ความเดิมตอนที่แล้ว....
 อุนโซสัญญาจะอยู่ดูแลชางมินจนกว่าชางมินจะหาย แต่ชางมินต้องเลิกกับเธอหลังจากที่เขาหายดีแล้ว เมื่ออุนโซบอกทุกอย่างกับดงบังชินกิ จุนซูจึงบอกความลับที่ไม่เคยได้บอกกับอุนโซเกี่ยวกับชางมิน อุนโซเมื่อได้ฟังก็รู้สึกเสียใจ จึงสารภาพว่าคนที่เธอรักจริงๆไม่ใช่ชางมิน จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อรักซ้อน....มันซ่อนหัวใจ.......

 

Private Hearts Chapter 18
By : Bo Unso

 

ในที่สุด ฉันก็บอกความจริงกับคนที่สนิทกับชางมินมากที่สุด
ถึงจะรู้ว่าพูดไปก็ไม่มีความหมายก็ตาม....
จุนซูอึ้งไป สงสัยจะไม่เคยรู้ว่าฉันรักรุ่นพี่แจจุง
แต่ก็ช่างเถอะ.....

 

"O_o เธอ...ทำไมไม่บอกพวกเราตั้งแต่แรก....??"
ฉันไม่รู้จะตอบยังงัย ก็เล่นถามทั้งๆที่ฉันก็ไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาเลย..

"ก็...ตอนนั้นที่พวกนายมาขอให้ฉันเป็นแฟนกับชางมิน...
ฉันก็นึกว่าแค่ตอนแรกๆแล้วต่อๆไปก็เลิก..ฉันถึงไม่คิดอะไร..."
"......"
"แต่ฉันไม่คิดว่าชางมินจะรู้สึกแบบนั้นกับฉัน....ชางมินไม่ชอบหน้าฉันซะด้วยซ้ำ
แล้วแบบนี้..จะให้ฉันทำยังงัย...รักพี่แจจุงทั้งๆที่ยังควงอยู่กับชางมินเนี่ยนะ...!
ฉันทำไม่ได้หรอกจุนซู ฉันไม่อยากทำร้ายชางมินหรอกนะ ~~!"
น้ำตาฉันเริ่มไหลออกมา ไหลออกมาได้ยังงัย หรือฉันจะรู้สึกกับชางมินเข้าให้แล้วนะ....
สายไปแล้ว...สายเกินไปจริงๆที่จะกลับไปหาชางมิน......T^T

"แล้ว...เธอบอกพี่ยองอุงรึยัง????"
ฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบ
"ฉันกลัวพี่แจจุงจะปฏิเสธอะ แล้วอีกอย่าง ฉันก็....ไม่มีโอกาสจะบอกด้วย...."
"......................."
"................" เราทั้งสองต่างคนต่างเงียบ
"แล้วเธอจะทำยังงัยต่อละโบอุน....??"
ฉันก็เงียบเป็นคำตอบอีก จุนซูจึงชวนฉันกลับห้องของชางมิน

 

เมื่อกลับมาถึงห้อง ทุกคนก็อยู่กันพร้อมหน้า แต่ก็มีอีกคนที่ฉันไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย
แต่ก็เคยเห็น....ที่ไหนนะ...จำไม่ได้แล้ว

"คุณเมเนเจอร์....."
ฉันหันไปหาจุนซูก่อนที่จะหันกลับมายังผู้หญิงที่ไม่คุ้นหน้า
"โบอุน..นี่ผู้จัดการส่วนตัวของพวกเรา....คุณเมเนเจอร์ครับ..นี่คือ...."
"คนที่ทำให้ชางมินต้องมาเจ็บปางตายแบบนี้ใช่มั้ย ??"

ฉันได้ยินเขาพูดก็แทบช็อก มันจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันต่อไปนะ
แล้วฉันจะพูดยังงัยดีเพื่อเป็นการแก้ตัว .....

 

"เอ่อ...เขาไม่ได้ทำให้ชางมินเจ็บนะครับ...แต่เค้า..."
รุ่นพี่ยุนโฮพยายามแก้ตัวให้ ฉันไม่เข้าใจทำไมพี่แจจุงถึงนั่งนิ่ง...

