฉันกลับมาเพราะฉันลืมนายไม่ได้
ฉันรักนายชางมิน ~~!! ฉันรักนายจริงๆ ชางมิน ฉันรักชางมิน เข้าใจมั้ย...!!"
อุนโซย้ำผมหลายครั้ง ยิ่งย้ำหัวใจของผมก็ยิ่งเจ็บ ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ...
เวลาแบบนี้แล้วผมจะทำยังงัยดี ????

"ไม่จริง.......เธอโกหก ~~~ เธอโกหกฉัน !!!"
ผมร้อง และ รีบวิ่งไปอย่างรวดเร็วให้ไกลเท่าที่จะทำได้ แต่ผมไม่คิดเลยว่าอุนโซจะวิ่งตามผมมา

แต่เรื่องอะไรที่ผมจะหยุด ผมไม่อยากได้ฟังคำนั้นอีกแล้ว....!!

ผมวิ่งมาถึงไหนแล้วไม่รู้ รู้แต่ว่าวิ่งออกเขตมหาวิทยาลัยมาแล้ว

"ชางมินรอฉันด้วย ฟังฉันก่อนได้มั้ย ~~!!!" อุนโซยังวิ่งตามผมมา ปากก็ร้องขอให้ผมหยุด

และในที่สุดผมจำใจต้องวิ่งข้ามถนน เพื่อให้เธอตามมาไม่ได้
ผมอาศัยตอนที่รถหยุดวิ่ง แต่ผมรู้สึกว่าอุนโซวิ่งช้ากว่าผมมาก วิ่งระยะไกลขนาดนี้มันก็คงต้องเหนื่อยมั่งหละ...

เมื่อผมวิ่งมาอีกฝั่งของถนน ผมมองไปอีกฟาก อุนโซเพิ่งวิ่งมาถึง ผมตะโกนบางคำออกไป
"อย่าตามฉันมาเลย เราพอกันแค่นี้เถอะ ~~!!"
"ไม่ ! ถ้าชางมินยังไม่เข้าใจฉัน ~~!! ฉันต้องการอะไร นายไม่เคยเข้าใจเลยใช่มั้ย ~~!!"

ในวินาทีต่อมา ผมรู้สึกตาพร่า เพราะผมเห็นอุนโซวิ่งมาหาผมที่อีกฝั่งถนน ในขณะที่รถกำลังวิ่งอยู่บนถนน

 

เอี๊ยด ~~~~~~~~~~~~ โครม ~~~~~!!!!

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

 

ในชั่ววินาที ผมเห็นร่างของอุนโซล้มลงไปบนพื้น
เนื่องจากขณะที่เธอวิ่งข้ามถนนมา รถคันหนึ่งก็วิ่งมาชนเธอเข้าอย่างจัง

โลกของผมกลายเป็นมืดทันที ผมไม่คิดว่าเธอจะทำได้ขนาดนี้.....
รู้แต่ว่าหัวใจของผมเริ่มเจ็บเพราะเห็นคนที่ผมรักประสบอุบัติเหตุไปต่อหน้าต่อตา

ผมรีบวิ่งไปที่ร่างไร้สติของอุนโซ ผมนั่งลงและอุ้มเธอขึ้นมาซบอกของผมไว้
"ไม่ ~~~~ อุนโซ ~~~ อย่าเป็นอะไรนะ ตื่นสิ ~~ตื่นขึ้นมาคุยกับฉัน !!"
"อื้อ ~~~~ ชาง.....มิ......น ~~~~"
"ทำไมต้องทำแบบนี้ ! ทำไมต้องทำโง่ๆแบบนี้ !!"
"โง่.....? ถ้าฉันไม่ทำโง่ๆ........นายคงไม่มีทางรู้ว่าฉันรู้สึกยังงัย......ชางมิน........
ฉันเคยบอกนายใช่มั้ย....ว่าฉันรักนาย....แล้วทำไม....นายไม่เชื่อ...ฉัน..."
"อย่าพูดอะไรตอนนี้เลย ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล....."
"อย่าเลย...ฉันทนไม่ไหวแล้ว...มัน..เจ็บ..ไปทั้งร่าง...ฉัน..เจ็บ......"
"ฮือๆๆๆๆๆๆๆ T^T .............."
"ชางมิน ........"

ผมมองหน้าคนที่ผมรัก ตอนนี้เลือดเริ่มออกจากปากของเธอทีละนิด
น้ำตาของผมไหลออกมาราวตาน้ำแตก ผมทนไม่ได้ที่เห็นเธอในสภาพแบบนี้....

"ฟังไว้นะ.....ต่อให้ฉันตาย.....ฉัน..จะไม่มีวันหยุดรักนาย.........
อึก ~~~ แล้ว....ไปเจอกัน.......บนสวรรค์......นะ...........ลาก่อน.......ชาง...มิน......."
และ มือที่กอบกุมมือของผม ก็หล่นลงไปอยู่ข้างล่าง หัวใจของผมเหมือนหยุดเต้น น้ำตาของผมไหลออกมาอัตโนมัติ

"อุนโซ.........? อุนโซ !!! ฮือๆๆๆๆๆ อุนโซอย่าจากฉันไปสิ !!!
ฉันรักเธอนะอุนโซ !! ฉันขอโทษ !!! ฮือๆๆๆๆ~~~~~~T^T"
ผมร้องไห้เสียใจราวคนบ้า ผมมันโง่เองที่ทำแบบนี้ ทั้งๆที่อุนโซมาขอโทษผม
แล้วเราจะได้กลับไปรักกันอีกครั้งแท้ๆ .........
แต่ผมก็ทำมันพังเอง..............ผมทำมันพัง !!!

อุนโซ...ฉันขอโทษ.....ขอโอกาสได้ฉันแก้ตัวหน่อยได้มั้ย.............

ลืมตาสิ !! อย่าทิ้งฉันไปแบบนี้นะ T^T

 

To be continue.......................

 

เง้อ..เสาร์อาทิตย์นี้นึกว่าจะได้พักนะนี่ วันจันทร์สอบแจป วันพฤหัสสอบอิ๊ง

วันเสาร์หน้า ไ ป เ ที่ ย ว น  เ จ้า ค๊า~~~~~ !!

อยากไปจิงๆๆๆเยย หัวใจเต้นตุบๆม่ายหยุด (เวอรื!) แหะๆๆๆๆ...><

ก็ตื่นเต้นสิ..เพราะคนที่ไปในวันนั้นด้วยเปงคนที่เราชอบนี่นา...5555+

 

รักมากมาย >///<
 

ความเดิมตอนที่แล้ว....
 อุนโซถูกผู้จัดการส่วนตัวของดงบังชินกิไล่ออกจากการเป็นพยาบาลของชางมิน อุนโซยอมทุกอย่าง และตัดสินใจไปเรียนต่ออเมริกา ทั้งๆที่เจ็บหัวใจเมื่อรู้ตัวเองว่าหลงรักชางมินเข้าให้แล้ว จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อรักซ้อน....มันซ่อนหัวใจ.......

