ความเดิมตอนที่แล้ว....
 ชางมินที่เพิ่งมาถึงงานตามหาอุนโซจนพบ และ ปฐมพยาบาลให้เท้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม ทั้งสองเริ่มรู้สึกดีต่อกันมากขึ้น แต่แล้วเรื่องที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อชางมินช่วยชีวิตอุนโซจนเขาได้รับบาดเจ็บต้องได้รับการถ่ายเลือด อุนโซรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้ชางมินต้องเป็นแบบนั้น เธอจึงตัดสินใจให้เลือดกับชางมินเพื่อเป็นการไถ่โทษ จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อรักซ้อน....มันซ่อนหัวใจ.......

 

Private Hearts Chapter 17
ในวันรุ่งขึ้น ก็ถึงเวลาที่คุณหมอ เข้ามาถอดสายน้ำเกลือกับสายเลือดให้อุนโซ
"โชคดีนะครับ คุณโบอุนโซมีสุขภาพแข็งแรงดี จึงไม่มีอาการแทรกซ้อน
แต่ก็ต้องระวัง ช่วงนี้อย่าพยายามออกกำลังกายมาก เพราะจะทำให้เกิดอาการอ่อนเพลียได้นะครับ..."

"ขอบคุณมากครับคุณหมอ...."
ยุนโฮกล่าวขอบคุณคุณหมอแทนสมาชิกดงบังชินกิทุกคน ก่อนที่คุณหมอจะเดินออกไปจากห้อง
พร้อมกับเครื่องมือถ่ายเลือด และ พยาบาลผู้ช่วย

หลังจากที่อุนโซเปลี่ยนชุดจากชุดคนไข้เป็นชุดธรรมดาเรียบร้อยแล้ว
"...โบอุน..จะกลับบ้านเลยมั้ย......??" (คงไม่ต้องบอกว่าใครเปงคนพูดนะ -*-)
".....อือม..ยังอะ.......เอ่อ.....ยังงัยก็ตาม....ฉันไม่อยากให้ทุกคนต้องเสียงานมาดูแลชางมิน.....
งั้น.......เอ่อ....." อุนโซอ้ำอึ้งสักพักหนึ่ง.....

"งั้น...........น้องอุนโซก็ดูแลชางมินไปเถอะ.....ขอบคุณมากนะครับ"
แจจุงเดินมาจับมือของอุนโซ เหมือนจะรู้ใจของเธอดีว่าเธอต้องการอะไร

แต่นั้นก็เป็นสิ่งที่อุนโซต้องการอยู่แล้ว....และทุกคนก็ดูเหมือนไม่ได้ขัดอะไรด้วย

 

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

2 คืนต่อมา ............

"อื้อม ~~~อื้อม ~~~"
ชางมินรู้สึกตัว เขาค่อยๆลืมตาขึ้นมา แต่ก็ลุกไม่ได้อยู่ดี เพราะเขายังรู้สึกเจ็บสะท้านไปทั้งร่าง

"ฟื้นละเหรอ ...... ตายยากจริงๆนะนาย...." เสียงพูดแกมเยาะเย้ยดังขึ้นข้างๆเตียงเขา
ชางมินหันไปตามเสียง ก็พบกับอุนโซนั่งอยู่ข้างๆเขา......

"ยัยปากกรรไกร......มาอยู่นี่ได้ไงอะ ....?" ชางมินถามเพราะเขายังเบลอๆอยู่เล็กน้อย

อุนโซยิ้มเล็กน้อย
"จำไม่ได้จริงๆเหรอ....นายอะ หลับไป 2 วัน 2 คืนเลยนะ พี่ๆดงบังชินกิทุกคนอะ เค้าเป็นห่วงนายมากเลยนะจะบอกให้..."

"พี่ๆ..........?? แล้ว ~~ แล้วตอนนี้เค้าอยู่ไหนกันละ ??"
"ไปทำงานน่ะสิ~~ เค้าอนุญาติให้ฉันดูแลนายแล้วนะ...แล้วต่อไปนี้ฉันก็จะเป็นพยาบาลส่วนตัวของนาย..."
"พยาบาลส่วนตัว??" ชางมินเลิกคิ้ว "ขืนให้เธอเป็นพยาบาล ฉันมีหวังได้ตายก่อนได้ไปทำงานแน่ๆ..."
"ตาบ้า ~~" อุนโซขึ้นเสียง "รู้งี้ปล่อยนายตายก็ดีอะ...ไม่น่าช่วยนายเลย"
"O_o อะไรนะ ~~~ เธอช่วยอะไรฉัน ??"

