Private Hearts Chapter 20 
By : ShimChangmin

 

หลังจากที่ยัยปากกรรไกรอุนโซไปเรียนต่อเมืองนอกแล้ว ผมก็ใช้ชีวิตนักร้องและนักเรียนโดยที่ไม่ได้มีความรักกับใครอีก ด้วยความที่ผมไม่เคยลืมยัยนั่นเลยสักนิด ผมเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ผมกำลังตกอยู่ในสภาพเดียวกับยัยนั่นเมื่อตอนมาซากิจากเธอไป แต่อย่างไรก็ตามที ผมก็ยังรอที่จะได้พบเธออีกครั้ง ต่อให้นานสักแค่ไหน....

2 ปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก็ถึงเวลาผมได้ขึ้นมหาวิทยาลัยปีที่ 1

"มหาวิทยาลัยโซล ~~~!!! เย้ๆๆๆๆๆ"
ผมร้องออกมาดังลั่นเมื่อเขาสอบติดมหาวิทยาลัยโซลด้วยคะแนนสูงสุดระดับประเทศ
ทุกคนต่างหันมาดูผมกันใหญ่ว่าผมเป็นอะไรไป แต่ผมก็ไม่สนใจหรอก
สมแล้วที่อุตส่าห์ใช้เวลาอ่านหนังสือมาตั้งสองสามปี

"โอ้ว ~~~ สุดยอดเลยชางมิน ~~~!!!"
พวกพี่ๆดงบังชินกิและเพื่อนๆต่างมารุมเฮผมกันเป็นแถว
ผมรู้สึกตื่นเต้นกับชีวิตใหม่ในมหาวิทยาลัยโซล มหาวิทยาลัยที่ใครๆก็ใฝ่ฝันอยากจะเข้า
แล้วความหวังอีกอย่างหนึ่งของผมละ...มันจะเป็นความจริงหรือเปล่า ??

 

- วันแรกของปฐมนิเทศน์ -
"อะแฮ่ม อะแฮ่ม ~~ ขอให้ทุกคนสนุกกับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และ ศึกษาหาความรู้ให้มากๆ
ให้สมกับที่มีคุณสมบัติเข้ามาในมหาวิทยาลัยแห่งนี้นะ อย่าทำให้พ่อแม่ผิดแม่ผิดหวังละ"
อธิบดีของมหาวิทยาลัยกล่าวสั้นๆเพื่อเป็นการปรารภ
(ดีหวะ ถ้าเปงมหาลัยปกติอะ กล่าวเป็นชม.ไอ่เราก็นั่งหาวเอาหาวเอา -*-)

ผมนั่งฟังอยู่ในห้องประชุมกับแม่ของผม วันนี้ท่านก็มากับผมด้วย
"ชางมิน เดี๋ยวไปลงทะเบียนเรียนแล้วก็จ่ายเงินให้เรียบร้อยด้วยนะ เดี๋ยวแม่ไปรอที่รถแล้วกัน..."
"แม่กลับก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะเข้าบริษัทก่อน ไปเชคคิวก่อน"
"อ่อจ้ะ แล้ววันนี้จะมานอนที่บ้านมั้ยลูก ??"
"วันนี้ผมคงไปค้างกับพวกพี่ๆน่ะครับ แม่ไม่ต้องห่วงผมนะครับ"
"จ้ะ...แม่เชื่อในตัวลูกของแม่เสมอนะ"
แม่ยิ้มให้ผม ก่อนที่จะเดินออกไป

ส่วนตัวผมเองก็ต้องเดินไปที่ห้องทะเบียน เพื่อลงทะเบียนเรียนในเทอม 1

เมื่อถึงห้องทะเบียน คนเยอะมากจนผมเริ่มเวียนหัว

"ว๊าย ~~ นี่เธอ ชางมินวงดงบังชินกินี่"
"ใช่ ๆ แหมตัวจริงนี่น่ารักมากๆเลยน๊าาาา"
"ขอบคุณครับ ~~~" ผมตอบทั้งสองสาวที่ยืนซุบซิบกันเรื่องผม แต่ผมก็ได้ยินถนัดหู

