คุยกันก่อน...

ตอนนี้ก็ตอนสุดท้ายของเรื่องนี้แล้วน้อ...

ยังงัยก็ขอบคุณคนที่อ่านด้วยนะคะ เวปเสปซนี้อาจจะไม่ใช่เวปไดเสมอไปนะ เพราะเราเอาฟิคมาโพส

คนที่เข้ามาอย่าเข้าใจผิดนะค๊า ฟิคที่โพสเราก็แต่งเองด้วยก๊ะ (ติด NC อย่าว่ากันนะ เพราะเรากลัวเอาไปโพสที่อื่นแล้วจะโดนคัดลอกอ่า)

เอาหล่ะ...เอ็นจอยรีดดิ้งค๊า~~~~

 

 

Private Hearts Final Chapter 
By : ShimChangmin

 

หลังจากอุนโซถูกรถชน ก็มีพลเมืองดีมาช่วยพาไปส่งโรงพยาบาล
ใจผมแทบสลายเมื่อเห็นคนที่ผมรักจากผมไป....

ถ้าถึงมือหมอทันละก็.........ความหวังก็คงมีขึ้นมาบ้าง................

 

- ที่โรงพยาบาล -
ผมนั่งรอผลอยู่หน้าห้องไอซียูอยู่คนเดียว แต่ผมไม่สนใจอะไรหรอก ถ้าผมยังไม่รู้ว่าอาการของอุนโซจะเป็นอย่างไร

"อุนโซ ~~~!!"
ผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาที่หน้าห้อง นั่นคือมาซากิ เพื่อนของเธอที่ผมเคยเข้าใจผิดว่ากลับมาคบกันนี่เอง

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นอะชางมิน ?? ทำไมอุนโซถึง.....?"
"............ผมผิดเอง...ผมมันงี่เง่า ผมมันเห็นแก่ตัว อุนโซต้องมาเป็นแบบนี้เพราะผม.....
เป็นเพราะผมคนเดียว ~~~"
ผมระล่ำระลักออกมา แต่มาซากิก็ดูเหมือนจะเข้าใจผม
เราสองคนได้แต่รอปาฏิหารย์จะมีจริง คืนอุนโซให้กับผม.....

 

ในที่สุด ประตูห้องไอซียูก็เปิดออกมา ผมไม่รอช้ารีบวิ่งไปหาคุณหมอทันที
"คุณหมอครับ ! อุนโซเป็นยังงัยบ้างครับหมอ ???"

"คุณโบ พ้นขีดอันตรายแล้วครับ..."
"จริงเหรอครับคุณหมอ !!" ผมดีใจ เหมือนประตูสวรรค์เปิดออกจริงๆ
แต่ว่า.................

 

"แต่ว่า.....หมอไม่รับประกันว่าคุณโบจะฟื้นครับ....เพราะว่าเธอได้รับการกระแทกที่รุนแรงมาก
อาจจะทำให้....เป็นเจ้าหญิงนิทราได้ครับ....."

แค่คำพูดของคุณหมอ ก็ทำให้ผมเกือบล้มทั้งยืน ประตูสวรรค์ที่ถูกเปิดออก ตอนนี้มีคนไปปิดมันเสียแล้ว...

"นั่นหมายความว่าาาาา อุนโซจะไม่ฟื้นอย่างงั้นเหรอครับคุณหมอ !?!"
มาซากิร้องขึ้น ผมก็จะถามแบบนั้นเหมือนกัน ไม่นะ....อุนโซ.........

"มันก็ไม่ใช่จะไม่มีความหวังเสมอไปนะครับ เพราะว่าคนไข้บางคนจะหมดสติไปเพียง อาทิตย์ถึง 2 อาทิตย์เท่านั้น
จะให้ตื่นไวภายใน 1 วัน คงไม่ได้หรอกครับ..........หมอขอตัวก่อนนะครับ...."
คำพูดของคุณหมอ ทำให้ผมมีหวังขึ้นหน่อย.....ผมต้องอดทน.....รอจนกระทั่งเธอฟื้นให้ได้อุนโซ

แล้ววันนั้น....ฉันจะบอกกับเธอว่า..........."ฉันรักเธอ..."