 

Private Hearts Chapter 19

 

"ทำไมไม่มีคนบอกผมสักคำ ~~~!! พวกพี่เห็นผมเป็นอะไรอะ ~~!???!"
"พวกพี่ขอโทษจริงๆชางมิน....คุณเมเนเจอร์ ไม่ให้บอกชางมินจนกว่าชางมินจะหายน่ะ..."
"แล้วมาบอกผมตอนนี้เนี่ยนะ ผมดีขึ้นแล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาพยาบาลใหม่มาดูแลผมหรอก ~~!!"
ชางมินโวยวายขึ้นเมื่อรู้ความจริงจากดงบังชินกิว่าอุนโซถูกผู้จัดการส่วนตัวของพวกเขาไล่ออกจากการเป็นพยาบาลส่วนตัวของชางมิน แถมยังห้ามไม่ให้อุนโซยุ่งกับชางมินด้วย

"นายใจเย็นๆเถอะชางมิน ไว้รอนายหายแล้วค่อยไปพูดกับโบอุนเค้าก็ได้...
อีกอย่าง นายกับโบอุนก็เลิกกันแล้วไม่ใช่เหรอ ??" จุนซูพูดเพื่อหยุดชางมิน
ชางมินเมื่อได้ฟังจึงนอนลงกับเตียง แต่ในใจกลับร้อนเป็นไฟ

"พวกพี่ก็รู้แล้วนี่....ว่าผมรู้สึกยังงัยกับยัยนั่น.....ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลยนะ.....
แล้วแบบนี้...ผมจะยอมปล่อยให้ยัยนั่นไปจากผมได้ยังงัย"
"แล้วทำไมนายถึงตอบตกลงเลิกกับเค้าไปดื้อๆแบบนั้นน่ะ....??
ถ้านายรักเขา แล้วทำไมถึงปล่อยเขาไป" ยูชอนถามชางมินบ้าง

"ผม........ผมไม่รู้......ไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ......ผมอยากนอนแล้ว...ราตรีสวัสดิ์"
ชางมินพูดจบก็หลับไป ถึงแม้จะแกล้งทำเป็นหลับ แต่หัวใจน้อยๆที่ยังไม่เคยรักใครของชางมิน
กลับเจ็บปวดเหมือนมีมีดขึ้นสนิมมาแทงทะลุเข้าหัวใจอย่างจัง
น้ำตาค่อยไหลออกมาจากดวงตาของชางมินทีละน้อย

 

------------------------------------------------------------

 

มาที่พวกดงบังชินกิที่พากันเดินออกมาจากห้องเมื่อเห็นว่าชางมินหลับไปแล้ว
"เฮ้อ....ขอบใจพวกนายมากนะ ที่ไม่บอกชางมินเรื่องใครเป็นคนให้เลือดชางมินอะ
แล้วก็...เรื่องน้องอุนโซไปเรียนต่อเมืองนอกด้วย..."
แจจุงพูดพร้อมถอนหายใจ

"ไม่เป็นไรหรอก...ชางมินคงบ้าคลั่งตายแน่ถ้ารู้เรื่องนี้น่ะ" ยุนโฮยิ้มตอบ
"แล้วนี่...เราจะไม่ทำอะไรสักอย่างเลยเหรอ ?? ชางมินน่ะน่าสงสารออกนะ
โบอุนด้วยอะ..."
"เราทำอะไรไม่ได้มากหรอกจุนซู...เราก็ทำได้แต่คอยดูต่อไปนั่นแหละ ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นน่ะ"
"เห็นด้วยกับมิกกี้นะ...พวกเราอยู่เฉยๆไปก่อนดีกว่า...แล้วพอถึงเวลา ชางมินก็จะรู้เองแหละ...."

ชางมินตื่นขึ้นกลางดึก เขาไม่พบใครอยู่ในห้อง เหลือแต่โทรศัพท์มือถือของเขาที่วางไว้ข้างเตียง
ชางมินเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้นั้นและมากดหาเบอร์ของอุนโซ
"ไม่มีเบอร์...?? แสดงว่าโดนลบออกแล้วล่ะสิ......เอาน่าชางมิน ดีนะยังจำเบอร์เธอได้น่ะ..."
และชางมินก็กดโทรศัพท์ไปหาอุนโซ เพื่อหวังจะคุยให้รู้เรื่อง

สัญญาณติด......แต่ไม่มีคนรับ.......

"ฮัลโหล......" ปลายทางรับสายจนได้ แต่น้ำเสียงดูเหมือนไม่เป็นมิตรด้วยเลย

"ยัยปากกรรไกร เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ"
"แต่ฉันไม่มีอะไรคุยกับนาย...แค่นี้นะ....."
ปลายทางวางสายเมื่อพูดจบ ชางมินตกใจและรีบกดเรียกอีกที

แต่........
"ระบบฝากข้อความ กรุณาฝากข้อความหลังสัญญาณนี้......ตู๊ด~~~~~"

'ระบบฝากข้อความงั้นเหรอ...? เอาก็เอา....'
ชางมินจึงพูดความในใจทั้งหมดใส่ไว้ในข้อความนั้น

"ยัยปากกรรไกร ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากจะคุยกับฉัน แต่ฉันอยากมีเรื่องคุยกับเธอตั้งมากมาย ฉันรู้สึกผิดที่ทำให้เธอเดือดร้อน ตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาในโรงเรียน ฉันสร้างปัญหาให้เธอมากมาย แต่รู้เอาไว้..ว่าเธอทำให้คนที่ไม่เคยรักใครจริงจังได้รู้ว่า ความรักที่มีงดงามมากแค่ไหน แล้วฉันก็ได้มอบความรักให้กับผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ฉันไม่ชอบหน้าตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แต่หลังๆนี้ฉันกลับคิดถึงแต่เธอตลอดเวลา และอยากจะบอกให้รู้ว่า ฉันไม่อยากให้เธอไปจากฉัน อย่าไปไหนเลยนะ อย่าเลิกกับฉัน ฉันไม่อยากเลิกกับเธอ...."
น้ำเสียงของชางมินเริ่มสั่นเครือ เมื่อเริ่มพูดว่าอย่าเลิกกับเขา
"สักวัน..ฉันจะตอบแทนการให้ที่มีความหมาย รอฉันนะ...ฉันจะกลับไปที่โรงเรียน อีกไม่นาน เราก็จะได้พบกันแล้ว ใครๆก็ไม่สามารถห้ามได้....แล้วฉันจะกลับไปบอกเธอว่า....ฉัน....รัก...."

กรึ่ก ~~!!!
มีเสียงเปิดประตูเข้ามาในขณะที่ชางมินยังไม่ทันพูดจบ ชางมินเผลอปล่อยโทรศัพท์ลงกับพื้น

คนที่เดินเข้ามา คือ คุณเมเนเจอร์นั่นเอง

"ทำอะไรอยู่น่ะชางมิน ??"

