ความเดิมตอนที่แล้ว....
 อุนโซถูกผู้จัดการส่วนตัวของดงบังชินกิไล่ออกจากการเป็นพยาบาลของชางมิน อุนโซยอมทุกอย่าง และตัดสินใจไปเรียนต่ออเมริกา ทั้งๆที่เจ็บหัวใจเมื่อรู้ตัวเองว่าหลงรักชางมินเข้าให้แล้ว จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อรักซ้อน....มันซ่อนหัวใจ.......

 

Private Hearts Chapter 19

 

"ทำไมไม่มีคนบอกผมสักคำ ~~~!! พวกพี่เห็นผมเป็นอะไรอะ ~~!???!"
"พวกพี่ขอโทษจริงๆชางมิน....คุณเมเนเจอร์ ไม่ให้บอกชางมินจนกว่าชางมินจะหายน่ะ..."
"แล้วมาบอกผมตอนนี้เนี่ยนะ ผมดีขึ้นแล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาพยาบาลใหม่มาดูแลผมหรอก ~~!!"
ชางมินโวยวายขึ้นเมื่อรู้ความจริงจากดงบังชินกิว่าอุนโซถูกผู้จัดการส่วนตัวของพวกเขาไล่ออกจากการเป็นพยาบาลส่วนตัวของชางมิน แถมยังห้ามไม่ให้อุนโซยุ่งกับชางมินด้วย

"นายใจเย็นๆเถอะชางมิน ไว้รอนายหายแล้วค่อยไปพูดกับโบอุนเค้าก็ได้...
อีกอย่าง นายกับโบอุนก็เลิกกันแล้วไม่ใช่เหรอ ??" จุนซูพูดเพื่อหยุดชางมิน
ชางมินเมื่อได้ฟังจึงนอนลงกับเตียง แต่ในใจกลับร้อนเป็นไฟ

"พวกพี่ก็รู้แล้วนี่....ว่าผมรู้สึกยังงัยกับยัยนั่น.....ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลยนะ.....
แล้วแบบนี้...ผมจะยอมปล่อยให้ยัยนั่นไปจากผมได้ยังงัย"
"แล้วทำไมนายถึงตอบตกลงเลิกกับเค้าไปดื้อๆแบบนั้นน่ะ....??
ถ้านายรักเขา แล้วทำไมถึงปล่อยเขาไป" ยูชอนถามชางมินบ้าง

"ผม........ผมไม่รู้......ไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ......ผมอยากนอนแล้ว...ราตรีสวัสดิ์"
ชางมินพูดจบก็หลับไป ถึงแม้จะแกล้งทำเป็นหลับ แต่หัวใจน้อยๆที่ยังไม่เคยรักใครของชางมิน
กลับเจ็บปวดเหมือนมีมีดขึ้นสนิมมาแทงทะลุเข้าหัวใจอย่างจัง
น้ำตาค่อยไหลออกมาจากดวงตาของชางมินทีละน้อย

 

------------------------------------------------------------

 

มาที่พวกดงบังชินกิที่พากันเดินออกมาจากห้องเมื่อเห็นว่าชางมินหลับไปแล้ว
"เฮ้อ....ขอบใจพวกนายมากนะ ที่ไม่บอกชางมินเรื่องใครเป็นคนให้เลือดชางมินอะ
แล้วก็...เรื่องน้องอุนโซไปเรียนต่อเมืองนอกด้วย..."
แจจุงพูดพร้อมถอนหายใจ

"ไม่เป็นไรหรอก...ชางมินคงบ้าคลั่งตายแน่ถ้ารู้เรื่องนี้น่ะ" ยุนโฮยิ้มตอบ
"แล้วนี่...เราจะไม่ทำอะไรสักอย่างเลยเหรอ ?? ชางมินน่ะน่าสงสารออกนะ
โบอุนด้วยอะ..."
"เราทำอะไรไม่ได้มากหรอกจุนซู...เราก็ทำได้แต่คอยดูต่อไปนั่นแหละ ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นน่ะ"
"เห็นด้วยกับมิกกี้นะ...พวกเราอยู่เฉยๆไปก่อนดีกว่า...แล้วพอถึงเวลา ชางมินก็จะรู้เองแหละ...."