"ยุนโฮ เธอไม่ต้องแก้ตัวเลยนะ ถึงเธอเป็นหัวหน้าวงฉันก็ไม่ฟังเธอหรอก"
"แต่คุณเมเนเจอร์ครับ...มันไม่ใช่ความผิดของโบอุนนะครับ...."
จุนซูพูดต่อ ฉันหันไปหาจุนซูเหมือนอยากจะปรามเขาไม่ให้พูด

"อย่าเลยจุนซู..."
"เธอล่ะเงียบไปโบอุน..."
"ไม่อะ ..." ฉันขึ้นเสียงก่อนที่จะหันไปหาผู้จัดการส่วนตัวของดงบังชินกิ

 

"เพราะฉันเองที่ทำให้ชางมินต้องมานอนเจ็บแบบนี้...
ฉันขอรับผิดชอบทุกอย่างโดยการ.......โดยการ .............
.........เลิกยุ่งเกี่ยวกับชางมินค่ะ ~~"
ฉันพูดจบ ทุกคนในห้องก็เงียบ คราวนี้เงียบไปนานมาก

ฉันรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องพูดคำนั้นออกไป แต่ทำไมกันนะ....
ทำไมต้องเจ็บปวด ทำไมน้ำตาต้องไหล......
หรือว่าฉันรักนายเข้าแล้วชางมิน.....
ฉันรักนายเข้าแล้วใช่มั้ย ???

 

"เธอไม่สมควรจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับชางมิน...."
ผู้จัดการส่วนตัวของดงบังชินกิพูด ฉันเงยหน้าขึ้นเพราะคำพูดมันแปลกๆ

 

"..........O_o ................"

 

"แต่เธอควรจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับดงบังชินกิทุกคนในห้องนี้ด้วย !!"

 

"ห๊า ~~~~~~~~~!!!" ดงบังชินกิทุกคนร้องพร้อมกันยกเว้นชางมินที่ยังหลับอยู่

"คะ...คุณเมเนเจอร์ครับ ถึงยังงัยโบอุนเค้าก็เป็น...."

"ได้ค่ะ ........" ฉันตอบตกลงอย่างเสียงหนักแน่น แต่ในใจกลับสั่งให้คิดอย่างยากเย็น
"ดีมาก.......เพื่อเป็นการแสดงความรับผิดชอบของเธอ......
ยังจะรออะไรอีกล่ะ....ไปเก็บของไป...คนที่จะดูแลชางมินต่อจากเธอน่ะ...ฉันจัดไว้เรียบร้อยแล้ว"
ผู้จัดการส่วนตัวของดงบังชินกิพูดต่อเมื่อฉันยังยืนเฉย

ฉันฟังดั้งนั้นก็รีบไปเก็บของ พอเก็บเสร็จก็รีบเดินออกมาจากห้อง
โดยไม่ได้มองหน้าดงบังชินกิสักคน
แม้แต่ชางมินที่กำลังหลับเพราะฤทธิ์ยานอนหลับก็ตาม

 

เมื่อฉันเดินออกมาจากห้องของชางมิน น้ำตาที่เก็บไว้ไม่อยู่เริ่มไหวออกมาทีละเล็กละน้อย
ฉันทรุดลงกับพื้นพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ รู้สึกเจ็บในหัวใจ
เจ็บมาก.......
เจ็บจนอยากจะควักหัวใจออกมาแล้วก็เขวี้ยงมันออกไปจากตัวฉัน.....

".....อดทนไว้อุนโซ....เป็นเพื่อนของดงบังชินกิ...ฉันเป็นเพื่อนของดงบังชินกิ......ฉันต้องอดทน...."
ฉันระร่ำระลักออกมาเบาๆ น้ำใสๆจากตาและจมูกแข่งกันออกมาจนเปรอะหน้าฉันไปหมด

มันเป็นคำพูดปลอบใจหรือยิ่งซ้ำเติมนะ
เพราะว่าฉันถูกห้ามให้ยุ่งกับดงบังชินกิแล้ว....

ตอนนี้ฉันคงไม่มีสิทธิ์คุยกับจุนซู รุ่นพี่แจจุง รุ่นพี่อีก 2 คน
ฉันจะทำยังงัยดีนะ.....เพื่อให้หลีกเลี่ยงจะได้เจอ .....
แล้วชางมินล่ะ....ฉันจะไม่ได้คุยกับเขาอีกเลยใช่ไหม....??