"เอ่อ เปล่านี่ครับ...พอดีผมหิวน้ำ ก็เลยตื่นมาหยิบน้ำแค่นั้นเอง...
เอ่อ...ผมขอนอนต่อนะครับ..." ชางมินแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทั้งที่ใต้เตียงมีโทรศัพท์มือถือตกอยู่

เมื่อชางมินทำเป็นหลับไปแล้ว คุณเมเนเจอร์จึงมายืนที่ข้างเตียงของชางมิน
"เอะ..นี่มันมือถือของชางมินนี่.....นี่ฉันลบเบอร์ไปแล้วยังจะจำได้อีกหรือนี่....??
แน่มากนะชางมิน....."

ชางมินได้ยินทุกอย่างที่คุณเมเนเจอร์พูด แต่เขาก็ต้องทำเป็นหลับต่อเพื่อไม่ให้เมเนเจอร์รู้ตัว

นี่เขาต้องนอนเจ็บไปนานอีกเท่าไหร่นะ...
แล้วเมื่อไหร่จะได้จะออกจากโรงพยาบาลเสียที ..........
เขาจะได้ไปบอกอุนโซว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเธอ
ก่อนที่มันจะสายเกินไป ..........

 

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

1 อาทิตย์ผ่านไป ก็ถึงวันเดินทางของอุนโซ และ
วันนั้นก็เป็นวันเดียวกับที่ชางมินหายดีและออกจากโรงพยาบาล

ที่ห้องของชางมิน
"ดีใจด้วยนะที่ชางมินหายดีแล้ว...ชางมินจะได้ออกจากโรงพยาบาลไปทำงานซะที"
ผู้จัดการส่วนตัวของดงบังชินกิพูดด้วยน้ำเสียงปิติยินดี เมื่อเห็นชางมินนั่งรถเข็นออกมาจากห้องรักษาตัว
แต่ชางมินกลับทำหน้าเศร้า
"แฟนเพลงอะ ส่งของมาให้กำลังใจชางมินเพียบเลยนะ เดวกลับบ้านไปอะจะได้เอาให้ดู"
แจจุงที่เข็นรถชางมินออกมาพูดกับชางมินเป็นการปลอบใจทางอ้อม
เขารู้ดีว่าถ้าพูดเรื่องอุนโซไปต้องถูกเมเนเจอร์ดุแน่นอน

"เออทุกคนเอาชางมินไปที่รถก่อนนะ จะไปเข้าห้องน้ำก่อน.."
เมเนเจอร์พูดจบก่อนที่จะเดินเลี่ยงไป เข้าทางชางมิน

"พี่ยองอุง....ผมขออะไรได้มั้ย....?" ชางมินกระซิบบอกแจจุง
"อะไรเหรอชางมิน ???" แจจุงเงี่ยหูมาหาชางมิน
"ผม............อยากไปโรงเรียนอะ....ผมอยากเจอยัยปากกรรไกรอะพี่...."
"เอางั้นเหรอ ??? (ใกล้เวลาชางมินจะรู้ความจริงแล้วสินะ) เอ่อ...แล้วจะไปยังงัยล่ะ
ถ้าคุณเมเนเจอร์รู้ละก็..."
"ผมรับผิดชอบเองครับ ถ้าเกิดอะไรขึ้น" ชางมินพูดต่อแจจุง
เมื่อแจจุงเห็นชางมินดังนั้นจึงคิดได้ว่า ชางมินน่าจะได้รู้ความจริงเสียที
"แจจุงเอาชางมินไปโรงเรียนเถอะ...ทางนี้พวกเราจะรับหน้าไว้เอง"
ยุนโฮบอกกับแจจุง รวมถึงดงบังชินกิอีก 3 คนก็ด้วย

"อือม...ขอบใจนะทุกคน..."
แจจุงพยักหน้าให้ชางมินและทุกคน ก่อนที่จะแอบเข็นรถชางมินไปทางอื่น และ ขึ้นแท็กซี่ไป

 

- ที่โรงเรียน -
"ว๊าย ~~~ ชางมิน ~~~!!! กลับมาแล้วเหรอ ~~~~!!"
สาวๆแฟนคลับวิ่งตามชางมินทันทีเมื่อเห็นชางมินเดินมากับแจจุงตามลำพัง

แต่ชางมินไม่ได้สนใจพวกแฟนคลับมากนัก เขารีบเดินไปยังห้องเรียนของเขาทันที
ความหวังของเขาคือ จะได้เห็นอุนโซคนที่เขารักด้วยหัวใจอยู่ในห้อง

เมื่อชางมินมาถึงห้อง
"อ้าว ชางมิน ~~! หายดีแล้วเหรอ แล้วแผลเป็นยังงัยบ้าง ??"
เพื่อนๆในห้องกรุงกันมารุมถามชางมิน เพราะชางมินไม่ได้มาเรียนหลายวัน

แต่ชางมินไม่ได้สนใจเพื่อนๆเหมือนเดิม ก่อนที่จะเดินไปที่โต๊ะของเขาอย่างรวดเร็ว

สายตาของเขาจ้องไปที่โต๊ะหลังโต๊ะของเขา ซึ่งโต๊ะนั้น เคยมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ถูกกับเขาเลยนั่งเป็นประจำ
แต่ตอนนี้กลับเป็นคนที่เขาอยากจะพบมากที่สุด

แต่โต๊ะนั้นกลับว่างเปล่า แถมยังมีแจกันดอกไม้วางไว้บนโต๊ะอีกต่างหาก
ชางมินรู้สึกใจของเขาหายไป โลกเหมือนเดินๆอยู่ก็หยุดนิ่ง หัวสมองของเขากลับมาตื้ออีกครั้ง

"ชางมิน นายยังไม่รู้ล่ะสิ.........?"
"ว่า..........?"
"อุนโซอะ เค้ามาลาออกไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วหล่ะ" เพื่อนคนหนึ่งในห้องพูดขึ้น
"ลาออก ~~~!?!" ชางมินตะโกนขึ้น ก่อนที่สมองของเขาจะสั่งให้เท้าของเขาวิ่งออกไปนอกห้องทันที

ชางมินวิ่งออกมาจากห้อง ก็พบกับแจจุงยืนหน้าสลด เพราะคิดไม่ออกว่าจะบอกชางมินยังงัยดี
"ชางมิน....น้องอุนโซล่ะ ???"

"พี่......ทำไมพี่ต้องโกหกผมด้วย ~~~!! ทำไมไม่บอกผมตั้งแต่แรกว่ายัยปากกรรไกรจะหนีผมไป....ฮึก~ฮืกฮือ~~"
ชางมินตะคอกเสียงดังด้วยความเจ็บในหัวใจ น้ำตาไหลออกมาเป็นทาง

".......พี่ไม่เคยตั้งใจโกหกนาย...แต่ถ้าพี่บอกนายตั้งแต่ตอนนั้นนายก็คงเป็นแบบที่นายกำลังทำอยู่เนี่ย
แบบนี้ พี่จะบอกกับนายได้ไง..."
แจจุงพูดไปตามน้ำ และ เขาก็เห็นชางมินทรุดลงกับพื้นด้วยความหมดอาลัยตายอยาก
คนที่เขาเคยเกลียดแต่ตอนนี้รักยิ่งหว่าสิ่งไหน ได้จากเขาไปแล้ว....