 

///////////////////////////////////////////////////////////////////

 

วันต่อมา..........
"สวัสดียัยปากกรรไกร....."
ผมเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นคนป่วยพร้อมรอยยิ้ม ถึงแม้จะรู้ว่าเธอจะไม่เห็นก็ตาม
ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่ผมจะต้องดูแลอุนโซบ้างสินะ

"เธอเป็นยังงัยบ้างยัยปากกรรไกร........วันนี้ก็ครบ 1 อาทิตย์แล้วนะที่เธอไม่ฟื้นซะที...."
"............................"
"เธอจะนอนอยู่ทำไม ขี้เกียจตัวเป็นขนแล้วรู้มั้ย....??"
".........................."
ร่างของอุนโซก็ยังนอนนิ่งอยู่แบบนั้น ผมจับมือของอุนโซขึ้นมา 1 ข้าง
ก่อนที่จะจับมันขยับขึ้นลง ใช่...นั่นคือท่ากายภาพบำบัด

 

"คุณหมอบอกว่าถ้าฉันทำให้เธอ ตอนเธอตื่นเธอจะได้ออกจากโรงพยาบาลเร็วๆด้วย....
ฉันอยากให้ถึงวันนั้นจริงๆ......"
ผมยังทำกายภาพบำบัดให้เธอต่อไป......

 

วันที่เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่....ผมพยายามทำให้เธอฟื้น......
แต่เธอก็ไม่มีทีท่าจะฟื้นเลย......
แต่ผมไม่มีทางยอมแพ้หรอก......ผมอยากจะแก้ตัวในทุกสิ่งที่ผมทำไป
ผมจะรักเธอให้มากขึ้น ให้สมกับที่ผมรอเธอมานาน.........

 

"คุณหมอยังบอกอีกว่า ถ้าเธอได้ฟังเพลงที่เธอชอบเธอก็จะฟื้นไวๆด้วยนะ.....
แต่ว่า...ฉันไม่ยอมให้เธอหูอื้อไปก่อนแน่ๆ....ฉันก็เลยจะร้องให้เธอฟังเอง....."
ผมเริ่มกระแอมเพื่อให้เสียงของผมเข้าที่...ก่อนที่จะบรรเลงร้องเพลงที่ยัยปากกรรไกรเคยชอบมากๆ
นั่นก็คือเพลงที่พี่ยองอุงร้องตอนออดิชั่นเป็นนักร้องนี่เอง......

 

"noon naereego ......weropdeon pamee jeenamyeon

meolleeseo teulleo-oneun saebyeokjongsoree .........

honjamane sarangeun seulp'eojeeeneungeora malhajee ...marayo

keudael hyanghan keureeoomeun namane keosheende

wero-oome kaseumapado

T_T .........

keu apeumkkajee saranghangeoya ..........ฮือๆๆๆๆๆๆๆ T^T"

 

ผมร้องไห้ออกมา หลังจากที่ร้องจบไปได้ไม่เท่าไหร่.....

ผมทนไม่ได้จริงๆ....ทำไมผมต้องอ่อนแอแบบนี้ด้วย.....

ผมอยากให้อุนโซตื่นขึ้นมาเห็นแต่รอยยิ้มของผม.....

ไม่ใช่ความขี้แยของผมที่เป็นอยู่แบบนี้......

 

"จนแล้วจนรอดเธอก็ยังไม่ตื่นซะที....ทำไมอะ....เธอจะทำให้ฉันเจ็บใจตายคาห้องเลยหรือไง
ฉันผิดไปแล้ว อุนโซ......ฉันมันโง่เองที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ ... ! T^T
ตื่นซะทีสิ..ตื่นขึ้นมาฟังคำขอโทษของฉันที....."
ผมพร่ำกับร่างที่ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น ผมเหมือนคนบ้าในตอนนี้
แต่ผมก็ยอมรับ ในสิ่งที่เกิดขึ้นกับผมทั้งหมด..........
ผมมันผิดพลาดไปแล้วจริงๆ

 

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

"ที่นี่ที่ไหนกันนะ........??"
ผมกำลังเดิน........ไม่สิ...กำลังลอยอยู่ต่างหาก ผมกำลังลอย......
ในที่ๆผมไม่รู้จัก มันขาวไปหมดเลย......

ผมมองไปรอบๆ เพราะไม่รู้ว่าจะเดินไปไหนดี.....ก็มันไม่คุ้นเลยนี่ครับ.....-*-

"ชางมิน......" แล้วผมก็ได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกผมจากข้างหลัง.....
นางฟ้าเหรอ ???? สวยจังเลย ........ (กรี๊ด!! ชมเดี๊ยนเหรอคะ คิคิ >o< -- คนแต่งชอบ...ค่ะ)

ผู้หญิงในชุดสีขาว.......ที่หลังมีปีกติดอยู่......ผมมองชัดๆจึงแน่ใจว่าเป็น...........
เธอยิ้มให้ผม รู้สึกอบอุ่นพิกล.......นี่หรือเปล่านะสิ่งที่ผมรอมานาน ??