"ว๊าย ~~~ เค้ายิ้มให้พวกเราด้วย กรี๊ด ๆๆๆ ~~~!!"
ผมยิ้มให้กับทั้งสองสาวนั่น จนผมคิดว่าน่าจะทำให้เธอทั้งสองเก็บไปฝันนานเลยทีเดียว ^-^

แล้วผมละ...จริงๆแล้วผมต้องการอะไร อะไรคือสิ่งที่ผมต้องการ....
แล้วผมจะได้พบเมื่อไหร่กัน ???

หลังจากลงทะเบียนเสร็จ ผมก็กลับไปที่บริษัทเพื่อเชคว่าเวลาทำงานกับเวลาเรียนชนกันหรือไม่

 

- ที่บริษัท SM-
"มาแล้วคร้าบ~~~~"
"อ้าวชางมินมาแล้ว ~~ลงทะเบียนเรียนเป็นยังงัยบ้าง ??" พี่ยองอุงทักผมเป็นคนแรก
"ก็ดีอะครับ" ผมตอบเรียบๆ
"วันจันทร์มหาวิทยาลัยก็เปิดเรียนแล้วสินะ รู้สึกยังงัยบ้างชางมิน ??"
"ก็ตื่นเต้นสิครับ ผมอยากสัมผัสชีวิตนักศึกษามานานแล้ว ^-^"

เวลาล่วงเลยเร็วเหลือเกิน
พอถึงวันจันทร์ผมก็รีบตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะไปเรียน

 

- ที่มหาวิทยาลัย - ในคาบเรียนที่ 1 ของผม
อ.ยังไม่มา ผมเดินเข้าไปในห้องและนั่งลงกับโต๊ะเลกเชอร์ข้างหน้า
ความจริงผมชอบนั่งข้างหลังมาตั้งนานแล้ว แต่ว่าผมกลัวว่าถ้าผมกลับไปนั่งข้างหลังอีก
ผมคงจะต้องคิดถึงอุนโซจนไม่เป็นอันเรียนแน่ๆ

ผมนั่งไปได้สักพักก็เริ่มมีเพื่อนๆเดินทยอยกันเข้ามา เพราะใกล้เวลาที่อาจารย์จะมาเต็มที

"นี่เราไปนั่งกันตรงข้างหลังกันเถอะ..."
"ไม่ดีอะนั่งข้างหน้าดีกว่า....ฉันกลัวไม่ได้ยินเสียงอาจารย์"
ไม่นานผมก็ได้ยินเสียงชายหญิงคู่หนึ่งและผมก็หันไปตามเสียง

"O_o !"
ผมตกใจ นี่ผมตาฝาดหรือไม่ฝาดกันแน่นะ ???
นั่น ยัยปากกรรไกร กับ........
O_o
มาซากิ !?!

ยัยปากกรรไกรกลับมา .....??
แต่ทำไม....ถึงกลับมาพร้อมมาซากิ.......???
ผมรู้สึกสับสน สองคนนั้นเลิกกันไปแล้วนี่ ??
แล้วทำไม.......??? ทำไม ....... ???

ทำไมสองคนนั้นถึงกลับมาเยาะเย้ยผมด้วย !!!! (คิดไปเองรึเปล่าลูก....??)

ความสับสน และ คำถามมากมายผุดขึ้นในใจผมราวดอกเห็ด
แต่มันทำให้ผมเจ็บ และ รู้สึกว่าที่รอการกลับมาคงจะจบสิ้นลงแล้ว

ผมเดาออกว่าสองคนนั่นคงเห็นผม แต่เค้าก็ไม่ทักผม
ช่างเถอะ....ผมไม่อยากจะสนใจแล้ว.....