ชางมินตื่นขึ้นกลางดึก เขาไม่พบใครอยู่ในห้อง เหลือแต่โทรศัพท์มือถือของเขาที่วางไว้ข้างเตียง
ชางมินเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้นั้นและมากดหาเบอร์ของอุนโซ
"ไม่มีเบอร์...?? แสดงว่าโดนลบออกแล้วล่ะสิ......เอาน่าชางมิน ดีนะยังจำเบอร์เธอได้น่ะ..."
และชางมินก็กดโทรศัพท์ไปหาอุนโซ เพื่อหวังจะคุยให้รู้เรื่อง

สัญญาณติด......แต่ไม่มีคนรับ.......

"ฮัลโหล......" ปลายทางรับสายจนได้ แต่น้ำเสียงดูเหมือนไม่เป็นมิตรด้วยเลย

"ยัยปากกรรไกร เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ"
"แต่ฉันไม่มีอะไรคุยกับนาย...แค่นี้นะ....."
ปลายทางวางสายเมื่อพูดจบ ชางมินตกใจและรีบกดเรียกอีกที

แต่........
"ระบบฝากข้อความ กรุณาฝากข้อความหลังสัญญาณนี้......ตู๊ด~~~~~"

'ระบบฝากข้อความงั้นเหรอ...? เอาก็เอา....'
ชางมินจึงพูดความในใจทั้งหมดใส่ไว้ในข้อความนั้น

"ยัยปากกรรไกร ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากจะคุยกับฉัน แต่ฉันอยากมีเรื่องคุยกับเธอตั้งมากมาย ฉันรู้สึกผิดที่ทำให้เธอเดือดร้อน ตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาในโรงเรียน ฉันสร้างปัญหาให้เธอมากมาย แต่รู้เอาไว้..ว่าเธอทำให้คนที่ไม่เคยรักใครจริงจังได้รู้ว่า ความรักที่มีงดงามมากแค่ไหน แล้วฉันก็ได้มอบความรักให้กับผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ฉันไม่ชอบหน้าตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แต่หลังๆนี้ฉันกลับคิดถึงแต่เธอตลอดเวลา และอยากจะบอกให้รู้ว่า ฉันไม่อยากให้เธอไปจากฉัน อย่าไปไหนเลยนะ อย่าเลิกกับฉัน ฉันไม่อยากเลิกกับเธอ...."
น้ำเสียงของชางมินเริ่มสั่นเครือ เมื่อเริ่มพูดว่าอย่าเลิกกับเขา
"สักวัน..ฉันจะตอบแทนการให้ที่มีความหมาย รอฉันนะ...ฉันจะกลับไปที่โรงเรียน อีกไม่นาน เราก็จะได้พบกันแล้ว ใครๆก็ไม่สามารถห้ามได้....แล้วฉันจะกลับไปบอกเธอว่า....ฉัน....รัก...."

กรึ่ก ~~!!!
มีเสียงเปิดประตูเข้ามาในขณะที่ชางมินยังไม่ทันพูดจบ ชางมินเผลอปล่อยโทรศัพท์ลงกับพื้น

คนที่เดินเข้ามา คือ คุณเมเนเจอร์นั่นเอง

"ทำอะไรอยู่น่ะชางมิน ??"

"เอ่อ เปล่านี่ครับ...พอดีผมหิวน้ำ ก็เลยตื่นมาหยิบน้ำแค่นั้นเอง...
เอ่อ...ผมขอนอนต่อนะครับ..." ชางมินแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทั้งที่ใต้เตียงมีโทรศัพท์มือถือตกอยู่

เมื่อชางมินทำเป็นหลับไปแล้ว คุณเมเนเจอร์จึงมายืนที่ข้างเตียงของชางมิน
"เอะ..นี่มันมือถือของชางมินนี่.....นี่ฉันลบเบอร์ไปแล้วยังจะจำได้อีกหรือนี่....??
แน่มากนะชางมิน....."