"ยัยปากกรรไกร !!! เธอ.....เธอตายแล้วเหรอ ??? ทำไมถึงแต่งตัวแบบนั้น ??"

ผู้หญิงคนนั้นไม่ตอบ แต่เธอกลับลอยห่างผมออกไป
ผมวิ่งตามไปทันที เรื่องอะไรจะยอมปล่อยมือเธอไปง่ายๆ

 

ควับ ~~~ ผมรีบคว้ามือเธอเอาไว้ทันที....
"ฉันไม่ยอมให้เธอไปไหนหรอก....เธอต้องอยู่กับฉัน....."

ผู้หญิงคนนั้นเมื่อถูกผมคว้ามือ เธอจึงหันมาหาผม....และสวมกอดผมไว้

อุ่นที่สุดเลย.....ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน......
ถ้านี่เป็นความฝัน......ก็ขออย่าให้ผมตื่นเลย...........
"อุนโซ...ฉันเหนื่อยเกินไปแล้ว....พาฉันไปอยู่ด้วยได้มั้ย.......??"

เธอไม่ตอบ....ได้แต่ยิ้มให้กับผม........ในขณะนั้น ผมก็ตกใจเพราะเธอผละผมออก
ก่อนที่จะลอยหายไปอย่างรวดเร็ว....

"อุนโซ....เธอจะไปไหนอะ !! อุนโซรอฉันด้วย !!!!!"

ผมตะโกนร้องแต่เธอก็ไม่หันมา คราวนี้ผมตามเธอไม่ทันจริงๆ ....................

 

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

"ชางมิน.....ชางมิน..........ชาง..มิน......" ผมค่อยๆลืมตาอย่างช้าๆ......
นี่ผมฝันไปจริงๆด้วย...แต่ทำไม...ผมรู้สึกอบอุ่นที่มือของผมนะ......

"ตาบ้า........ตื่นแล้วเหรอ ???"
ผู้หญิงคนหนึ่งพูดกับผม.......คงจะเป็นคุณพยาบาล ก็ผมเฝ้าไข้อุนโซมาทั้งคืนเลยนี่นา....

"ขอโทษครับคุณพยาบาล....ผมเผลอหลับไปอะครับ...."
ผมกำลังจะลุก แต่มีมือหนึ่งรั้งมือของผมไว้ ใครรั้งเอาไว้นะ....
ห้องก็มืดผมมองอะไรไม่เห็นด้วย......
หรือว่ามือที่มาจับผมไว้จะเป็น.............

"ผะผะ........ผี ~~~~!!! ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

"ไอ้บ้าเอ๊ย ~~~~ ผีบ้านนายดิชางมิน มืออุ่นขนาดนี้ ! ผีไม่มีในโลกนะยะ !!"
ผี เอ๊ย ! ผู้หญิงคนนั้นพูดกับผม ถ้าไม่ใช่ผี...แล้วใครละจะพูดกับผม ???

 

พรึ่บ !!! ในทันใดนั้น ไฟในห้องก็ถูกเปิดขึ้น รวมทั้งคุณพยาบาลยื่นหน้าเข้ามาในห้อง

"อ้าว ~~~+ คุณโบฟื้นแล้วเหรอคะ ????"
"ฟื้นแล้ว ......?" เควสชั่นมาร์คผุดขึ้นบนใบหน้าของผม...

ผมรีบหันกลับไปที่เตียงของอุนโซ แล้วผมก็ไม่อยากจะเชื่อ แล้วก็นึกว่าผมฝันไปอีกแล้ว !

 

แต่นี่เป็นความจริง !!

ความจริงจริงๆด้วย !!

 

"อุนโซ !! เธอฟื้นแล้ว !?!" ผมร้องออกมาด้วยความดีใจอย่างที่สุด
อุนโซยิ้มให้ผม...เสียงเรียกผมเมื่อกี้คงเป็นเสียงของเธอเอง !!

 

ในที่สุดเธอก็ฟื้น.....คำขอของผมเป็นความจริงแล้ว !!