"เย้ยยย ~~~~" อุนโซชะงัก เมื่อรู้ว่าเธอไม่ควรจะพูด.... "เอ่อ..ฉันหมายถึง ไม่น่ามีคนบริจาคเลือดให้นายเลย..."
"แล้วใครละ....ใครบริจาคเลือดให้ฉัน...?? ฉันจะได้ไปขอบคุณ.."
"ก็...พี่ๆของพวกนายนั่นแหละ...คนไหนสักคนนึง นายถามเค้าเองแล้วกัน...."
อุนโซพูดจบ ก็เดินไปหยิบข้าวต้มที่พยาบาลวางเอาไว้บนโต๊ะอาหาร

"อะ....กินข้าวต้มก่อน....คุณพยาบาลเพิ่งเอามาให้ ยังร้อนอยู่เลย..."
อุนโซวางข้าวต้มไว้ที่หัวเตียงของชางมิน ก่อนที่จะค่อยๆพยุงชางมินขึ้นมา เพื่อทานข้าวต้มได้สะดวก

"โอ้ย ~~~" ชางมินร้องด้วยความเจ็บแผล... "ยัยปากกรรไกร เบาๆหน่อยสิ...!"
"ฉันก็เบาแล้วไงเล่า....." อุนโซค่อยๆประคองชางมินให้ลุก ตอนนี้เธอไม่อยากทะเลาะกับชางมิน เพราะ ชางมินก็เจ็บมากพอแล้ว...

"ฟู่ ~~~" อุนโซเป่าข้าวต้มให้อุ่นขึ้น 1 ที ก่อนที่จะป้อนเข้าปากชางมิน
ระหว่างที่กำลังป้อนข้าวต้มกันอยู่
"นี่ .. ยัยปากกรรไกร "
"อะไร ??"
"ทำไมถึงต้องดูแลฉันด้วยล่ะ ???"
"จึ๋ย ~~O_o" อุนโซทำหน้าเอ๋อๆ ไม่รู้จะตอบยังงัย "ก็.....ก็นายช่วยชีวิตฉันไว้นี่...."
"อะไรนะ ~~ ช่วยชีวิต... แค่ก ๆ ๆ ๆ ๆ"
ชางมินสำลักข้าวต้มก่อนที่จะพูดอะไรต่อ อุนโซจึงเอาผ้ามารองเช็ดปากของชางมิน และรินน้ำในแก้วให้ชางมินดื่มแก้ขัดคอ

"เอ้า..ใจเย็น....เดี๋ยวก็ได้สำลักน้ำตายสมใจหรอก.." อุนโซพูดประชดชางมิน แต่ชางมินก็ไม่โต้ตอบ

อุนโซป้อนข้าวต้มให้ชางมินต่อ ทั้งสองเงียบเสียงไม่ได้คุยอะไรกันต่อ

หลังจากป้อนข้าวต้มเสร็จ อุนโซก็ให้ชางมินกินยา ก่อนที่จะเอาจานชามไปวางเพื่อให้แม่บ้านหยิบไปล้าง...

"เดี๋ยวฉันขอออกไปข้างนอกหน่อยนะ ตอนเย็นๆ พวกพี่ๆดงบังชินกิก็คงจะมาเยี่ยมนายละหล่ะ...."
แต่ก่อนที่อุนโซจะเดินไป ชางมินก็คว้าแขนอุนโซไว้

"นี่....ขออะไรอย่างนึงดิ....."
"อะไร ??"
"อยู่กับฉันจนกว่าฉันจะหลับได้มั้ย...."
"อะไร...." อุนโซถามแกมหัวเราะ "นายกลัวผีเหรอ....?"
"ผีอะไม่กลัวหรอก....ฉันกลัวอย่างอื่นมากกว่า....." ชางมินพูด ทำให้อุนโซยิ่งงง
"ไม่มีใครกล้าทำอะไรนายหรอกน่า...นายมีหน้าตาเป็นอาวุธนี่...คิกคิก...^o^"
"ฉันพูดจริงๆนะ ~~" ชางมินทำเสียงจริงจังขึ้นมา อุนโซจึงนั่งลงข้างๆชางมิน...และ รอ..จนกว่าชางมินจะผลอยหลับไป......

' อีกหน่อย นายก็น่าจะได้รู้ว่าฉันก็ไม่ได้อยากห่างนายนักหรอก.... '
อุนโซพูดในใจ สายตามองไปหาร่างที่หลับสนิทนิทราของชางมิน
หญิงสาวถอนใจ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป..............

อุนโซออกไปยื่นใบลาหยุดเรียน 1 อาทิตย์ที่โรงเรียน ก่อนที่จะไปแวะร้านขายของเพื่อซื้อขนมไปฝากพวกดงบังชินกิ

เมื่ออุนโซกลับมาถึงโรงพยาบาล เธอก็ตรงไปยังห้องที่ชางมินพักรักษาตัวอยู่

กว่าจะฝ่าแฟนคลับสาวๆหลายๆคนที่เข้ามาเยี่ยมชางมินได้ ก็ยากเหลือเกิน

ในที่สุด เธอก็เข้ามาในห้องของชางมินได้สำเร็จ

"อ้าว...โบอุนไปไหนมาอะ ??"
เสียงของจุนซูดังขึ้น อุนโซออกไปข้างนอกนาน วันเต็มๆเลยหรือนี่ ??