ถือว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่อุนโซที่ผมเฝ้ารอคอยแล้วกัน ......

แต่อะไรกันนะ ทำให้สายตาผมไม่สามารถเคลื่อนย้ายไปไหนได้เลย
นอกจากจะมองผู้หญิงคนนั้นที่คุยกับมาซากิอย่างสนิทสนมเพียงคนเดียว

ยิ่งมองยิ่งเจ็บในใจแปลบๆ บอกกับตัวเองว่าเขาไม่ใช่โบอุนโซ
แต่ก็โกหกตัวเองไม่ได้เลย..... T^T

ตอนเที่ยง หลังอาหารเที่ยงแล้ว ผมก็มานั่งคิดอะไรไปพลางๆริมน้ำในมหาวิทยาลัย
ตอนนี้ผมไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเลย นอกจาก.........

 

........................................................................

 

"กำลังรอใครอยู่รึเปล่า ???"
มีเสียงดังขึ้นข้างหลังผม แต่ผมก็ไม่ได้หันกลับไปดู
"ไม่ได้รอนี่ครับ..." ผมตอบไปงั้นๆ ผมไม่ได้ตั้งใจตอบเสียด้วยซ้ำ

"ไม่ได้รอจริงๆเหรอครับ ?? แต่ผมว่าคุณคงอยากเจอใครบางคนนะ..."
ผู้ชายคนนั้นยังซักผมจากข้างหลัง ผมเริ่มรำคาญแล้วนะเนี่ย ~~

"แล้วมันเรื่องอะไรของคุณอะครับ ?!!?" เมื่อความรำคาญครอบคลุมผม ผมก็ต้องหันกลับไปตวาดบ้าง

 

O_o !!

 

ผมตะลึงไปทันที นี่ตาผมฝาดอีกรึเปล่านะ ?

"นายไม่ได้ตาฝาดหรอกชางมิน ผมเอง..มาซากิ...."
มาซากินั่นเองที่ถามคำถามกวนบาทากับผม

"มาซากิ ???" ผมทวนอีกครั้ง มาซากิพยักหน้า
"ใช่ครับ พอดีว่าได้ทุนมาต่อเกาหลี ก็เลยถือโอกาสมาเรียนมหาวิทยาลัยโซลซะเลย
ได้ข่าวว่านายทำคะแนนได้สูงสุดของประเทศนี่ ดีใจด้วยนะ..."
มาซากิร่ายเสียยาว ผมก็ไม่ค่อยอยากจะสนใจนักหรอก

"ขอบใจนะ... แต่ผมไม่อยากได้คำชมนั้นหรอก...เอาคืนไปเถอะ..."
ผมรู้สึกรำคาญ นี่มาซากิจะมาไม้ไหนกันนะ ทำไมต้องมาพูดดีกับผมด้วย...

"ผมก็ไม่ได้อยากมาเจอชางมินหรอก คนนี้ตังหาก ที่เขาอยากพบชางมิน.."
มาซากิพูดเหมือนรู้ใจผม แต่ในขณะนั้น ผมก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งแอบหลบอยู่ข้างหลังมาซากิ

เธอคนนั้นเดินออกมา ผมเริ่มรู้ว่าเธอเป็นใคร .....!!

"ยะ.....ยัย...ปากกรรไกร........??"
ในที่สุด ผมก็ได้พบเธออีกครั้ง นี่แหละคนที่ผมอยากจะพบ...