"เดี๋ยวนะคะ ดิฉันจะไปเรียกคุณหมอมาก่อน~~~"
คุณพยาบาลพูดจบก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

พอเขาออกไปแล้ว ผมก็หันไปหาอุนโซ !
ทำไมตอนนี้ผมทำอะไรไม่ถูกเลยแหะ......-*-

"...........ยืนอยู่ทำไมชางมิน...ไม่เมื่อยมั่งเหรอ ???"
อุนโซลุกขึ้นนั่งบนเตียง ทั้งๆที่เพิ่งฟื้นแต่ก็สามารถลุกขึ้นเองได้
กายภาพบำบัดนี่มีผลดีจริงๆ......

"ไม่อะ......ฉันดีใจมากกว่าที่เธอฟื้น....."
"5555+ จริงเหรอ ??? งั้น...ฉันสลบต่อดีกว่า ........."
"เห้ย !! อย่านะ ! ฉันมาเฝ้าไข้เธอ งานก็ไม่ได้ทำ เรียนก็ไม่ได้เรียน เบื่อก็เบื่อ อย่าเป็นอะไรอีกนะจะบอกให้..."
ผมพูดเล่นๆกับเธอ แต่ดูเหมือนยัยนั่นจะไม่เคืองอะไรเลย

เธอกลับยิ้มเหมือนเธอไม่เคยมีรอยยิ้มแบบนั้นให้กับผมเลย
"......แล้วทำไมนายไม่กลับไปเรียนเล่า ?? พยาบาลพิเศษก็มีไว้ดูแล นายไม่เห็นต้องมาเฝ้าฉันเลยนี่....."
"ไม่ให้เฝ้าได้ไงอะ ! ฉันกลัวเธอจะเป็นอะไรไปนี่นา......ถ้าเธอเป็นอะไรมากกว่านี้...
ฉันจะขอโทษเธอได้ยังงัยกัน....>/////<"
ผมตอบไป คำพูดพวกนั้นมันมาจากปากของผมเอง ไม่ได้กลั่นกรองอะไรมาเลย
แต่ก็ดี เพราะนั่นคือใจที่แท้จริงของผม.....

"จริงเหรอ ???? ถ้าอย่างนั้นก็......ขอบคุณมากนะ....."
อุนโซยื่นมือมาให้ผมสองข้าง ผมเห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือไปสัมผัสเธอ

และทันใดที่ผมจับมือของเธอ เธอก็ดึงมือของผม ผมก็ถลันไปกอดเธอทันที ....................

แต่ผมไม่ใช่ไม่ได้ตั้งใจ....แต่ผมตั้งใจเข้าไปกอดเธอเอง.........
และเธอก็กอดผมไว้เช่นกัน..............
เราสองคนไม่เคยได้กอดกันเลย ตั้งแต่ที่รู้จักกัน และ เป็นแฟนจำเป็นกันด้วย

"อุนโซ.....ฉันขอโทษ...เพราะฉันเองที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้....."
"ฉันก็เสียใจชางมิน.....แต่เพราะที่ฉันกลับมาเพราะฉันตัดใจจากนายไม่ได้
ฉันรักชางมิน........รักมากนะ....."
"ฉัน....T^T........ ก็รักเธอมากเหมือนกันนะ........."
เราสองคนกอดกันอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งพยาบาลและคุณหมอเดินเข้ามา เราถึงจำเป็นต้องผละกันออก
ถ้าไม่ผละกันน่ะเหรอ ??? ชิมชางมินถูกลงหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งแน่ๆเลย -*-

 

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

สามวันต่อมา....หลังจากที่อุนโซออกจากโรงพยาบาลแล้ว............
ผมชวนอุนโซมาเที่ยวที่โซลทาวเวอร์
พี่ยุนโฮบอกว่าที่โซลทาวเวอร์ในฤดูหนาวอากาศจะเย็นแล้วก็โรแมนติกมากๆด้วย

ตอนนี้ก็ค่ำแล้ว จึงไม่ค่อยมีคนเดินเตร่ๆที่โซลทาวเวอร์นัก
"แหมสวยจังนะ......ฉันไม่ได้อยู่เกาหลีตั้งนานแหนะ พอได้มาโซลทาวเวอร์ก็ไม่อยากจากเกาหลีไปไหนแล้วหละ..."
"ก็ไม่ต้องไปอเมริกาอีกสิ..."
"........ไม่ได้หรอก....แม่ฉันไปตั้งรกรากอยู่อเมริกาแล้ว ถึงฉันเรียนจบไปแล้ว ฉันก็ต้องกลับอเมริกาอยู่ดีนั่นแหละ...."
"แล้วทำไมเธอต้องกลับอเมริกาตามแม่ไปด้วย.... แล้วไปอเมริกาเธอจะไปหาฝรั่งหนุ่มหล่อๆแต่งงานเหรอ ??"
"บ้าเอ๊ย........นายก็รู้นี่ว่าฉันไม่เคยมองใคร.....อีกอย่างนะ..อนาคตมันก็ไม่แน่ไม่นอน ดีไม่ดีฉันอาจจะไม่กลับอเมริกาแล้วก็ได้..." อุนโซหน้าแดงเล็กน้อย