"ฉันไปทำธุระมาอะค่ะ แล้วนี่ชางมินเค้ายังไม่ตื่นเหรอคะ ??"
"ตื่นขึ้นมา แล้วก็หลับไปอีกแล้ว" ยุนโฮตอบ "เอ่อ...คือว่าคืนนี้ พวกพี่อาจจะมาเฝ้าไข้ชางมินไม่ได้นะ...."
"อ้าว......ทำไมละคะ ??"
"คือมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ พวกเราต้องไปสะสางเสียก่อน แต่ยังงัยพรุ่งนี้พวกเราอาจจะมาเยี่ยมใหม่อะนะ..."
"ยังงัยก็ฝากชางมินด้วยนะ น้องอุนโซ" แจจุงรั้งท้าย ก่อนที่ทุกคนจะเดินกันออกไป

"ดะ..เดี๋ยวค่ะ...แฟนคลับเต็มหน้าห้องเลย ระวังหน่อยนะคะ"
"อือม..พวกเรารู้แล้ว โบอุนดูแลชางมินดีๆด้วยนะ"

เมื่อพวกดงบังชินกิออกไปแล้ว อุนโซจึงนั่งเฝ้าชางมินต่อ

"เฮ้อ....เบื่อจัง นั่งเฝ้าคนหลับเนี่ย......... เปิดทีวีดูดีกว่า"
อุนโซเปิดทีวี เลื่อนช่องมาดูรายการบันเทิง

"เห...นี่ใครเนี่ย......? มีตั้ง 5 คน เหมือนดงบังชินกิเลย...."
อุนโซนั่งดูสักพัก เพราะ เธอสงสัยว่า นักร้องใหม่ในทีวีเป็นใครกัน

"SS 5O1 ฮิฮิ ทำไมชื่อตลกดีจัง เค้าทำออกมาแข่งกับดงบังชินกิหรือไงนะ....."

อุนโซยังนั่งดู MV ของ SS 5O1 ต่อไป
การเต้น แม้กระทั่งการร้องเพลง เหมือนจะเป็นการปั้นออกมาเพื่อแข่งกับดงบังชินกิชัดๆ (ในความคิดคนแต่งจร้า.....)

"แต่ถ้าเป็นแบบนี้........." อุนโซมองไปยังชางมินที่หลับอยู่
"ดงบังชินกิจะเป็นยังงัยนะ...... นี่รึเปล่านะที่พวกดงบังชินกิต้องไปจัดการ ถ้าชางมินรู้เข้าจะเป็นยังงัยนะ...."

อุนโซตัดสินใจปิดทีวี และ ดึกปลั๊กออก
เพื่อไม่ให้ปัญหาเกิดขึ้น เพราะเธอรู้ว่าชางมินจะต้องทุรนทุรายอยากไปทำงานร่วมกับดงบังชินกิที่เหลือแน่ๆ
"ขอโทษนะชางมิน........"

 

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

เวลาผ่านไป 2 - 3 ชั่วโมง อุนโซง่วงจนหลับไป แต่ก็ต้องตื่นอีกที เพราะคุณพยาบาลเข้ามาปลุกเธอ พร้อมกับยื่นยาให้อุนโซอีก 2-3 เม็ด
"พอคุณชิมตื่น เอายาให้คุณชิมทานทีละเม็ดนะคะ"
"ได้คะ คุณพยาบาล"
พยาบาลสั่งเสียเสร็จแล้วก็เดินออกไป อุนโซจึงรอให้ชางมินตื่น ...

เมื่อชางมินตื่นแล้ว อุนโซจึงป้อนยาให้ชางมิน
"นี่...เธอนั่งเฝ้าฉันไม่เบื่อมั่งเหรอ ??" ชางมินถามขึ้น ในขณะที่อุนโซเอาแก้วน้ำไปล้าง
"ก็...... ไม่เห็นจะเบื่อเลย ดีซะอีก ถ้ารุ่นพี่แจจุงมาฉันจะได้เจอเค้าด้วย"
"โธ่..ที่แท้ก็เอาฉันเป็นทางผ่านเจอพี่ยองอุงนั่นเอง" ชางมินพูดอย่างฉุนๆ นึกว่าอุนโซจะตั้งใจมาดูแลเขาเสียอีก
แต่ชางมินไม่รู้ว่าความจริงนั้น อุนโซตั้งใจจะดูแลเขาจนกว่าเขาจะหายดี เธออยากให้ชางมินรู้สึกว่าอย่างน้อยเขาก็ช่วยชีวิตเธอ และ แค่อยากจะตอบแทนเท่านั้น เพราะ ในใจของอุนโซก็คิดถึงแจจุงอยู่ตลอดเวลา