"สองคนนี้คุยกันไปเลยนะ เคลียร์กันให้เรียบร้อย..."
"เดี๋ยวมาซากิจะไปไหนอะ ??"
"ฉันอยู่คงไม่ดีหรอก บอกชางมินให้เรียบร้อยนะ"
มาซากิยิ้มให้อุนโซ ก่อนที่จะเดินไป

 

"...............แย่จังเลยมาซากิเนี่ย แทนที่จะอยู่ด้วยกันก่อน.."
"มีอะไรรีบๆพูดมาดีกว่า ฉันไม่อยากยืนตรงนี้ให้นานนัก"
"....ถ้านายไม่อยากคุยกันที่นี่ ก็ไปคุยกันที่อื่นกว่า"
"ไม่....... คุยตรงนี้แหละ พูดเสร็จจะได้จบๆไป..."
"ทำไมอะชางมิน นายไม่อยากคุยกับฉันเหรอ ??"
"......................"
"เราไม่ได้เจอกันสองปีกว่า...นายเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ ??"
"เปลี่ยนเหรอ.....? เธอน่าจะถามตัวเองมากกว่านะ หึ...ดีนะ...เอาความรักมาล้อเล่นแบบนี้..."
"ล้อเล่น...หมายความว่ายังงัย ??"
"ถ้าเธอจะบอกฉันว่าเธอกับมาซากิกลับมาคบกัน ไม่จำเป็นต้องบอกฉันก็ได้
เพราะถ้าบอกฉันไป ฉันก็ไม่ไปงานแต่งงานเธอหรอก ~~!"
ผมปล่อยทุกคำออกมาที่ผมพอจะคิดได้
ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพูดออกไปได้ยังงัย พูดออกไปทั้งๆที่ไม่รู้เลยว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น

อุนโซนิ่งไปสักพัก ก่อนที่จะหัวเราะเสียงดัง
"55555555+ ชางมิน ~~~ นายนี่มันเหมือนเดิมทุกอย่างเลยนะ ชอบโวยวาย
คิดว่าความคิดของตัวเองถูกต้องที่สุด ไม่เป็นไรหรอก ฉันชินกับนิสัยแบบนั้นของนายแล้ว"
ยัยนั่นพูดอะไรอะ ?? ผมยังไม่เข้าใจ นี่จุดประสงค์ของการกลับมาคืออะไรนะ....?

ทำไมผมถึงไม่เคยเข้าใจยัยนั่นเลยนะ.....
ตอนนี้ผมเดาใจตัวเองถูกยังง่ายกว่าเดาใจร่างที่อยู่ตรงหน้าผมเสียอีก

"ขำอะไรอะ.......? สนุกมากนักหรือไง ???"
"ฉันก็ขำนายอะดิ ........~~ ฉันจะแต่งงานกับมาซากิทำไม ในเมื่อฉันกับมาซากิไม่ได้เป็นแฟนกันซะหน่อย"
เหมือนหูอื้อสักครู่ นี่ผมไม่ได้ฟังผิด ถ้าไม่ได้เป็นแฟนกับมาซากิ ก็คงจะบอกว่ามีคนอื่นแล้วสินะ ??

"......นายไม่รู้จริงๆเหรอว่าฉันกลับมาทำไม...."
"จะไปรู้หรือไง ฉันไม่ใช่พระเจ้านะ ที่จะรู้ทุกอย่าง..."
"แต่นายก็เคยบอกนี่ว่าพระเจ้ากำหนดคนสองคนให้มาพบกัน แล้วก็รักกัน"
(มันบอกตั้งแต่เมื่อไหร่วะ พิมๆมาไม่เห็นมานมีคำนี้เลย -*- ---- คนแต่งก๊ะ)

"พูดแบบนั้นทำไม ???" "เธอจะทำให้ฉันเจ็บไปมากกว่านี้ทำไม ~~!! สนุกหรือยังงัยห๊ะ !!"
ผมตะโกนออกมา น้ำตาของผมไหลออกมาได้ไงไม่รู้
งี่เง่าจริงๆชางมิน น้ำตาของลูกผู้ชายให้ใครเห็นได้ง่ายๆได้ยังงัย
งี่เง่า งี่เง่า งี่เง่าจริงๆ .....................!!