"T^T ผมไม่คิดเลยว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้....ผมไม่ช่วยยัยนั่นก็ดี...สู้ให้ยัยนั่นเจ็บแล้วผมดูแลยัยนั่นยังดีกว่า...
ดีกว่าผมจะมาเจ็บปวดทั้งกาย ทั้งใจแบบนี้.....T^T"
ชางมินระล่ำระลักออกมา เขารู้ตัวนานแล้วว่าเขารักอุนโซ
ทั้งๆที่อุนโซก็รักแจจุง แต่เขาก็ยังรัก ไม่รู้ว่าทำไมถึงรักได้ขนาดนี้....

แจจุงมองชางมินด้วยความสงสาร เขาจึงตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง....
แจจุงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาและยื่นให้ชางมิน
ชางมินรับกระดาษแผ่นนั้นเอาไว้

"พี่ช่วยนายเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ...ต่อไป นายต้องมีความคิดเป็นของตัวเองได้แล้วชางมิน
นายไม่ใช่เด็กๆแล้ว...." แจจุงพูดจบ ก่อนที่จะเดินไป...........

ชางมินก้มลงอ่านข้อความในกระดาษ ใช้มือปาดน้ำตาและน้ำมูกของเขาออก .....................

 

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

- ที่สนามบิน -
"อุนโซ..พร้อมรึยังลูก ....?"
แม่ของอุนโซทักอุนโซขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยืนเหม่อลอยเหมือนกำลังรอใครสักคน

"เอ่อ..หนูขอโทษค่ะแม่...ขอเวลาอีกนิดนะคะ...หนูขอรอใครสักคนก่อน..."
"คนนั้นใครเหรอ ?? สุมิวันนี้เค้ามีซ้อมเปียโนนี่"
"เอ่อ ~~~~!! สุมิเค้าไม่มีซ้อมคะวันนี้ อาจารย์ไม่ว่างอะคะ"
"อ่อเหรอ ??? งั้นเดี๋ยวตามแม่ขึ้นเครื่องนะจ๊ะ แล้วก็อย่าเลทละ..."
อุนโซพยักหน้ารับคำ ก่อนที่แม่ของเธอจะเดินเข้าด่านตรวจพาสสปอร์ตไป

อุนโซยังคงยืนรออยู่อย่างนั้น เพื่อหวังให้ใครสักคนมา....
หญิงสาวหยิบรูปใบหนึ่งออกมา ซึ่งเป็นรูปของเธอกับชางมินในชุดโรมิโอกับจูเลียต
และ จดหมาย 1 ซองที่มีกระดาษเขียนข้อความอยู่ข้างใน
'ชางมิน....นายจะมาไหมนะ...ฉันอยากเห็นหน้านายก่อนที่จะไม่ได้เห็นอีกตลอดชีวิตจริงๆ....'

เธอคงคิดถึงผู้ชายคนนี้ไปอีกนานแสนนานทีเดียว...

"ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ขณะนี้เครื่องบินที่จะไปประเทศสหรัฐอเมริกากำลังจะขึ้นขอให้ผู้โดยสารขึ้นเครื่องด้วยค่ะ"
เสียงประชาสัมพันธ์ประกาศ ยิ่งเป็นสิ่งย้ำเตือนให้อุนโซไม่ต้องรอใครและควรจะขึ้นเครื่องทันทีที่ได้ยินเสียงสัญญาณ

ความหวังที่จะได้พบชางมินของอุนโซค่อยๆริบหรี่ลงทุกที....
"ไม่มาสินะ.....ไปดีกว่าเรา......."
อุนโซหันหลังเดินไปยังด่านตรวจพาสสปอร์ตอย่างหมดหวัง

"ลาก่อนนะชางมิน...เราคงไม่ได้พบกันอีกแล้ว...."
อุนโซเดินเข้าด่านพาสปอร์ตไป มือพยายามปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หมดสิ้น....

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

หมับ ~~~~!!!

 

O_o

 

"อย่าไปเลยนะ ..... !!"

อุนโซรู้สึกว่ามีคนวิ่งมากอดเธอจากด้านหลัง เสียงเหมือนชางมินมาก

"อย่าไปเลยนะ...อย่าจากฉันไป.....อย่าจากฉันไปเลยนะ.."
"ชางมิน......ปล่อยฉันเถอะ คนเค้ามองดูเรากันใหญ่แล้ว...."
อุนโซแกะมือชางมินออก แต่ชางมินก็ไม่ปล่อยการจากกอดเธอไว้จากข้างหลัง
"ไม่อะ...ฉันไม่ยอมปล่อยเธอไป..เธอต้องอยู่กับฉันที่นี่ ฉันไม่ยอมปล่อยเธอไปไหนทั้งนั้นอะ !!"
"มันเป็นไปไม่ได้หรอกชางมิน เราสองคนถูกห้ามไม่ให้พบกันแล้ว ฉันต้องไป...เพื่ออนาคตของฉันและเธอ..."
"อนาคตของใครไม่รู้ฉันไม่สน แต่ปัจจุบัน เธอต้องอยู่กับฉัน และ อนาคตด้วย อย่าทิ้งฉันไปนะ...."
"....>_<...ฉันบอกแล้วว่าเราสองคนมันเป็นไปไม่ได้ นายอย่าทำตัวขี้แยได้มั้ย ~~~!"
"ฉันไม่ทำตัวขี้แยก็ได้ แต่เธอต้องอยู่เกาหลีต่อนะ...ไม่งั้นฉันก็จะกอดเธออยู่อย่างนี้แหละ ~~~!!"
ชางมินยังกอดอุนโซแน่น จนอุนโซต้องพยายามสะบัดชางมินให้พ้นทาง แต่ก็ไม่เป็นผล

"ฮือๆๆๆๆ ~~~~" อุนโซเริ่มร้องไห้ "ไอ่บ้า ~~~ ฉันบอกให้ปล่อย !!!"
หญิงสาวใช้กำลังทั้งหมดสะบัดชางมินออกจนหลุด และ ชางมินถลันล้มไปบนพื้น

"ชางมิน....นายจะบ้าไปแล้วเหรอ ~~ ฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ลืมนาย แต่นายก็ยังจะมา
มาขอร้องให้ฉันกลับไปหานาย นายมันบ้าอะ ~~~!! ฉันรู้ว่าเราสองคนเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
แต่ฉันก็อยากเห็นหน้านายเป็นครั้งสุดท้าย ทั้งๆที่ฉันรัก.....
ฉันรักนายอะ ได้ยินมั้ย ชางมิน !! ฉันรักนายอะ !!! ฮือๆๆๆๆๆ T^T"
อุนโซตะโกนออกมา ท่ามกลางความตกใจของคนอื่นๆ แต่อุนโซไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นแล้ว
สิ่งที่ต้องการคือบอกชางมินเท่านั้น ถึงแม้จะต้องเจ็บปวดไปทั้งใจก็ตาม