อุนโซมานั่งข้างๆชางมินเหมือนเดิม น่าแปลกที่ชางมินไม่หลับต่อ แต่กลับนอนลืมตาแถมยังทำหน้ากวนบาทาใส่อุนโซเสียอีก
"นี่ ..... นายไม่หลับแล้วเหรอ....?"
"ก็ไม่ง่วงแล้วอะ....นี่...เปิดทีวีให้หน่อยสิ....เปิดช่องบันเทิงให้ด้วยนะ..."
"อะไรนะ .....?" อุนโซตกใจ เพราะ เธอกลัวว่าชางมินจะรู้เรื่องของ SS 5O1
 
"นี่เธอ.....หูตึงตั้งแต่มะไหร่อะ ฉันบอกให้เปิดทีวีให้หน่อย"
"ทะ...ทีวีมันเสียอะ เปิดไม่ได้ เห็นมะ ๆๆ"
อุนโซแสร้งทำเป็นทีวีเสีย และ ทำเป็นกดรีโมท แต่ทีวีก็ยังไม่ทำงาน ความจริงแล้ว อุนโซดึงปลั๊กทีวีออกต่างหาก....
"เห็นมะ...เสียจริงๆด้วย...."
แต่ชางมินไม่เชื่อสนิทใจ เขาจึงมองไปรอบๆทีวี ก็ปรากฏว่า
"นี่เธอ....ปลั๊กไม่ได้เสียบอะ....ลองไปเสียบปลั๊กสิ"
"เย้ยยยย ~~~" อุนโซร้องขึ้น(ในใจ)ก่อนที่จะรีบแก้ตัว "เอ่อ...แล้วนายไม่กลัวฉันโดนไฟช็อตเหรอ....?"
ชางมินเริ่มเคืองที่อุนโซหาข้ออ้างสารพัด
"...ถ้ากลัวนักกลัวหนาเดี๋ยวฉันบอกคุณพยาบาลให้ หรือ จะให้ฉันเดินไปเปิดเอง..."
"เอ๊ยอย่าๆๆๆๆ" อุนโซร้อง "แผลของนายยังไม่หายดีเลยนะ...เดี๋ยวก็ไม่หายหรอก.."

"งั้นเธอก็ไปสิ" ชางมินพูดต่อ แต่จริงๆแล้วน้ำเสียงเหมือนจะสั่งมากกว่า
".....แต่ว่า........!!..ก็...ก็ได้...."
เมื่อเห็นชางมินยังดื้อ อุนโซจึงจำใจไปเสียบปลั๊กทีวีโดยในใจก็ภาวนาไปด้วย

(โอมเพี้ยง ~~! ขอให้ ไม่มี SS 501 ด้วยเถิ๊ดดดด เพี้ยงๆๆๆๆ~~!)

 

เมื่อทีวีถูกเปิดออกมา อุนโซลุ้นอย่างที่สุดว่าเสียงที่ออกมาจากทีวีจะเป็นเสียงอะไร

 

Jongmal hondone kuthun odilka
Somebody talks meil gathun dabun anya
Jolmang hengboge mitgurim ilka
Somebody talks ....

 

"อะฮ๊า ~~~" อุนโซร้องขึ้นและยิ้มด้วยความโล่งอก
"พวกพี่ๆดงบังชินกิร้องเพลงด้วยแหละ....เท่ห์จังเนอะ นายว่างั้นมั้ยชางมิน.....?? ........... จึ๋ย ~~
ชางมิน..............??"

อุนโซหันไปหาชางมินข้างหลัง เธอก็เห็นชางมินก้มหน้าร้องไห้

"นั่นมัน.....ท่อนที่ฉันต้องร้อง......T^T"
ชางมินระล่ำระลักออกมา อุนโซมองชางมินด้วยความสงสาร
"แต่พี่ยูชอนก็ร้องให้นาย...นายน่าจะดีใจนะ...."
"ดีใจแล้วไง ~~ ดีใจทั้งๆที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยเนี่ยนะ....ฮือๆๆๆ~~~T^T
ทำไมฉันต้องมานอนเจ็บแบบนี้ด้วยนะ ~~!" ชางมินร้องไห้โฮ โถๆๆๆ น้ำตาลูกผู้ชาย.....

(โถ่....นายตัดสินใจช่วยฉันเอง ยังจะมาทำบ่น...แต่นายจะช่วยชีวิตฉันทำไมกันนะ.....)
อุนโซสับสนในใจลึกๆ ยากเกินที่จะเอ่ยออกไป

หญิงสาวเดินกลับมาที่เตียงของชางมิน และ นั่งลงข้างๆชายหนุ่ม
".....ชางมินอย่าร้องไห้เลยน่า....ไม่กลัวโดนฉันหาว่าขี้แยเหรอ...?"
ทั้งๆที่อยากจะใช้คำปลอบโยนที่อ่อนโยนกว่านี้..แต่ทำไมเธอถึงทำไม่ได้เลยนะ....

เมื่อเห็นชางมินยังไม่หยุดร้องไห้ อุนโซจึงตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง
เธอค่อยๆเอื้อมมือไปสวมกอดชางมินเพื่อปลอบโยน

"ถ้านายอยากหาย...นายก็นอนพักผ่อนมากๆสิ.......
เดี๋ยวถ้าแผลหายดี..นายก็ได้กลับไปทำงานเหมือนเดิมละ...."