ชางมินได้ยินทุกอย่างที่คุณเมเนเจอร์พูด แต่เขาก็ต้องทำเป็นหลับต่อเพื่อไม่ให้เมเนเจอร์รู้ตัว

นี่เขาต้องนอนเจ็บไปนานอีกเท่าไหร่นะ...
แล้วเมื่อไหร่จะได้จะออกจากโรงพยาบาลเสียที ..........
เขาจะได้ไปบอกอุนโซว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเธอ
ก่อนที่มันจะสายเกินไป ..........

 

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

1 อาทิตย์ผ่านไป ก็ถึงวันเดินทางของอุนโซ และ
วันนั้นก็เป็นวันเดียวกับที่ชางมินหายดีและออกจากโรงพยาบาล

ที่ห้องของชางมิน
"ดีใจด้วยนะที่ชางมินหายดีแล้ว...ชางมินจะได้ออกจากโรงพยาบาลไปทำงานซะที"
ผู้จัดการส่วนตัวของดงบังชินกิพูดด้วยน้ำเสียงปิติยินดี เมื่อเห็นชางมินนั่งรถเข็นออกมาจากห้องรักษาตัว
แต่ชางมินกลับทำหน้าเศร้า
"แฟนเพลงอะ ส่งของมาให้กำลังใจชางมินเพียบเลยนะ เดวกลับบ้านไปอะจะได้เอาให้ดู"
แจจุงที่เข็นรถชางมินออกมาพูดกับชางมินเป็นการปลอบใจทางอ้อม
เขารู้ดีว่าถ้าพูดเรื่องอุนโซไปต้องถูกเมเนเจอร์ดุแน่นอน

"เออทุกคนเอาชางมินไปที่รถก่อนนะ จะไปเข้าห้องน้ำก่อน.."
เมเนเจอร์พูดจบก่อนที่จะเดินเลี่ยงไป เข้าทางชางมิน

"พี่ยองอุง....ผมขออะไรได้มั้ย....?" ชางมินกระซิบบอกแจจุง
"อะไรเหรอชางมิน ???" แจจุงเงี่ยหูมาหาชางมิน
"ผม............อยากไปโรงเรียนอะ....ผมอยากเจอยัยปากกรรไกรอะพี่...."
"เอางั้นเหรอ ??? (ใกล้เวลาชางมินจะรู้ความจริงแล้วสินะ) เอ่อ...แล้วจะไปยังงัยล่ะ
ถ้าคุณเมเนเจอร์รู้ละก็..."
"ผมรับผิดชอบเองครับ ถ้าเกิดอะไรขึ้น" ชางมินพูดต่อแจจุง
เมื่อแจจุงเห็นชางมินดังนั้นจึงคิดได้ว่า ชางมินน่าจะได้รู้ความจริงเสียที
"แจจุงเอาชางมินไปโรงเรียนเถอะ...ทางนี้พวกเราจะรับหน้าไว้เอง"
ยุนโฮบอกกับแจจุง รวมถึงดงบังชินกิอีก 3 คนก็ด้วย

"อือม...ขอบใจนะทุกคน..."
แจจุงพยักหน้าให้ชางมินและทุกคน ก่อนที่จะแอบเข็นรถชางมินไปทางอื่น และ ขึ้นแท็กซี่ไป

 

- ที่โรงเรียน -
"ว๊าย ~~~ ชางมิน ~~~!!! กลับมาแล้วเหรอ ~~~~!!"
สาวๆแฟนคลับวิ่งตามชางมินทันทีเมื่อเห็นชางมินเดินมากับแจจุงตามลำพัง