ชางมินนั่งนิ่งเงียบ น้ำตาของชางมินไหลออกมาอีกครั้ง คราวนี้เขากลับร้องไห้
"ฉันรู้.....เลือดที่มีอยู่ในตัวฉัน....ไม่ใช่เลือดของพวกพี่ๆ แต่เป็นเลือดของเธอใช่มั้ย...ใช่มั้ย ~~~"

"ฮือ ~~~ ใช่ !! ฉันถ่ายเลือดให้กับนายเพราะนายช่วยชีวิตฉัน แล้วตอนนี้ฉันก็ได้ชดใช้ให้นายแล้ว
เราสองคนไม่มีอะไรกันอีกแล้ว ~~ ฉันขอโทษนะชางมิน ที่ฉันทำตามที่นายขอไม่ได้...ฉันเสียใจ....T^T"

อุนโซพูดน้ำเสียงสั่นเครือเพราะตอนนี้เธอกำลังร้องไห้
ร้องไห้ให้กับความงี่เง่า บ้าบิ่นของตัวเอง ที่ทำให้เรื่องมันจบลงอย่างน่าเศร้าแบบนี้...

อุนโซเดินไปที่ชางมิน ต่างคนต่างร้องไห้ให้กับเหตุการณ์ที่ผ่านมา
อะไรดลใจให้ทั้งสองมาพบกันนะ??? (ก็เมองไง ยัยคนแต่งอะ)
ทำไมต้องให้เจอเรื่องที่ทำให้ทั้งสองฝ่ายเสียใจขนาดนี้ ???

"ชางมิน..." อุนโซจับมือชางมินขึ้นมา และ ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งซึ่งบรรจุในซองสีชมพูให้กับเขา

"เอาไว้อ่านตอนที่เราไม่ได้พบกันแล้วนะ....." น้ำตาของอุนโซยังไหลไม่หยุด หญิงสาวพยายามปาดมันออก

และ เธอก็ลุกขึ้น รีบวิ่งไปหยิบกระเป๋าเดินทางแล้ววิ่งเข้าไปในด่านตรวจพาสสปอร์ตทันที

".............. อุนโซ ~~~
T_T .....................
อุนโซ !!!!!!!!!!!!!!!!!"
ชางมินตะโกนเรียกอุนโซจากข้างหลัง ถึงแม้จะรู้ว่าหญิงสาวไม่มีทางหันกลับมาแล้วก็ตาม

เหลือเพียงแต่จดหมายที่อุนโซเขียนถึงเขาในมือเท่านั้นเอง .............

 

"ชิม ชางมิน.....
 ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเกลียดนายและคิดว่านายเป็นตัวป่วนและทำให้ชีวิตฉันต้องวุ่นวายมาตลอด นายมันตัวกวนและทำให้ฉันต้องตกเป็นแพะรับบาปอย่างช่วยไม่ได้ แต่ในใจของฉัน กลับสั่นไหวเวลานายคุยกับคนอื่น มันเจ็บปวดในใจลึกๆ... ไม่รู้สินะ ทั้งๆที่ฉันก็ชอบรุ่นพี่แจจุงเป็นทุนเดิม นายจะด่าว่าฉันหลายใจหรือใจง่ายก็ได้ แต่นี่คือตัวของฉัน หัวใจของฉัน นายจะมองอย่างไรก็สุดแท้แต่... ฉันไม่เคยรู้ว่านายรู้สึกยังงัย จนกระทั่งจุนซูบอกว่านายชอบฉัน ขอบคุณนะที่มีหัวใจให้กับคนที่เคยเกลียดนายเข้าไส้ ไม่เคยคุยกันดีๆตั้งแต่แรกพบ ไม่รู้อะไรดลให้เราพบกันนะชางมิน ถ้าฉันอยากย้อนเวลากลับไป ฉันอยากเป็นแฟนกับนาย อยากจะไม่เกลียดนาย แต่หลงรักนายสุดหัวใจ แต่ถ้าทำแบบนั้นแล้ว เราจะมีวันนี้รึเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกัน สุดท้ายนี้ ขอบคุณพระเจ้ามากที่ทำให้เราได้พบกัน ฉันไม่ชอบนายก็จริง แต่เวลาอยู่กับนายฉันมีความสุขมาก ความสุขที่ไม่ได้เคยได้รับอีกเลยหลังจากที่เลิกกับมาซากิ และ ท้ายสุด...ฉันอยากจะบอกกับนายว่า.....ฉันรักนาย ....และจะไม่มีวันลืมนายเลย......ชิมชางมิน.....
     รัก..จากหัวใจผู้หญิงที่เคยเกลียดนาย....
        โบ อุนโซ"

 

To be continue ....................

 

คุยหลังเรื่องเหอะอยากคุยจะบ้า ......
 ตอนนี้ใช้เวลาแต่งนานมากกก เพราะนึกมุขไม่ออก ไม่รู้จะให้มันออกมาเปงไง ถ้าจบอุบาทว์ไปก็ขออภัยด้วยนะคะ ไอ้เราก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์เหมือนอุนโซด้วย แต่ถ้าเป็นสาวๆที่ชอบนู๋มินๆ ก็อยากเป็นอุนโซกันใช่ม่าาา ใครไม่ชอบหน้าใครบอกได้นะ จะได้แต่งให้มันรุมประชาทัณฑ์ (หึหึ...) ห้ามบอกว่านางเอก เพราะนางเอกต้องสวยเดวจบไปแบบหน้าเละ กลายเป็น สะใจ Ending ซะงั้น มะใช่ แฮปปี้ Ending แระ คริคริ แต่สำหรับคนแต่ง ตอนนี้เกลียดอิเมเนเจอร์มากเลยอะ ทำไมต้องว่าอุนโซถึงขนาดนั้นด้วยเนอะ เง้อ........

 

ความเดิมตอนที่แล้ว....
 อุนโซสัญญาจะอยู่ดูแลชางมินจนกว่าชางมินจะหาย แต่ชางมินต้องเลิกกับเธอหลังจากที่เขาหายดีแล้ว เมื่ออุนโซบอกทุกอย่างกับดงบังชินกิ จุนซูจึงบอกความลับที่ไม่เคยได้บอกกับอุนโซเกี่ยวกับชางมิน อุนโซเมื่อได้ฟังก็รู้สึกเสียใจ จึงสารภาพว่าคนที่เธอรักจริงๆไม่ใช่ชางมิน จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อรักซ้อน....มันซ่อนหัวใจ.......