 

แทกซี่แล่นมาทางฉัน ฉันจึงเรียกให้หยุด และ เข้าไป
ฉันสั่งให้คนขับแทกซี่ขับรถกลับบ้านของฉัน

เมื่อมาถึงบ้าน ฉันจึงให้เงินคนขับ และ ลงจากรถเข้าสู่บ้านของตัวเองทันที

คนที่จะปลอบฉันได้ดีที่สุดในตอนนี้...คงเป็นแม่ของฉันคนเดียว....

"แม่คะ ~~~" ฉันรีบวิ่งเข้าไปกอดแม่
แม่ของฉันกำลังคุยกับคุณป้ามาซาเอะข้างบ้านอยู่ แต่ฉันไม่สนใจหรอก ว่าจะร้องไห้ให้เค้าเห็นหรืออย่างไร....

"อุนโซ....เกิดอะไรขึ้นลูก............แล้วเพื่อนลูกเป็นยังงัยบ้าง ??"
"แม่คะ......ฮือๆๆๆ....หนูอยาก......หนูอยากย้ายโรงเรียนค่ะแม่......"
ฉันร้องไห้ระล่ำระลัก ด้วยความที่เก็บกดจนทนไม่ไหวอีกครั้ง
และก็เหมือนว่าแม่ของฉันจะยังไม่เข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
หลังจากที่ฉันหยุดร้องไห้ ฉันจึงเล่าเรื่องให้แม่ฟัง...........
แล้วแม่ก็ไม่ขัดเคืองที่จะส่งฉันให้ไปอยู่ต่างประเทศ ไปอยู่กับพี่สาวของฉันที่แต่งงานไปแล้ว

 

........ นี่คงเป็นวิธีเดียวที่ฉันจะหลบและไม่ได้พบเจอกับดงบังชินกิอีก
แต่ในใจกลับสับสน ไม่อยากจากเกาหลีไปไหนเลย ........

 

ในคืนนั้น ฉันนั่งเก็บกระเป๋าเดินทางอยู่คนเดียว
ฉันนั่งคิดอะไรอยู่ตามลำพัง มือของฉันกำลังพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋า
แต่ตอนนี้หัวใจของฉันล่องลอยไปไหนต่อไหนแล้ว

"ชางมินจะเป็นยังงัยบ้างนะ........ยัยบ้า..นี่เรายังคิดถึงตานั่นอยู่อีกเหรอ...?"
ฉันถามตัวเองเบาๆ ในใจฉันก็คิดถึงชางมินไม่น้อย แต่ว่าก็พยายามไม่รู้สึก เพราะมันคงเป็นไปไม่ได้

หลังจากที่ฉันเก็บกระเป๋าเสร็จ ฉันก็เดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือเพื่อรื้อของออกมา

"เห้ย ~~~!!"
ฉันร้องขึ้นเมื่อของบางอย่างตกลงมาจากลิ้นชักโต๊ะระเนระนาด

แล้วมันก็ทำให้น้ำตาของฉันไหลลงมาอีกแล้ว......

"ฮือ~~~~ ไอ่บ้า ~~~ ทำไมฉันต้องคิดถึงนายด้วยนะชางมิน........T^T"

สิ่งที่ฉันเห็น คือรูปภาพของฉันกับชางมินตอนแสดงละคร
ภาพที่เราสองคนเติมเขาให้กัน ทั้งๆที่ตอนนั้นไม่พอใจ แต่ทำไมตอนนี้ถึงอยากให้เหตุการณ์ในวันนั้นมันกลับมานะ....

 

.............................................................................

"นี่...ยัยปากกรรไกร ..."
"หือ.....?"
"ความรักดียังงัยเหรอ ???"
"เธอไม่ได้อกหักหรอก ...เธอหัวใจสลายต่างหาก..........
ถึงฉันจะไม่เคยมีแฟน ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่เคยรู้จักความรักนะ...."

.............................................................................

 

คำพูดของชางมินในวันนั้น ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองของฉันอยู่ตลอดเวลา
แต่ยิ่งคิด ก็ยิ่งทำให้น้ำตาไหล.....
ความรักมันทำให้ฉันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...
ฉันรักทั้งสองคนในเวลาเดียวกันงั้นหรือ.......?
แล้วจะทำยังงัยดี.........??
........................................................................................