แต่ชางมินไม่ได้สนใจพวกแฟนคลับมากนัก เขารีบเดินไปยังห้องเรียนของเขาทันที
ความหวังของเขาคือ จะได้เห็นอุนโซคนที่เขารักด้วยหัวใจอยู่ในห้อง

เมื่อชางมินมาถึงห้อง
"อ้าว ชางมิน ~~! หายดีแล้วเหรอ แล้วแผลเป็นยังงัยบ้าง ??"
เพื่อนๆในห้องกรุงกันมารุมถามชางมิน เพราะชางมินไม่ได้มาเรียนหลายวัน

แต่ชางมินไม่ได้สนใจเพื่อนๆเหมือนเดิม ก่อนที่จะเดินไปที่โต๊ะของเขาอย่างรวดเร็ว

สายตาของเขาจ้องไปที่โต๊ะหลังโต๊ะของเขา ซึ่งโต๊ะนั้น เคยมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ถูกกับเขาเลยนั่งเป็นประจำ
แต่ตอนนี้กลับเป็นคนที่เขาอยากจะพบมากที่สุด

แต่โต๊ะนั้นกลับว่างเปล่า แถมยังมีแจกันดอกไม้วางไว้บนโต๊ะอีกต่างหาก
ชางมินรู้สึกใจของเขาหายไป โลกเหมือนเดินๆอยู่ก็หยุดนิ่ง หัวสมองของเขากลับมาตื้ออีกครั้ง

"ชางมิน นายยังไม่รู้ล่ะสิ.........?"
"ว่า..........?"
"อุนโซอะ เค้ามาลาออกไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วหล่ะ" เพื่อนคนหนึ่งในห้องพูดขึ้น
"ลาออก ~~~!?!" ชางมินตะโกนขึ้น ก่อนที่สมองของเขาจะสั่งให้เท้าของเขาวิ่งออกไปนอกห้องทันที

ชางมินวิ่งออกมาจากห้อง ก็พบกับแจจุงยืนหน้าสลด เพราะคิดไม่ออกว่าจะบอกชางมินยังงัยดี
"ชางมิน....น้องอุนโซล่ะ ???"

"พี่......ทำไมพี่ต้องโกหกผมด้วย ~~~!! ทำไมไม่บอกผมตั้งแต่แรกว่ายัยปากกรรไกรจะหนีผมไป....ฮึก~ฮืกฮือ~~"
ชางมินตะคอกเสียงดังด้วยความเจ็บในหัวใจ น้ำตาไหลออกมาเป็นทาง

".......พี่ไม่เคยตั้งใจโกหกนาย...แต่ถ้าพี่บอกนายตั้งแต่ตอนนั้นนายก็คงเป็นแบบที่นายกำลังทำอยู่เนี่ย
แบบนี้ พี่จะบอกกับนายได้ไง..."
แจจุงพูดไปตามน้ำ และ เขาก็เห็นชางมินทรุดลงกับพื้นด้วยความหมดอาลัยตายอยาก
คนที่เขาเคยเกลียดแต่ตอนนี้รักยิ่งหว่าสิ่งไหน ได้จากเขาไปแล้ว....

"T^T ผมไม่คิดเลยว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้....ผมไม่ช่วยยัยนั่นก็ดี...สู้ให้ยัยนั่นเจ็บแล้วผมดูแลยัยนั่นยังดีกว่า...
ดีกว่าผมจะมาเจ็บปวดทั้งกาย ทั้งใจแบบนี้.....T^T"
ชางมินระล่ำระลักออกมา เขารู้ตัวนานแล้วว่าเขารักอุนโซ
ทั้งๆที่อุนโซก็รักแจจุง แต่เขาก็ยังรัก ไม่รู้ว่าทำไมถึงรักได้ขนาดนี้....

แจจุงมองชางมินด้วยความสงสาร เขาจึงตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง....
แจจุงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาและยื่นให้ชางมิน
ชางมินรับกระดาษแผ่นนั้นเอาไว้

"พี่ช่วยนายเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ...ต่อไป นายต้องมีความคิดเป็นของตัวเองได้แล้วชางมิน
นายไม่ใช่เด็กๆแล้ว...." แจจุงพูดจบ ก่อนที่จะเดินไป...........