 

Private Hearts Chapter 18
By : Bo Unso

 

ในที่สุด ฉันก็บอกความจริงกับคนที่สนิทกับชางมินมากที่สุด
ถึงจะรู้ว่าพูดไปก็ไม่มีความหมายก็ตาม....
จุนซูอึ้งไป สงสัยจะไม่เคยรู้ว่าฉันรักรุ่นพี่แจจุง
แต่ก็ช่างเถอะ.....

 

"O_o เธอ...ทำไมไม่บอกพวกเราตั้งแต่แรก....??"
ฉันไม่รู้จะตอบยังงัย ก็เล่นถามทั้งๆที่ฉันก็ไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาเลย..

"ก็...ตอนนั้นที่พวกนายมาขอให้ฉันเป็นแฟนกับชางมิน...
ฉันก็นึกว่าแค่ตอนแรกๆแล้วต่อๆไปก็เลิก..ฉันถึงไม่คิดอะไร..."
"......"
"แต่ฉันไม่คิดว่าชางมินจะรู้สึกแบบนั้นกับฉัน....ชางมินไม่ชอบหน้าฉันซะด้วยซ้ำ
แล้วแบบนี้..จะให้ฉันทำยังงัย...รักพี่แจจุงทั้งๆที่ยังควงอยู่กับชางมินเนี่ยนะ...!
ฉันทำไม่ได้หรอกจุนซู ฉันไม่อยากทำร้ายชางมินหรอกนะ ~~!"
น้ำตาฉันเริ่มไหลออกมา ไหลออกมาได้ยังงัย หรือฉันจะรู้สึกกับชางมินเข้าให้แล้วนะ....
สายไปแล้ว...สายเกินไปจริงๆที่จะกลับไปหาชางมิน......T^T

"แล้ว...เธอบอกพี่ยองอุงรึยัง????"
ฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบ
"ฉันกลัวพี่แจจุงจะปฏิเสธอะ แล้วอีกอย่าง ฉันก็....ไม่มีโอกาสจะบอกด้วย...."
"......................."
"................" เราทั้งสองต่างคนต่างเงียบ
"แล้วเธอจะทำยังงัยต่อละโบอุน....??"
ฉันก็เงียบเป็นคำตอบอีก จุนซูจึงชวนฉันกลับห้องของชางมิน

 

เมื่อกลับมาถึงห้อง ทุกคนก็อยู่กันพร้อมหน้า แต่ก็มีอีกคนที่ฉันไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย
แต่ก็เคยเห็น....ที่ไหนนะ...จำไม่ได้แล้ว

"คุณเมเนเจอร์....."
ฉันหันไปหาจุนซูก่อนที่จะหันกลับมายังผู้หญิงที่ไม่คุ้นหน้า
"โบอุน..นี่ผู้จัดการส่วนตัวของพวกเรา....คุณเมเนเจอร์ครับ..นี่คือ...."
"คนที่ทำให้ชางมินต้องมาเจ็บปางตายแบบนี้ใช่มั้ย ??"

ฉันได้ยินเขาพูดก็แทบช็อก มันจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันต่อไปนะ
แล้วฉันจะพูดยังงัยดีเพื่อเป็นการแก้ตัว .....

 

"เอ่อ...เขาไม่ได้ทำให้ชางมินเจ็บนะครับ...แต่เค้า..."
รุ่นพี่ยุนโฮพยายามแก้ตัวให้ ฉันไม่เข้าใจทำไมพี่แจจุงถึงนั่งนิ่ง...

"ยุนโฮ เธอไม่ต้องแก้ตัวเลยนะ ถึงเธอเป็นหัวหน้าวงฉันก็ไม่ฟังเธอหรอก"
"แต่คุณเมเนเจอร์ครับ...มันไม่ใช่ความผิดของโบอุนนะครับ...."
จุนซูพูดต่อ ฉันหันไปหาจุนซูเหมือนอยากจะปรามเขาไม่ให้พูด

"อย่าเลยจุนซู..."
"เธอล่ะเงียบไปโบอุน..."
"ไม่อะ ..." ฉันขึ้นเสียงก่อนที่จะหันไปหาผู้จัดการส่วนตัวของดงบังชินกิ

 

"เพราะฉันเองที่ทำให้ชางมินต้องมานอนเจ็บแบบนี้...
ฉันขอรับผิดชอบทุกอย่างโดยการ.......โดยการ .............
.........เลิกยุ่งเกี่ยวกับชางมินค่ะ ~~"
ฉันพูดจบ ทุกคนในห้องก็เงียบ คราวนี้เงียบไปนานมาก

ฉันรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องพูดคำนั้นออกไป แต่ทำไมกันนะ....
ทำไมต้องเจ็บปวด ทำไมน้ำตาต้องไหล......
หรือว่าฉันรักนายเข้าแล้วชางมิน.....
ฉันรักนายเข้าแล้วใช่มั้ย ???

 

"เธอไม่สมควรจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับชางมิน...."
ผู้จัดการส่วนตัวของดงบังชินกิพูด ฉันเงยหน้าขึ้นเพราะคำพูดมันแปลกๆ

 

"..........O_o ................"

 

"แต่เธอควรจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับดงบังชินกิทุกคนในห้องนี้ด้วย !!"

 

"ห๊า ~~~~~~~~~!!!" ดงบังชินกิทุกคนร้องพร้อมกันยกเว้นชางมินที่ยังหลับอยู่

"คะ...คุณเมเนเจอร์ครับ ถึงยังงัยโบอุนเค้าก็เป็น...."

"ได้ค่ะ ........" ฉันตอบตกลงอย่างเสียงหนักแน่น แต่ในใจกลับสั่งให้คิดอย่างยากเย็น
"ดีมาก.......เพื่อเป็นการแสดงความรับผิดชอบของเธอ......
ยังจะรออะไรอีกล่ะ....ไปเก็บของไป...คนที่จะดูแลชางมินต่อจากเธอน่ะ...ฉันจัดไว้เรียบร้อยแล้ว"
ผู้จัดการส่วนตัวของดงบังชินกิพูดต่อเมื่อฉันยังยืนเฉย

ฉันฟังดั้งนั้นก็รีบไปเก็บของ พอเก็บเสร็จก็รีบเดินออกมาจากห้อง
โดยไม่ได้มองหน้าดงบังชินกิสักคน
แม้แต่ชางมินที่กำลังหลับเพราะฤทธิ์ยานอนหลับก็ตาม

 

เมื่อฉันเดินออกมาจากห้องของชางมิน น้ำตาที่เก็บไว้ไม่อยู่เริ่มไหวออกมาทีละเล็กละน้อย
ฉันทรุดลงกับพื้นพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ รู้สึกเจ็บในหัวใจ
เจ็บมาก.......
เจ็บจนอยากจะควักหัวใจออกมาแล้วก็เขวี้ยงมันออกไปจากตัวฉัน.....