 

ฉันขอเวลาแม่หนึ่งอาทิตย์ เพื่อที่จะได้เตรียมตัวยื่นใบลาออกที่โรงเรียน
และอีกหลายๆเรื่องที่ยังไม่ได้ทำแต่ก็อยากทำ แม้รู้ว่ามันจะยากแค่ไหนก็ตาม
แต่ 1 ในความตั้งใจของฉัน คือ การพบเจอกับสมาชิกของดงบังชินกิคนหนึ่ง
ซึ่งแน่นอน....ไม่ใช่ชางมินแน่ๆ............

 

"ฮัลโหล.....น้องอุนโซ เป็นอะไรรึเปล่า ??" ปลายทางรับสาย โล่งใจหน่อยที่รุ่นพี่แจจุงรับ
"รุ่นพี่คะ...ฉัน....."
"ไม่ต้องพูดอะไรนะ ตอนนี้คุณเมเนเจอร์ไม่อยู่ น้องอุนโซอยู่ที่ไหนอะ??"
มือของฉันเริ่มกระตุกสายโทรศัพท์ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
"อย่าคิดมากเลยนะ ที่คุณเมเนเจอร์พูด ยังงัยพวกเราดงบังชินกิก็รู้สึกกับน้องอุนโซเหมือนเดิมนะ"
"รุ่นพี่คะ..."
"ครับ.........??"
"ฉัน...ขอเจอกับรุ่นพี่สองคนได้มั้ยคะ.......แล้วก็อย่าบอกใครนะคะ...."
"เอางั้นเหรอ.... ได้....แล้วที่ไหนดีละครับ ??"

 

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

ในคืนนั้น........ที่ร้านกาแฟ ร้านหนึ่งในย่านแถวๆบริษัท
ฉันนัดกับพี่แจจุงที่นี่ เพราะที่นี่คงสะดวกที่สุด
ไม่ต้องถามนะว่าออกมาได้ไง ถ้าไม่ใช่การแอบปีนรั้วออกมา

ฉันยกไวน์แดงขึ้นและกระดก เพื่อย้อมใจให้พูดทุกอย่าง มันจะได้จบไวๆเสียที
"ฉันขอโทษนะคะ ที่นัดออกมาทั้งๆที่มันดึกมากแล้ว"
"ไม่เป็นไรหรอก....พี่ก็อยากเจอน้องอุนโซเหมือนกัน....ว่าแต่....
ที่นัดมาดึกขนาดนี้...มีเรื่องอะไรรึเปล่า...หรือแค่อยากเจอพี่เฉยๆ...??"
ฉันอึ้งไปพักหนึ่ง หรือพี่แจจุงจะรู้แล้วนะว่าฉันแอบชอบเขาอยู่

"เปล่าค่ะ.....ฉันมีเรื่องหลายเรื่องอยากจะบอกกับรุ่นพี่แจจุง...ก่อนที่ฉันจะไม่อยู่เกาหลี..."
"O_o ไม่อยู่เกาหลี....?? น้องอุนโซหมายความว่ายังงัย.....?"
"อาทิตย์หน้า ฉันจะไปเรียนต่างประเทศ ค่ะ คุณแม่ให้ฉันไปอยู่กับพี่สาว...
ฉันอยาก....ให้ดงบังชินกิลืมว่าเคยมีเพื่อนร่วมห้องอย่างฉัน...."
"ทำไมอะ...น้องอุนโซก็รู้นี่ว่าพวกเราไม่มีทางลืมน้องอุนโซ...."
"มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ...ฉันถูกห้ามให้ยุ่งกับพวกรุ่นพี่แล้ว........ฉันขอโทษจริงๆค่ะ....."
ฉันก้มหัวลงให้กับรุ่นพี่ แต่แท้ที่จริงแล้ว ฉันก้มหน้าลงร้องไห้ต่างหาก....

"ฉันขอโทษ...ฉันขอโทษที่เข้ามาในชีวิตของดงบังชินกิ เข้ามาในชีวิตของชางมิน
แล้วทำให้ชางมินเจ็บปางตายแบบนั้น ความผิดของฉัน..ไม่สามารถลบล้างได้ด้วยคำขอโทษ
ฉันยินดีไปค่ะ...ไปให้ไกลเพื่อที่จะทำให้ทุกฝ่ายสบายใจ"
น้ำตาของฉันไหลออกมาเป็นทาง ใช่ว่าอยากจะพูด...

ฤทธิ์ไวน์ไม่ได้ทำให้ฉันมีความคิดที่อยากจะพูดเลยสักนิด...