ชางมินก้มลงอ่านข้อความในกระดาษ ใช้มือปาดน้ำตาและน้ำมูกของเขาออก .....................

 

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

- ที่สนามบิน -
"อุนโซ..พร้อมรึยังลูก ....?"
แม่ของอุนโซทักอุนโซขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยืนเหม่อลอยเหมือนกำลังรอใครสักคน

"เอ่อ..หนูขอโทษค่ะแม่...ขอเวลาอีกนิดนะคะ...หนูขอรอใครสักคนก่อน..."
"คนนั้นใครเหรอ ?? สุมิวันนี้เค้ามีซ้อมเปียโนนี่"
"เอ่อ ~~~~!! สุมิเค้าไม่มีซ้อมคะวันนี้ อาจารย์ไม่ว่างอะคะ"
"อ่อเหรอ ??? งั้นเดี๋ยวตามแม่ขึ้นเครื่องนะจ๊ะ แล้วก็อย่าเลทละ..."
อุนโซพยักหน้ารับคำ ก่อนที่แม่ของเธอจะเดินเข้าด่านตรวจพาสสปอร์ตไป

อุนโซยังคงยืนรออยู่อย่างนั้น เพื่อหวังให้ใครสักคนมา....
หญิงสาวหยิบรูปใบหนึ่งออกมา ซึ่งเป็นรูปของเธอกับชางมินในชุดโรมิโอกับจูเลียต
และ จดหมาย 1 ซองที่มีกระดาษเขียนข้อความอยู่ข้างใน
'ชางมิน....นายจะมาไหมนะ...ฉันอยากเห็นหน้านายก่อนที่จะไม่ได้เห็นอีกตลอดชีวิตจริงๆ....'

เธอคงคิดถึงผู้ชายคนนี้ไปอีกนานแสนนานทีเดียว...

"ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ขณะนี้เครื่องบินที่จะไปประเทศสหรัฐอเมริกากำลังจะขึ้นขอให้ผู้โดยสารขึ้นเครื่องด้วยค่ะ"
เสียงประชาสัมพันธ์ประกาศ ยิ่งเป็นสิ่งย้ำเตือนให้อุนโซไม่ต้องรอใครและควรจะขึ้นเครื่องทันทีที่ได้ยินเสียงสัญญาณ

ความหวังที่จะได้พบชางมินของอุนโซค่อยๆริบหรี่ลงทุกที....
"ไม่มาสินะ.....ไปดีกว่าเรา......."
อุนโซหันหลังเดินไปยังด่านตรวจพาสสปอร์ตอย่างหมดหวัง

"ลาก่อนนะชางมิน...เราคงไม่ได้พบกันอีกแล้ว...."
อุนโซเดินเข้าด่านพาสปอร์ตไป มือพยายามปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หมดสิ้น....

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

หมับ ~~~~!!!

 

O_o

 

"อย่าไปเลยนะ ..... !!"