".....อดทนไว้อุนโซ....เป็นเพื่อนของดงบังชินกิ...ฉันเป็นเพื่อนของดงบังชินกิ......ฉันต้องอดทน...."
ฉันระร่ำระลักออกมาเบาๆ น้ำใสๆจากตาและจมูกแข่งกันออกมาจนเปรอะหน้าฉันไปหมด

มันเป็นคำพูดปลอบใจหรือยิ่งซ้ำเติมนะ
เพราะว่าฉันถูกห้ามให้ยุ่งกับดงบังชินกิแล้ว....

ตอนนี้ฉันคงไม่มีสิทธิ์คุยกับจุนซู รุ่นพี่แจจุง รุ่นพี่อีก 2 คน
ฉันจะทำยังงัยดีนะ.....เพื่อให้หลีกเลี่ยงจะได้เจอ .....
แล้วชางมินล่ะ....ฉันจะไม่ได้คุยกับเขาอีกเลยใช่ไหม....??

 

แทกซี่แล่นมาทางฉัน ฉันจึงเรียกให้หยุด และ เข้าไป
ฉันสั่งให้คนขับแทกซี่ขับรถกลับบ้านของฉัน

เมื่อมาถึงบ้าน ฉันจึงให้เงินคนขับ และ ลงจากรถเข้าสู่บ้านของตัวเองทันที

คนที่จะปลอบฉันได้ดีที่สุดในตอนนี้...คงเป็นแม่ของฉันคนเดียว....

"แม่คะ ~~~" ฉันรีบวิ่งเข้าไปกอดแม่
แม่ของฉันกำลังคุยกับคุณป้ามาซาเอะข้างบ้านอยู่ แต่ฉันไม่สนใจหรอก ว่าจะร้องไห้ให้เค้าเห็นหรืออย่างไร....

"อุนโซ....เกิดอะไรขึ้นลูก............แล้วเพื่อนลูกเป็นยังงัยบ้าง ??"
"แม่คะ......ฮือๆๆๆ....หนูอยาก......หนูอยากย้ายโรงเรียนค่ะแม่......"
ฉันร้องไห้ระล่ำระลัก ด้วยความที่เก็บกดจนทนไม่ไหวอีกครั้ง
และก็เหมือนว่าแม่ของฉันจะยังไม่เข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
หลังจากที่ฉันหยุดร้องไห้ ฉันจึงเล่าเรื่องให้แม่ฟัง...........
แล้วแม่ก็ไม่ขัดเคืองที่จะส่งฉันให้ไปอยู่ต่างประเทศ ไปอยู่กับพี่สาวของฉันที่แต่งงานไปแล้ว

 

........ นี่คงเป็นวิธีเดียวที่ฉันจะหลบและไม่ได้พบเจอกับดงบังชินกิอีก
แต่ในใจกลับสับสน ไม่อยากจากเกาหลีไปไหนเลย ........

 

ในคืนนั้น ฉันนั่งเก็บกระเป๋าเดินทางอยู่คนเดียว
ฉันนั่งคิดอะไรอยู่ตามลำพัง มือของฉันกำลังพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋า
แต่ตอนนี้หัวใจของฉันล่องลอยไปไหนต่อไหนแล้ว

"ชางมินจะเป็นยังงัยบ้างนะ........ยัยบ้า..นี่เรายังคิดถึงตานั่นอยู่อีกเหรอ...?"
ฉันถามตัวเองเบาๆ ในใจฉันก็คิดถึงชางมินไม่น้อย แต่ว่าก็พยายามไม่รู้สึก เพราะมันคงเป็นไปไม่ได้

หลังจากที่ฉันเก็บกระเป๋าเสร็จ ฉันก็เดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือเพื่อรื้อของออกมา

"เห้ย ~~~!!"
ฉันร้องขึ้นเมื่อของบางอย่างตกลงมาจากลิ้นชักโต๊ะระเนระนาด

แล้วมันก็ทำให้น้ำตาของฉันไหลลงมาอีกแล้ว......

"ฮือ~~~~ ไอ่บ้า ~~~ ทำไมฉันต้องคิดถึงนายด้วยนะชางมิน........T^T"

สิ่งที่ฉันเห็น คือรูปภาพของฉันกับชางมินตอนแสดงละคร
ภาพที่เราสองคนเติมเขาให้กัน ทั้งๆที่ตอนนั้นไม่พอใจ แต่ทำไมตอนนี้ถึงอยากให้เหตุการณ์ในวันนั้นมันกลับมานะ....

 

.............................................................................

"นี่...ยัยปากกรรไกร ..."
"หือ.....?"
"ความรักดียังงัยเหรอ ???"
"เธอไม่ได้อกหักหรอก ...เธอหัวใจสลายต่างหาก..........
ถึงฉันจะไม่เคยมีแฟน ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่เคยรู้จักความรักนะ...."

.............................................................................

 

คำพูดของชางมินในวันนั้น ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองของฉันอยู่ตลอดเวลา
แต่ยิ่งคิด ก็ยิ่งทำให้น้ำตาไหล.....
ความรักมันทำให้ฉันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...
ฉันรักทั้งสองคนในเวลาเดียวกันงั้นหรือ.......?
แล้วจะทำยังงัยดี.........??
........................................................................................

 

ฉันขอเวลาแม่หนึ่งอาทิตย์ เพื่อที่จะได้เตรียมตัวยื่นใบลาออกที่โรงเรียน
และอีกหลายๆเรื่องที่ยังไม่ได้ทำแต่ก็อยากทำ แม้รู้ว่ามันจะยากแค่ไหนก็ตาม
แต่ 1 ในความตั้งใจของฉัน คือ การพบเจอกับสมาชิกของดงบังชินกิคนหนึ่ง
ซึ่งแน่นอน....ไม่ใช่ชางมินแน่ๆ............

 

"ฮัลโหล.....น้องอุนโซ เป็นอะไรรึเปล่า ??" ปลายทางรับสาย โล่งใจหน่อยที่รุ่นพี่แจจุงรับ
"รุ่นพี่คะ...ฉัน....."
"ไม่ต้องพูดอะไรนะ ตอนนี้คุณเมเนเจอร์ไม่อยู่ น้องอุนโซอยู่ที่ไหนอะ??"
มือของฉันเริ่มกระตุกสายโทรศัพท์ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
"อย่าคิดมากเลยนะ ที่คุณเมเนเจอร์พูด ยังงัยพวกเราดงบังชินกิก็รู้สึกกับน้องอุนโซเหมือนเดิมนะ"
"รุ่นพี่คะ..."
"ครับ.........??"
"ฉัน...ขอเจอกับรุ่นพี่สองคนได้มั้ยคะ.......แล้วก็อย่าบอกใครนะคะ...."
"เอางั้นเหรอ.... ได้....แล้วที่ไหนดีละครับ ??"