อุนโซเหมือนอึ้งไปสักพัก และเขาก็พูดในบางอย่างที่ผมไม่มีทางเชื่อว่าเธอจะพูด
"ฉันไม่ได้กลับมาเพราะซ้ำเติมนาย หรือเพราะอะไรทั้งสิ้น !!
แต่ฉันกลับมาขอโทษนาย !!
และ............. ....กลับมารักนายเหมือนเดิมไงเล่า !!"

.................
............................

เหมือนโลกของผมหยุดเดินสักพัก.....นี่คือคำที่ออกมาจากปากของเธอจริงๆเหรอ อุนโซ ??

 

หากว่านี่คือความฝัน ผมอยากตื่นไวๆ
ผมไม่อยากหลอกตัวเองอีกแล้ว ~~~!!

 

"ไม่จริง ~~~" ผมทำอะไรไม่ถูกแล้ว "เธอโกหก ~~มันเป็นความฝัน ปลุกฉันสิ ปลุกให้ตื่นซะที~~!!"
ผมตะโกนออกมาดังๆ พร้อมเขย่าร่างของอุนโซด้วยมือทั้งสองข้าง
ไม่จริง....มันไม่จริง !!!

"ไม่ !! เธอไม่ได้ฝันชางมิน ! ฉันกลับมาเพราะฉันลืมนายไม่ได้
ฉันรักนายชางมิน ~~!! ฉันรักนายจริงๆ ชางมิน ฉันรักชางมิน เข้าใจมั้ย...!!"
อุนโซย้ำผมหลายครั้ง ยิ่งย้ำหัวใจของผมก็ยิ่งเจ็บ ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ...
เวลาแบบนี้แล้วผมจะทำยังงัยดี ????

"ไม่จริง.......เธอโกหก ~~~ เธอโกหกฉัน !!!"
ผมร้อง และ รีบวิ่งไปอย่างรวดเร็วให้ไกลเท่าที่จะทำได้ แต่ผมไม่คิดเลยว่าอุนโซจะวิ่งตามผมมา

แต่เรื่องอะไรที่ผมจะหยุด ผมไม่อยากได้ฟังคำนั้นอีกแล้ว....!!

ผมวิ่งมาถึงไหนแล้วไม่รู้ รู้แต่ว่าวิ่งออกเขตมหาวิทยาลัยมาแล้ว

"ชางมินรอฉันด้วย ฟังฉันก่อนได้มั้ย ~~!!!" อุนโซยังวิ่งตามผมมา ปากก็ร้องขอให้ผมหยุด

และในที่สุดผมจำใจต้องวิ่งข้ามถนน เพื่อให้เธอตามมาไม่ได้
ผมอาศัยตอนที่รถหยุดวิ่ง แต่ผมรู้สึกว่าอุนโซวิ่งช้ากว่าผมมาก วิ่งระยะไกลขนาดนี้มันก็คงต้องเหนื่อยมั่งหละ...

เมื่อผมวิ่งมาอีกฝั่งของถนน ผมมองไปอีกฟาก อุนโซเพิ่งวิ่งมาถึง ผมตะโกนบางคำออกไป
"อย่าตามฉันมาเลย เราพอกันแค่นี้เถอะ ~~!!"
"ไม่ ! ถ้าชางมินยังไม่เข้าใจฉัน ~~!! ฉันต้องการอะไร นายไม่เคยเข้าใจเลยใช่มั้ย ~~!!"

ในวินาทีต่อมา ผมรู้สึกตาพร่า เพราะผมเห็นอุนโซวิ่งมาหาผมที่อีกฝั่งถนน ในขณะที่รถกำลังวิ่งอยู่บนถนน

 

เอี๊ยด ~~~~~~~~~~~~ โครม ~~~~~!!!!