"นี่......อุนโซ....."
"หือ..........?"
"เธอจำได้มั้ยที่ฉันเคยบอกเธอว่าถ้าฉันรักใคร ฉันจะยอมตายแทนเขา....."
"ได้ดิ....ก็นายเป็นคนบอกฉันเอง แล้วฉันก็บอกอีกด้วยว่าฉันจะทำเหมือนนาย..."
"แล้วได้ทำรึยังละ ???"
"ทำแล้วไง........"
"ตอนไหนอะ ???" ผมแกล้งโง่ แต่ความจริงผมรู้ตั้งแต่ที่เธอให้เลือดกับผมแล้ว....
"ก็..............ตอนไหนก็เหมือนกันแหละ ฉันทำเพื่อคนที่ฉันรักเสมอแหละ !" หน้าแดงเข้าไปอีก ^ ^
"เหรอ ???"
"ใช่...."
"ชิ.....แล้วเธอก็ปล่อยให้ฉันรอเธอตั้งสองปีกว่าเลยนะ"
ผมทำหน้าเบ้เล็กน้อย แต่ก็เป็นแค่การยียวนกวนประสาทเท่านั้น ความจริงแล้วผมดีใจกับคำพูดของเธอมากกว่า....

"อะไรยะ !! ฉันก็กลับมาแล้วไงล่า ! ไม่เห็นเหรอ ????"
ผมหันมายิ้มให้กับอุนโซ อุนโซเมื่อเห็นว่าผมหันมาหาเธอ หน้าก็เริ่มแดง
"เห็นแล้ว.....รู้แล้วด้วย......"

"ดี....................อุ้ย....0 /// 0"
อุนโซร้องเพราะผมดึงตัวเธอเข้ามาหาและแอบหอมแก้มเบาๆ
"บ้าเอ๊ย !! >/////< ใครใช้ให้นายหอมแก้มฉันเล่า !!"
"อ้าว......ก็ทำโทษที่เธอปล่อยให้ฉันรอเธอมาสองปีกว่าไงเล่า" ผมหัวเราะ อุนโซทำหน้างอนๆ แต่หน้าก็ยังแดง ผมก็เลยรู้ว่าเธอไม่ได้งอนจริง....

"อุนโซครับ........" ผมกระซิบเบาๆกับหูของเธอ
"....... 'ไรยะ ??"
"ฉันขอไม่เรียกเธอว่ายัยปากกรรไกรแล้วนะ...มันยาวไปอะ...^ ^"
".....ก็ได้...ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่..."
"แล้วก็อีกอย่าง.....ฉันอยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม..."
"กลับมาเหมือนเดิม ??? .................... กลับไปทะเลาะกันอีก เป็นศัตรูกันอีกเนี่ยนะ...??"
"บ้าเหรอ ! ไม่ใช่แบบนั้น ที่ฉันหมายถึงอะ ให้เราเป็นแฟนกันจริงๆต่างหาก...."
"แฟนกันจริงๆ ??"
"ใช่.....ฉันจะไม่ยอมปล่อยมือคนที่รักไปเด็ดขาด.........เป็นแฟนกับฉันจริงๆนะอุนโซ........"
"อะไรอะ.....หือ ? จะทำอะไรอะ ....?"
ผมจ้องตาอุนโซนิ่ง ทำให้ร่างตรงหน้าผมยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่ เหมือนแอปเปิ้ลฤดูใบไม้ผลิจริงๆ...
จะว่าไป...ผมจะรอทำไมนะ...ขี้เกียจรอเต็มทีแล้ว.......

.......... ชางมินคนนี้ไม่ได้ตั้งใจรวบรัดตัดตอนจริงๆนะ ..........^ ^

ผมเลื่อนมือไปดึงเอวของอุนโซเข้ามา และค่อยๆหลับตาลงช้า........
ก่อนที่ริมฝีปากของผมจะได้สัมผัสที่ริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา และอุนโซก็ไม่ได้ขัดขืน.....