 

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

ในคืนนั้น........ที่ร้านกาแฟ ร้านหนึ่งในย่านแถวๆบริษัท
ฉันนัดกับพี่แจจุงที่นี่ เพราะที่นี่คงสะดวกที่สุด
ไม่ต้องถามนะว่าออกมาได้ไง ถ้าไม่ใช่การแอบปีนรั้วออกมา

ฉันยกไวน์แดงขึ้นและกระดก เพื่อย้อมใจให้พูดทุกอย่าง มันจะได้จบไวๆเสียที
"ฉันขอโทษนะคะ ที่นัดออกมาทั้งๆที่มันดึกมากแล้ว"
"ไม่เป็นไรหรอก....พี่ก็อยากเจอน้องอุนโซเหมือนกัน....ว่าแต่....
ที่นัดมาดึกขนาดนี้...มีเรื่องอะไรรึเปล่า...หรือแค่อยากเจอพี่เฉยๆ...??"
ฉันอึ้งไปพักหนึ่ง หรือพี่แจจุงจะรู้แล้วนะว่าฉันแอบชอบเขาอยู่

"เปล่าค่ะ.....ฉันมีเรื่องหลายเรื่องอยากจะบอกกับรุ่นพี่แจจุง...ก่อนที่ฉันจะไม่อยู่เกาหลี..."
"O_o ไม่อยู่เกาหลี....?? น้องอุนโซหมายความว่ายังงัย.....?"
"อาทิตย์หน้า ฉันจะไปเรียนต่างประเทศ ค่ะ คุณแม่ให้ฉันไปอยู่กับพี่สาว...
ฉันอยาก....ให้ดงบังชินกิลืมว่าเคยมีเพื่อนร่วมห้องอย่างฉัน...."
"ทำไมอะ...น้องอุนโซก็รู้นี่ว่าพวกเราไม่มีทางลืมน้องอุนโซ...."
"มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ...ฉันถูกห้ามให้ยุ่งกับพวกรุ่นพี่แล้ว........ฉันขอโทษจริงๆค่ะ....."
ฉันก้มหัวลงให้กับรุ่นพี่ แต่แท้ที่จริงแล้ว ฉันก้มหน้าลงร้องไห้ต่างหาก....

"ฉันขอโทษ...ฉันขอโทษที่เข้ามาในชีวิตของดงบังชินกิ เข้ามาในชีวิตของชางมิน
แล้วทำให้ชางมินเจ็บปางตายแบบนั้น ความผิดของฉัน..ไม่สามารถลบล้างได้ด้วยคำขอโทษ
ฉันยินดีไปค่ะ...ไปให้ไกลเพื่อที่จะทำให้ทุกฝ่ายสบายใจ"
น้ำตาของฉันไหลออกมาเป็นทาง ใช่ว่าอยากจะพูด...

ฤทธิ์ไวน์ไม่ได้ทำให้ฉันมีความคิดที่อยากจะพูดเลยสักนิด...

 

"น้องอุนโซ..น้องอุนโซคิดไปเองทั้งนั้นเลยนะ ไม่มีใครโกรธเคืองน้องอุนโซหรอก...
โดยเฉพาะชางมิน ชางมินเค้าไม่เคยโกรธเกลียดน้องอุนโซเลยนะ....
ทางกลับกันอะ....ชางมินเค้าออกจะรักแฟนจำเป็นของเขาเสียด้วยซ้ำ.....น้องอุนโซ..."
พี่แจจุงพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน แต่ทำไมฉันถึงกลับสะอึกสะอื้นหายใจไม่ออกเลยนะ

 

น่าจะดีใจหรือน่าเสียใจดีนะ ที่จะพูดกับตัวเองว่ารักชางมิน อยากกลับไปหาชางมิน....
สมน้ำหน้าจริงๆยัยคนหลายใจ แล้วเป็นยังงัยล่ะ.....??
น้ำตาต้องมานองหน้า เพราะเสียทั้งสองคนไปในเวลาเดียวกัน

 

"น้องอุนโซ...พี่รู้ว่าน้องอุนโซรู้สึกยังงัยกับพี่...แต่ว่า....พี่ก็รักน้องอุนโซได้แค่น้องสาว
พี่ไม่สามารถเปลี่ยนใจได้ง่ายขนาดนั้น....แต่ชางมินเขารู้สึกกับน้องอุนโซแตกต่างกับพี่
มันไม่เคยสายเลยนะที่จะกลับไปหาชางมินน่ะ...."
"....................."
"น้องอุนโซจำคำพูดของพี่ไว้นะ....ถึงความรักมันจะซับซ้อน...แต่มันก็ไม่สามารถซ่อนหัวใจที่แท้จริงของเราได้
สักวัน เราก็จะได้รู้หัวใจที่แท้จริงของเราว่าต้องการอะไร..พี่อาจจะเป็นเพียงแค่ทางผ่านความรักของน้องอุนโซเท่านั้น
น้องอุนโซอย่าโกหกตัวเองเลย...ว่าแท้จริงแล้ว น้องอุนโซคิดยังงัยกับชางมิน..."
"......................."
"ที่พี่พูดมานี่..พี่ไม่ได้หว่านล้อมหรืออะไรหรอกนะ..พี่พูดเพราะพี่สงสารชางมิน....
เค้าพยายามช่วยชีวิตผู้หญิงที่เขารัก เพื่ออะไรล่ะ..เพื่อให้น้องอุนโซหนีไปงั้นเหรอ
ซักวันชางมินต้องรู้แน่ๆว่าคนที่ให้เลือดชางมิน ไม่ใช่พวกพี่ดงบังชินกิ
ถ้าวันนั้นมาถึง.....ชางมินต้องเสียใจมากแน่ๆ...."
รุ่นพี่แจจุงกล่าวซะยืดยาว ในขณะที่ฉันก็ได้แต่เงียบฟัง

ดูเหมือนเป็นคำพูดหว่านล้อม แต่มันก็ถูก ถึงความรักจะซับซ้อนแต่มันก็ไม่สามารถซ่อนหัวใจที่แท้จริงของฉันได้

 

สรุปว่าฉันก็รักชางมินเหมือนกัน
แต่จะทำยังงัยได้ ในเมื่อทุกอย่างก็พร้อมแล้วสำหรับการเดินทางไปต่างประเทศของฉัน

 

ตอนนี้ คำเดียวที่คงเยียวยาความรู้สึกเสียใจของฉันได้......คือทำใจ.......

 

ทำใจซะ ลืมเค้าซะ โบอุนโซ เราไม่ได้เกิดมาเพื่อชางมินหรอก......

 

เราแค่ผ่านมาพบกัน เพื่อจากกันเท่านั้นเอง........................................

 

....T_T....

 

To be continue......

 

ง่วงจังอู้ นั่งดูข้างหลังภาพ T^T สงสารคุณหญิงกีรติจับใจ แงๆๆๆๆ T^T

ในขณะเดียวกับก็คิดถึงSempaiคนนั้น....

 

อาทิตย์นี้ไม่ได้เจอเลยอ่า...คิดถึงๆ คิดถึงหน้าสวยๆและเสียงของพี่...

 

กร๊ากกกก พร่ำไรนิติงต๊องจิง..

 

Oyasuminasai ค่ะ ไปนอนแระ...