อุนโซรู้สึกว่ามีคนวิ่งมากอดเธอจากด้านหลัง เสียงเหมือนชางมินมาก

"อย่าไปเลยนะ...อย่าจากฉันไป.....อย่าจากฉันไปเลยนะ.."
"ชางมิน......ปล่อยฉันเถอะ คนเค้ามองดูเรากันใหญ่แล้ว...."
อุนโซแกะมือชางมินออก แต่ชางมินก็ไม่ปล่อยการจากกอดเธอไว้จากข้างหลัง
"ไม่อะ...ฉันไม่ยอมปล่อยเธอไป..เธอต้องอยู่กับฉันที่นี่ ฉันไม่ยอมปล่อยเธอไปไหนทั้งนั้นอะ !!"
"มันเป็นไปไม่ได้หรอกชางมิน เราสองคนถูกห้ามไม่ให้พบกันแล้ว ฉันต้องไป...เพื่ออนาคตของฉันและเธอ..."
"อนาคตของใครไม่รู้ฉันไม่สน แต่ปัจจุบัน เธอต้องอยู่กับฉัน และ อนาคตด้วย อย่าทิ้งฉันไปนะ...."
"....>_<...ฉันบอกแล้วว่าเราสองคนมันเป็นไปไม่ได้ นายอย่าทำตัวขี้แยได้มั้ย ~~~!"
"ฉันไม่ทำตัวขี้แยก็ได้ แต่เธอต้องอยู่เกาหลีต่อนะ...ไม่งั้นฉันก็จะกอดเธออยู่อย่างนี้แหละ ~~~!!"
ชางมินยังกอดอุนโซแน่น จนอุนโซต้องพยายามสะบัดชางมินให้พ้นทาง แต่ก็ไม่เป็นผล

"ฮือๆๆๆๆ ~~~~" อุนโซเริ่มร้องไห้ "ไอ่บ้า ~~~ ฉันบอกให้ปล่อย !!!"
หญิงสาวใช้กำลังทั้งหมดสะบัดชางมินออกจนหลุด และ ชางมินถลันล้มไปบนพื้น

"ชางมิน....นายจะบ้าไปแล้วเหรอ ~~ ฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ลืมนาย แต่นายก็ยังจะมา
มาขอร้องให้ฉันกลับไปหานาย นายมันบ้าอะ ~~~!! ฉันรู้ว่าเราสองคนเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
แต่ฉันก็อยากเห็นหน้านายเป็นครั้งสุดท้าย ทั้งๆที่ฉันรัก.....
ฉันรักนายอะ ได้ยินมั้ย ชางมิน !! ฉันรักนายอะ !!! ฮือๆๆๆๆๆ T^T"
อุนโซตะโกนออกมา ท่ามกลางความตกใจของคนอื่นๆ แต่อุนโซไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นแล้ว
สิ่งที่ต้องการคือบอกชางมินเท่านั้น ถึงแม้จะต้องเจ็บปวดไปทั้งใจก็ตาม

ชางมินนั่งนิ่งเงียบ น้ำตาของชางมินไหลออกมาอีกครั้ง คราวนี้เขากลับร้องไห้
"ฉันรู้.....เลือดที่มีอยู่ในตัวฉัน....ไม่ใช่เลือดของพวกพี่ๆ แต่เป็นเลือดของเธอใช่มั้ย...ใช่มั้ย ~~~"

"ฮือ ~~~ ใช่ !! ฉันถ่ายเลือดให้กับนายเพราะนายช่วยชีวิตฉัน แล้วตอนนี้ฉันก็ได้ชดใช้ให้นายแล้ว
เราสองคนไม่มีอะไรกันอีกแล้ว ~~ ฉันขอโทษนะชางมิน ที่ฉันทำตามที่นายขอไม่ได้...ฉันเสียใจ....T^T"

อุนโซพูดน้ำเสียงสั่นเครือเพราะตอนนี้เธอกำลังร้องไห้
ร้องไห้ให้กับความงี่เง่า บ้าบิ่นของตัวเอง ที่ทำให้เรื่องมันจบลงอย่างน่าเศร้าแบบนี้...

อุนโซเดินไปที่ชางมิน ต่างคนต่างร้องไห้ให้กับเหตุการณ์ที่ผ่านมา
อะไรดลใจให้ทั้งสองมาพบกันนะ??? (ก็เมองไง ยัยคนแต่งอะ)
ทำไมต้องให้เจอเรื่องที่ทำให้ทั้งสองฝ่ายเสียใจขนาดนี้ ???