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

 

ในชั่ววินาที ผมเห็นร่างของอุนโซล้มลงไปบนพื้น
เนื่องจากขณะที่เธอวิ่งข้ามถนนมา รถคันหนึ่งก็วิ่งมาชนเธอเข้าอย่างจัง

โลกของผมกลายเป็นมืดทันที ผมไม่คิดว่าเธอจะทำได้ขนาดนี้.....
รู้แต่ว่าหัวใจของผมเริ่มเจ็บเพราะเห็นคนที่ผมรักประสบอุบัติเหตุไปต่อหน้าต่อตา

ผมรีบวิ่งไปที่ร่างไร้สติของอุนโซ ผมนั่งลงและอุ้มเธอขึ้นมาซบอกของผมไว้
"ไม่ ~~~~ อุนโซ ~~~ อย่าเป็นอะไรนะ ตื่นสิ ~~ตื่นขึ้นมาคุยกับฉัน !!"
"อื้อ ~~~~ ชาง.....มิ......น ~~~~"
"ทำไมต้องทำแบบนี้ ! ทำไมต้องทำโง่ๆแบบนี้ !!"
"โง่.....? ถ้าฉันไม่ทำโง่ๆ........นายคงไม่มีทางรู้ว่าฉันรู้สึกยังงัย......ชางมิน........
ฉันเคยบอกนายใช่มั้ย....ว่าฉันรักนาย....แล้วทำไม....นายไม่เชื่อ...ฉัน..."
"อย่าพูดอะไรตอนนี้เลย ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล....."
"อย่าเลย...ฉันทนไม่ไหวแล้ว...มัน..เจ็บ..ไปทั้งร่าง...ฉัน..เจ็บ......"
"ฮือๆๆๆๆๆๆๆ T^T .............."
"ชางมิน ........"

ผมมองหน้าคนที่ผมรัก ตอนนี้เลือดเริ่มออกจากปากของเธอทีละนิด
น้ำตาของผมไหลออกมาราวตาน้ำแตก ผมทนไม่ได้ที่เห็นเธอในสภาพแบบนี้....

"ฟังไว้นะ.....ต่อให้ฉันตาย.....ฉัน..จะไม่มีวันหยุดรักนาย.........
อึก ~~~ แล้ว....ไปเจอกัน.......บนสวรรค์......นะ...........ลาก่อน.......ชาง...มิน......."
และ มือที่กอบกุมมือของผม ก็หล่นลงไปอยู่ข้างล่าง หัวใจของผมเหมือนหยุดเต้น น้ำตาของผมไหลออกมาอัตโนมัติ

"อุนโซ.........? อุนโซ !!! ฮือๆๆๆๆๆ อุนโซอย่าจากฉันไปสิ !!!
ฉันรักเธอนะอุนโซ !! ฉันขอโทษ !!! ฮือๆๆๆๆ~~~~~~T^T"
ผมร้องไห้เสียใจราวคนบ้า ผมมันโง่เองที่ทำแบบนี้ ทั้งๆที่อุนโซมาขอโทษผม
แล้วเราจะได้กลับไปรักกันอีกครั้งแท้ๆ .........
แต่ผมก็ทำมันพังเอง..............ผมทำมันพัง !!!

อุนโซ...ฉันขอโทษ.....ขอโอกาสได้ฉันแก้ตัวหน่อยได้มั้ย.............

ลืมตาสิ !! อย่าทิ้งฉันไปแบบนี้นะ T^T

 

To be continue.......................

 

เง้อ..เสาร์อาทิตย์นี้นึกว่าจะได้พักนะนี่ วันจันทร์สอบแจป วันพฤหัสสอบอิ๊ง

วันเสาร์หน้า ไ ป เ ที่ ย ว น  เ จ้า ค๊า~~~~~ !!

อยากไปจิงๆๆๆเยย หัวใจเต้นตุบๆม่ายหยุด (เวอรื!) แหะๆๆๆๆ...><

ก็ตื่นเต้นสิ..เพราะคนที่ไปในวันนั้นด้วยเปงคนที่เราชอบนี่นา...5555+

 

รักมากมาย >///<