ชางมินเมื่อเห็นอุนโซเข้ามากอด เขาจึงค่อยๆซบหัวลงกับอกของหญิงสาว ความอบอุ่นในหัวใจของอุนโซเริ่มแผ่ซ่านมาในหัวใจของชางมิน

เสื้อของอุนโซเริ่มเปียกเล็กๆจากน้ำตาของชางมิน

"ยัยปากกรรไกร....."
"หือ........?"
"อยู่กับฉันนะ....อยู่กับฉันจนกว่าจะหายดีนะ......"
อุนโซเงียบไปสักพัก ก่อนที่จะพูดว่า
"ถ้านายหายดี.....ฉันขออะไรนายหน่อยได้มั้ย.....?"
"ได้สิ....ถ้าแลกกับให้เธออยู่กับฉัน......."
อุนโซเมื่อได้ฟัง จึงกลั้นใจพูดออกไปด้วยความยากลำบาก
"ถ้านายหายดีแล้วกลับไปทำงานแล้วก็เรียนเหมือนเดิมแล้ว..............ฉัน...."

"..........................................."

"ฉัน.....ขอเลิกเป็นแฟนกับนายได้มั้ย.......?"

 

................................................................................

 

"..............."
ชางมินเงียบ น้ำตาที่เหือดแห้งไป กลับไหลออกมาอีกครั้งโดยไม่มีสาเหตุ......

 

"ฉันขอร้อง......นายก็รู้ว่าในใจฉันมีแต่รุ่นพี่แจจุง
ฉันไม่อยากถูกหาว่ารักสองคนในเวลาเดียวกันหรอกนะ...."
อุนโซเค้นเสียงพูด ทั้งๆที่ปากขยับได้อย่างยากเย็น

ชางมินเมื่อได้ยินก็รู้สึกขัดเคืองในหัวใจ แต่ถึงอย่างไรเขาก็รับปากไปแล้ว
ชางมินพลางนึกถึงคำพูดของแจจุงในวันนั้น
"รักที่แท้จริง คือการได้เห็นคนที่เรารักมีความสุขต่างหาก...."

"ยัยบ้า..... เรื่องแค่นี้..... ฉันจะไม่ให้เธอ...ฉันก็ไม่ใช่ ชิมชางมินแล้วซิ...."
ชางมินตอบทั้งน้ำตา อุนโซเริ่มยิ้มออกเล็กน้อย ทั้งๆที่ในใจสั่นไหวและเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก
"ขอบคุณนะ....."
หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทำไมต้องร้องไห้ตอนนี้ด้วยนะ....

แล้วทำไมน้ำตาถึงไหลออกมา ........ ??
คิดถูกแล้วหรือ ที่ขอชางมินไปแบบนั้น....... ???

ชางมินหลับไปแล้ว แต่อุนโซยังนั่งคิดอยู่ทั้งคืน ถึงเหตุผลที่พูดกับชางมินไปแบบนั้น

แล้วเธอก็หลับไปได้ยังงัยก็ไม่รู้ ..............

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

"โบอุน........โบอุน............."
มีเสียงเรียกอุนโซขึ้น จนเธอรู้สึกตัวและเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง
"อ๊ะ ~~ ดงบังชินกิเหรอคะ ตอนนี้กี่โมงแล้วคะ ???"
อุนโซลุกขึ้นจากการเฝ้าไข้ชางมิน แล้วขยี้ตาเล็กน้อย

"9 โมงครึ่งแล้ว .... ชางมินยังไม่ตื่นเหรอครับ..."
แจจุงตอบและถามต่อ ในขณะที่เดินมาที่เตียงของชางมินค่อยๆลูบหัวชางมินเบาๆ
"เมื่อคืนชางมินไม่ได้นอนน่ะคะ........คงเพิ่งหลับไปเมื่อตอน ตี 1 กว่าๆละมั้ง......"
อุนโซตอบ หน้าแดงๆล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่คุยกับชางมินเมื่อคืน อุนโซจึงหน้าถอดสีทันที

"เอ่อ......"
"โบอุน.....มีอะไรรึเปล่า ???"
"คือ..........ฉัน...ขอเลิกกับชางมินแล้วคะ.......แล้ว...ชางมินก็ตกลงแล้ว....."