"ชางมิน..." อุนโซจับมือชางมินขึ้นมา และ ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งซึ่งบรรจุในซองสีชมพูให้กับเขา

"เอาไว้อ่านตอนที่เราไม่ได้พบกันแล้วนะ....." น้ำตาของอุนโซยังไหลไม่หยุด หญิงสาวพยายามปาดมันออก

และ เธอก็ลุกขึ้น รีบวิ่งไปหยิบกระเป๋าเดินทางแล้ววิ่งเข้าไปในด่านตรวจพาสสปอร์ตทันที

".............. อุนโซ ~~~
T_T .....................
อุนโซ !!!!!!!!!!!!!!!!!"
ชางมินตะโกนเรียกอุนโซจากข้างหลัง ถึงแม้จะรู้ว่าหญิงสาวไม่มีทางหันกลับมาแล้วก็ตาม

เหลือเพียงแต่จดหมายที่อุนโซเขียนถึงเขาในมือเท่านั้นเอง .............

 

"ชิม ชางมิน.....
 ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเกลียดนายและคิดว่านายเป็นตัวป่วนและทำให้ชีวิตฉันต้องวุ่นวายมาตลอด นายมันตัวกวนและทำให้ฉันต้องตกเป็นแพะรับบาปอย่างช่วยไม่ได้ แต่ในใจของฉัน กลับสั่นไหวเวลานายคุยกับคนอื่น มันเจ็บปวดในใจลึกๆ... ไม่รู้สินะ ทั้งๆที่ฉันก็ชอบรุ่นพี่แจจุงเป็นทุนเดิม นายจะด่าว่าฉันหลายใจหรือใจง่ายก็ได้ แต่นี่คือตัวของฉัน หัวใจของฉัน นายจะมองอย่างไรก็สุดแท้แต่... ฉันไม่เคยรู้ว่านายรู้สึกยังงัย จนกระทั่งจุนซูบอกว่านายชอบฉัน ขอบคุณนะที่มีหัวใจให้กับคนที่เคยเกลียดนายเข้าไส้ ไม่เคยคุยกันดีๆตั้งแต่แรกพบ ไม่รู้อะไรดลให้เราพบกันนะชางมิน ถ้าฉันอยากย้อนเวลากลับไป ฉันอยากเป็นแฟนกับนาย อยากจะไม่เกลียดนาย แต่หลงรักนายสุดหัวใจ แต่ถ้าทำแบบนั้นแล้ว เราจะมีวันนี้รึเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกัน สุดท้ายนี้ ขอบคุณพระเจ้ามากที่ทำให้เราได้พบกัน ฉันไม่ชอบนายก็จริง แต่เวลาอยู่กับนายฉันมีความสุขมาก ความสุขที่ไม่ได้เคยได้รับอีกเลยหลังจากที่เลิกกับมาซากิ และ ท้ายสุด...ฉันอยากจะบอกกับนายว่า.....ฉันรักนาย ....และจะไม่มีวันลืมนายเลย......ชิมชางมิน.....
     รัก..จากหัวใจผู้หญิงที่เคยเกลียดนาย....
        โบ อุนโซ"

 

To be continue ....................

 

คุยหลังเรื่องเหอะอยากคุยจะบ้า ......
 ตอนนี้ใช้เวลาแต่งนานมากกก เพราะนึกมุขไม่ออก ไม่รู้จะให้มันออกมาเปงไง ถ้าจบอุบาทว์ไปก็ขออภัยด้วยนะคะ ไอ้เราก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์เหมือนอุนโซด้วย แต่ถ้าเป็นสาวๆที่ชอบนู๋มินๆ ก็อยากเป็นอุนโซกันใช่ม่าาา ใครไม่ชอบหน้าใครบอกได้นะ จะได้แต่งให้มันรุมประชาทัณฑ์ (หึหึ...) ห้ามบอกว่านางเอก เพราะนางเอกต้องสวยเดวจบไปแบบหน้าเละ กลายเป็น สะใจ Ending ซะงั้น มะใช่ แฮปปี้ Ending แระ คริคริ แต่สำหรับคนแต่ง ตอนนี้เกลียดอิเมเนเจอร์มากเลยอะ ทำไมต้องว่าอุนโซถึงขนาดนั้นด้วยเนอะ เง้อ........