 

"น้องอุนโซ..น้องอุนโซคิดไปเองทั้งนั้นเลยนะ ไม่มีใครโกรธเคืองน้องอุนโซหรอก...
โดยเฉพาะชางมิน ชางมินเค้าไม่เคยโกรธเกลียดน้องอุนโซเลยนะ....
ทางกลับกันอะ....ชางมินเค้าออกจะรักแฟนจำเป็นของเขาเสียด้วยซ้ำ.....น้องอุนโซ..."
พี่แจจุงพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน แต่ทำไมฉันถึงกลับสะอึกสะอื้นหายใจไม่ออกเลยนะ

 

น่าจะดีใจหรือน่าเสียใจดีนะ ที่จะพูดกับตัวเองว่ารักชางมิน อยากกลับไปหาชางมิน....
สมน้ำหน้าจริงๆยัยคนหลายใจ แล้วเป็นยังงัยล่ะ.....??
น้ำตาต้องมานองหน้า เพราะเสียทั้งสองคนไปในเวลาเดียวกัน

 

"น้องอุนโซ...พี่รู้ว่าน้องอุนโซรู้สึกยังงัยกับพี่...แต่ว่า....พี่ก็รักน้องอุนโซได้แค่น้องสาว
พี่ไม่สามารถเปลี่ยนใจได้ง่ายขนาดนั้น....แต่ชางมินเขารู้สึกกับน้องอุนโซแตกต่างกับพี่
มันไม่เคยสายเลยนะที่จะกลับไปหาชางมินน่ะ...."
"....................."
"น้องอุนโซจำคำพูดของพี่ไว้นะ....ถึงความรักมันจะซับซ้อน...แต่มันก็ไม่สามารถซ่อนหัวใจที่แท้จริงของเราได้
สักวัน เราก็จะได้รู้หัวใจที่แท้จริงของเราว่าต้องการอะไร..พี่อาจจะเป็นเพียงแค่ทางผ่านความรักของน้องอุนโซเท่านั้น
น้องอุนโซอย่าโกหกตัวเองเลย...ว่าแท้จริงแล้ว น้องอุนโซคิดยังงัยกับชางมิน..."
"......................."
"ที่พี่พูดมานี่..พี่ไม่ได้หว่านล้อมหรืออะไรหรอกนะ..พี่พูดเพราะพี่สงสารชางมิน....
เค้าพยายามช่วยชีวิตผู้หญิงที่เขารัก เพื่ออะไรล่ะ..เพื่อให้น้องอุนโซหนีไปงั้นเหรอ
ซักวันชางมินต้องรู้แน่ๆว่าคนที่ให้เลือดชางมิน ไม่ใช่พวกพี่ดงบังชินกิ
ถ้าวันนั้นมาถึง.....ชางมินต้องเสียใจมากแน่ๆ...."
รุ่นพี่แจจุงกล่าวซะยืดยาว ในขณะที่ฉันก็ได้แต่เงียบฟัง

ดูเหมือนเป็นคำพูดหว่านล้อม แต่มันก็ถูก ถึงความรักจะซับซ้อนแต่มันก็ไม่สามารถซ่อนหัวใจที่แท้จริงของฉันได้

 

สรุปว่าฉันก็รักชางมินเหมือนกัน
แต่จะทำยังงัยได้ ในเมื่อทุกอย่างก็พร้อมแล้วสำหรับการเดินทางไปต่างประเทศของฉัน

 

ตอนนี้ คำเดียวที่คงเยียวยาความรู้สึกเสียใจของฉันได้......คือทำใจ.......

 

ทำใจซะ ลืมเค้าซะ โบอุนโซ เราไม่ได้เกิดมาเพื่อชางมินหรอก......

 

เราแค่ผ่านมาพบกัน เพื่อจากกันเท่านั้นเอง........................................

 

....T_T....

 

To be continue......

 

ง่วงจังอู้ นั่งดูข้างหลังภาพ T^T สงสารคุณหญิงกีรติจับใจ แงๆๆๆๆ T^T

ในขณะเดียวกับก็คิดถึงSempaiคนนั้น....

 

อาทิตย์นี้ไม่ได้เจอเลยอ่า...คิดถึงๆ คิดถึงหน้าสวยๆและเสียงของพี่...

 

กร๊ากกกก พร่ำไรนิติงต๊องจิง..

 

Oyasuminasai ค่ะ ไปนอนแระ...