"O_O !!" ทุกคนตกตะลึงตึงๆ ไม่คิดว่าอุนโซกับชางมินจะเลิกกันเร็วขนาดนี้

"โบอุน ~~~ ทำไมละ ???" จุนซูร้องขึ้นก่อน
"เหตุผล....ฉันขอเป็นความลับได้มั้ยคะ....."
"...........ทำไมละน้องอุนโซ ตลอดมานี่ชางมินกับน้องอุนโซไม่เคยมีความสุขเลยเหรอที่ได้เป็นแฟนกันน่ะ..."
ยูชอนซัก เพราะเขาคิดว่าทั้งสองคนจะลงเอยแล้วเสียอีก (ดีสิเมอง เมองจะได้ม่อเซียถนัดๆหน่อยใช่มะ -- คนแต่ง)

 

'ใช่...มีน่ะมี ความสุข ความสุขที่ฉันอยู่กับชางมิน สุขมากๆด้วย
แต่จะให้ฉันทำยังงัยละ เพราะฉันโกหกตัวเองไม่ได้ ที่รักรุ่นพี่แจจุง
คบกับชางมิน แต่หัวใจมีให้รุ่นพี่เนี่ยนะ.....ฉันทำแบบนั้นได้ที่ไหนกันเล่า T^T'
อุนโซพูดอยู่ในใจ น้ำตาก็พลันไหลออกมาเป็นทาง

 

แจจุงเห็นน้ำตาของอุนโซไหลออกมา จึงรู้ว่าอุนโซไม่ได้อยากเลิกกับชางมินเลยสักนิด
เขาขยับเข้าไปเช็ดน้ำตาของอุนโซออก และพูดเบาๆ
"ถ้าเลิกแล้วไม่มีความสุข...จะเลิกไปทำไมล่ะครับ...?
น้องอุนโซไม่รู้หรอ... ว่าการที่ทำอะไรสักอย่างที่ขัดกับความรู้สึกของเรามันทรมานมากแค่ไหน"

"โบอุน....อยากรู้คำตอบมั้ยที่โบอุนเคยถามฉันน่ะ...."
"ห๊ะ....ฉันเคยถามอะไรจุนซูเหรอ...?" อุนโซเค้นเสียงถาม
"อ้าว..ทำไมความจำสั้นจิง ?? ก็ตอนนั้นที่โบอุนถามฉันว่าชางมินเคยพูดอะไรถึงโบอุนบ้างรึเปล่า
แล้วชางมินก็เข้ามาขัดยังงัยละ..."
"........ อือมตอนนี้ฉันไม่อยากรู้แล้วหล่ะ...."
"แต่จะดีเหรอ มานี่ดีกว่าโบอุน เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง....."
ว่าแล้วจุนซูก็ดึงแขนอุนโซออกไปนอกห้อง
ทุกคนต่างมองตามไป ก่อนที่จะหันกลับมามองชางมินด้วยความสงสาร

 

จุนซูเดินออกมาข้างนอกห้องกับอุนโซ
"เช็ดน้ำตาก่อน เดี๋ยวมีคนมาเข้าใจผิดว่าฉันทำเธอร้องไห้"
อุนโซรับกระดาษทิชชูก่อนที่จะเช็ดน้ำตาออก

"จุนซูมีอะไรก็พูดมาเถอะนะ..."
"คือว่า...หลังๆเนี่ย..ชางมินมีอาการประหลาดๆ..."
"อาการเหรอ ??"
"ก็แบบว่าชอบเหม่อลอย หลังจากคืนที่อยู่โรงเรียนเพื่อทำฉาก..."
".........."
"แล้วก็ชอบบ่นเรื่องโบอุนให้พวกเราฟังบ่อยๆน่ะ บางที เจ้านั่นก็แอบยิ้มอยู่คนเดียว ฉันก็คิดว่าเจ้านั่นเป็นบ้าไปแล้วหรือยังงัย..."
"............"
"โบอุน....ฉันถามจริงเถอะนะ....ตลอดเวลาที่เธอเป็นแฟนกับชางมินเนี่ย...
เธอไม่เคยมีความสุขเลยจริงๆเหรอ ฉันรู้ว่าชางมินเค้าชอบทะเลาะกับเธอ
แต่ว่า.. แค่ทะเลาะกัน ไม่ได้เกลียดกันสักหน่อย...."
"........."
"หลังๆเนี่ยหลังจากเรื่องของมาซากิผ่านไป ชางมินเค้าพยายามเข้าใกล้เธอมากขึ้นนะ...
ไม่ได้สังเกตเลยเหรอโบอุน...."

"จุนซู ~~"
"???"
"นายเรียกฉันมาเพื่อพูดเรื่องนี้เองเหรอ ถ้าเรื่องแค่นี้ฉันไม่ฟังหรอก ยังงัยฉันก็จะเลิก..."
อุนโซพูดอย่างไร้อารมณ์ ก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินไป

"เดี๋ยว ~~! โบอุน มีอีกเรื่องฉันยังไม่ได้บอก"
"..............." อุนโซหยุดเดินและหยุดฟังจุนซู
"....โบอุน... ชางมินเค้าชอบโบอุนนะ"
"O_O!"