ถึงผมจะเคยจูบเธอแล้ว......
แต่ก็รู้สึกเหมือนว่าครั้งนี้ผมเพิ่งได้จูบเธอครั้งแรกจริงๆ.............

เพราะผมใส่ความรักของผมเข้าไปด้วย..รักที่มีให้กับผู้หญิงแค่คนเดียว
รักที่มีให้...ที่แลกได้แม้แต่ความตาย.............

"เห้ย ~~~" แล้วอุนโซก็ผละผมออก
" -*- อะไรอะ ฉันอุตส่าห์ทำให้มันโรแมนติกละนะ" ผมก็พูดแบบที่ไม่ได้คิดเหมือนเดิม
ก็ตกใจอะสิ เล่นผละออกแบบนี้ ..........

"ฉันหายใจไม่ออกตังหากล่ะยะ...... อยากรู้มะว่าจูบจริงมันเป็นยังงัย"
"ยังงัย ???"
"55555555555+ นายติงต๊อง นายมันไม่เคยมีแฟนอะสิลืมไป !"
"-*-  แล้วไงอะ ??"
"....................แหะ....ก็แบบนี้ไง......."

แล้วอุนโซก็เอามือมาโอบรอบคอของผมและค่อยๆจูบริมฝีปากของผมอย่างแผ่วเบา
มันหอมหวานยิ่งกว่าเมื่อกี้....นี่คงเป็นความรักของเธอสินะ...........

"ขอบคุณมากนะ........อุนโซ....ที่ทำให้ฉันรู้จักความรักที่แท้จริง............
ฉันจะดูแลให้มันดีที่สุดเลย....."
"ฉันก็เหมือนกัน.....ตลอดเวลาที่ผ่านมาความรักมันซับซ้อนเหลือเกินนะชางมิน..."
"แต่มันก็ไม่สามารถซ่อนหัวใจที่แท้จริงของเราสองคนได้....ฉันต้องขอบคุณพี่ยองอุงด้วยหละ
ที่สอนคำนี้ให้ฉัน..." ผมใช้นิ้วไล้ไปตามใบหน้าของเธอเบาๆ
"เหรอ ??? ตอนไหนอะ ฉันไม่เห็นรู้เลย"
"ตอนไหนก็ได้น่า.......! นี่อย่าทำให้มานหมดอารมณ์สิ"
"อารมณ์อะไรยะ ??"
"อารมณ์อะไรน่ะเหรอ....? ก็.........."
"?.....?"
"อารมณ์รักไงล่ะ......"
อุนโซเมื่อได้ยินก็หน้าแดงทันที "อีตาบ้า......ฮิฮิ~~~"
หลังจากนั้นเราสองคนก็สวมกอดกันอีกครั้ง ช่างเป็นฤดูหนาวที่อบอุ่นเสียจริงๆสำหรับผม......

คราวนี้เราก็ไม่ต้องกลัวแล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น
แต่ถ้ามันจะเกิดขึ้น ผมขอแค่อย่างเดียว...

ขอให้เธออยู่ข้างๆผมตลอดไปก็พอ....

ขอบคุณพระเจ้าด้วยที่ทำให้เรากลับมารักกันอีกครั้ง
ถ้าไม่มีท่าน เราก็คงจะกลับมาพบกันไม่ได้ .............
ผมสัญญาจะรัก...และดูแลอุนโซให้ดีที่สุด......
ผมสัญญาครับ............

.............. ชิมชางมิน ..............

 

*- Fin. -*

 

คุยกับคนแต่งหลังฟิคอวสานนนน
 เย้วววววววววว อวสานแล้วว้อยยยยยย ในที่สุดฮาก็ไม่ต้องนั่งคิดมุขเรื่องนี้ละ ดีใจจังมันจบจนได้ T^T ตอนจบของละครไม่ต้องมีใครกระอักเลือดเพราะโดนประชาทัณฑ์เลย (แต่คนแต่งจะกระอักเลือดก่อนเพราะพรุ่งนี้สอบ-*-) ยังงัยคนที่อ่านมาถึงตรงนี้แล้วขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์ติดตามมาจนจบ คนแต่งจะพยายามบริหารมุข เอ้ย ! สมองเยอะๆนะคะจะได้มาแต่งต่อ น่าจะเป็นเรื่องอื่นที่มะใช่ชางมินแล้วอ่าคะ แต่ยังงัยคนแต่งก็จะ....สู้โว้ยยยยยยย !!!