"ฉันก็ไม่รู้ว่าชางมินเค้าชอบโบอุนจริงๆรึเปล่า แต่หลังจากที่ฉันปรึกษากับพวกพี่ๆดงบังชินกิ
ชางมินเขาพูดเสมอว่าถ้าเขามีรักแท้ให้กับใคร...เขาก็จะยอมตายเพื่อคนที่เขารักได้...
ตอนแรกฉันก็คิดว่าชางมินพูดเล่น จะทำคงไม่ทำจริงหรอก...แต่หลังจากเหตุการณ์วันแสดงละคร
ชางมินเขาปกป้องโบอุน ถึงรู้ว่าตัวเองต้องเจ็บแทน แต่เขาก็ยังทำ แล้วแบบนี้..
โบอุนจะกล้าทำร้ายหัวใจของชางมินได้ลงเลยเหรอ....?"

อุนโซเงียบไป เมื่อรู้ว่าชางมินรู้สึกอย่างไรกับเธอ
แล้วนั่นก็ทำให้อุนโซจำเป็นต้องพูดความจริงออกไป

"จุนซู....ฉันขอโทษนะ...ขอโทษจากใจ......แต่...ฉันไม่ได้รักชางมิน........
คนที่ฉันรักน่ะ......คนนั้นน่ะ.................คือพี่แจจุงต่างหาก ~~~!"

 

To be continue ................

วิชา English III วิชาปราบเซียนโหดร้ายโหดเหื้ยมอำมหิตที่สุด(เวอร์!)ในบรรดาวิชา English ทั้ง 4

 

ตอนแรกฉันก็งงว่ามันโหดยังงัยฟะ

โดนกะตัวถึงได้รู้....

 

ทั้งอาจารย์ผู้สอน

 

และ ตัววิชา.....

 

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน เพราะวันที่โดดเพื่อไปแอดวิชาไมโครคอมคือวันเขียน Writing I

เราก็ไม่เคยชะล่าใจเลยว่า writing ที่เพื่อนได้เขียนกันแต่เราไม่ได้เขียนคือ Writing I มีคะแนน 5 คะแนน

 

เมื่อเราไม่ได้เขียน...เราก็หัวเน่า คะแนนกลายเป็น 0

 

ไม่มีการเมคอัพ ไม่มีการขออภัย...!!

 

 

วันนั้นได้ทำก็จริง แต่ทำไม่เสร็จ แถมรายงานไซโคก็ทำให้รีบเร่งไปรายงานเสียก่อน

 

วันรุ่งขึ้น เอางานที่ไม่ได้ส่งไปส่งอาจารย์

 

แต่งี่เง่าหวะ ...ไม่ได้เข้าไปส่งในห้อง

 

งานก็ยังวางไว้หน้าห้องแบบนั้น....

 

จนมะวานนี้ ตั้งใจจะไปคุยกับอาจารย์เรื่องงาน Writing ทั้งสอง แต่กลับกลายเป็นว่า

 

เค้าบอกว่าเราไม่พูดไม่ดีใส่เค้าซะงั้นอะ !!

 

ทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น แต่ขอโทษเหอะค่ะ !!

 

ตูอาร์ตแจป เรื่องพูดอังกิดไม่ได้ความมันเป็นเรื่องธรรมดา !!

 

เข้าใจนะคะว่าอาจารย์อยากให้เด็กพูดแบบมีมารยาท

 

แต่คนเรามันก็ต้องมีลืมกันบ้างแหละ...เอ้ยยยยย

 

ใครจะไปจำตลอดหล่ะ -*-

 

สรุปง่ายๆ ทั้งสอง Writing ....

 

 

เพื่อนๆแนะนำให้ทำคะแนนครั้งต่อไปให้ดีๆ แต่ไม่รู้จะทำได้ดีมากแค่ไหนเพื่อทดแทน 10 คะแนนที่เสียไป

 

 

ชีทที่ก๊อบของพี่ตั้มมา (น่ารักที่สุดในโลกเลยพี่ตั้ม กร๊าก !) เราก็พยายามแปลงโจทย์ พยายามทำอยู่ทุกวัน

 

ขอให้มันทดแทนคะแนน Writing ได้ทีเห้อออออ !!

 

วันนี้ทำ Quiz I ตอนรีเควสก็ทำได้นะ แต่ตอนรีพลายนี่ซิ...

 

 

 

แล้วเราก็วนอยู่กับแต่ Ministry Of Sci and Tech

 

-*- (เพื่อนๆจะหาว่าตูบ้าก็ได้นะ...)

 

สุดท้าย จบ Enc นะ แต่โฆษณาจำต้องมั่วอย่างแรง คิดไม่ออกจริงๆ... T^T

 

คราวนี้มันจะผ่านหรือไม่ผ่านนะ...??

 

หรือ WP ของ Eng III จะมาอยู่บนหน้าเรานะ ..... (ม่ายเอาน๊า !!!)

 

แต่ทั้งหมดที่เกิดขึ้น...ก็มาจากตัวเองนั่นแหละ....

 

แล้วอาจารย์ก็มาซ้ำเติมความซวยและความผิดพลาดของเรา

 

สำหรับวิชานี้นะ A ไม่เอา B+ ก็ไม่ต้องการ

 

C ก็ยอมวะ ! อย่าให้ติด WP ก็พอ !!

 

 

 

 

 

 

ในที่สุด...บ่าวหนุ่มคนนั้นก็ขโมยหัวใจเราไปจนด้ายยยย

 

ทั้งๆที่คิดว่าจาเฉยๆมะชอบแล้วน๊า....

ก็เห็นว่าเค้าน่ารักดี แถมบางมุมยังคิดว่าเค้าเปงผู้หญิง

แต่วันนี้ ก็ได้ฟังเพลงที่เค้าบรรเลงลงกับเปียโนในห้องเพร...

 

-*- เสียงเปียโนค่อยๆเข้าซึมลงในใจทีละน้อย.....

(ก็มุขนี้ทุกทีแหละค่า  ทุกท่านนนนน)

 

แต่ก็อย่างว่า..ทำไมถึงรู้สึกละอายใจขนาดนี้ -*-

เค้าเปงรุ่นพี่กำลังจะจบแล้ว ก็ไปชอบเค้าเนอะ (เรียนเก่งมากเลยอะ จบสี่ปีแระ -*-)

 

เพื่อไรฟะ....??

 

เดี๊ยนคอยถามตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าทำไมถึงชอบเค้า

 

เรียนเก่งเรอะ ??

น่ารักเรอะ ??

เรียนอาร์ตแจปเรอะ ??

เปงคาทอลิกเรอะ ??

 

(เวงละ เฉลยมากไปเค้าจะรู้มั้ยเนี่ย -*-)

 

อยากจะบอกว่า เหตุผลข้างบนทั้งหมด

 

 

ถูกหมดค่า...ถูกแบบไม่มีเหตุผล

ไม่มีข้อกังขา หรือ ข้อกังก้า (ไม่เกี่ยว)

 

ถึงจะละอายใจมากเพียงไหน

แต่ก็ยังรู้สึกดีที่วันนึงหน่า มีหนุ่มอาร์ตแจปมาเกี่ยวหัวใจของเรา...

 

ขอบคุณมากนะคะ ที่มาให้ชอบ ดีใจจัง

มะรู้มีแฟนยังแต่ช่างเถอะค่ะ เพราะเราหน้าด้าน....

หน้าด้านไม่เพราะ..ต้องหน้าหนา....//////

 

อยากจะบอกว่า

"พี่เปงผู้ชายที่น่าร๊ากกกกสุดๆเท่าที่เคยพบมา ผู้ชายน่ารักมีเสน่ห์ที่สุดเล้ยยยย"

 

"เวลาที่เหลืออยู่อยากใช้ให้คุ้ม....

แล้วสักวัน...หนูจะบอกพี่แน่นอนค่ะ"

 

>-< >-< >-< >-<

ลัลล้า.... มาอีกแล้วค่า............ วันนี้ก็มาพร้อมกับเพลงที่ล้อเลียน (มะได้ล้อเลียนน๊าแต่กึ่งๆ><)

เปลี่ยนเนื้อร้องเฉยๆค่า... เป็นความรู้สึกนึกเจ็บแค้นสุดคณนาที่เบิกตังไม่ได้ เพราะตังหมด 5555+

Enjoy Singing ค่า~~~~~

 

ปล. อย่าคิดมากกับเพลงนี้ ล้อเลียนขำๆค่า~~

แล้วก็เรื่องรักซ้อน เดี๋ยวมาโพสต่อ รอมีอารมณ์ก่อง คิคิ ><

 

 

กลับไปไม่ได้เบิกตัง (เพราะตังหมด -*-)
By : Peace B Fahsai
Origin Song : กลับไปไม่เหมือนเดิม By นิหน่า

 

ที่จริงก็รู้นะ ว่าเงินมันหมดแล้ว
และฉันไม่มีแล้วเรื่องราวของเงินได้หมดไป
แต่ในใจของฉัน ก็ยังบันทึกไว้
เข้าไปแบงค์ครั้งไหนก็ยังจะมีแต่เบิกเงิน

อยากกลับไปแบงค์ให้เหมือนดังเดิม แต่เงินหมดแล้วจะไปทำไม

อยากกลับไปเบิกเงิน แต่ฉันก็คงจะทำไม่ได้
เคานท์เตอร์ก็คงหนักใจ ที่ฉันยังเข้าไป
เพราะฉันไม่มีเงิน เข้าไปก็คงไม่มีประโยชน์
ก็เลยตัดใจไม่เข้าไปดีกว่า

ฝากตังไปทุกครั้ง เนิ่นนานสักแค่ไหน
ก็คงไม่เท่าเขาที่ฝากเยอะกว่าฉันครึ่งหนึ่ง
หนึ่งพันบาทของฉันคงไม่มีค่าพอ
และคงไม่เยอะพอเท่าเงินหนึ่งล้านที่เขามี

อยากกลับไปแบงค์ให้เหมือนดังเดิม แต่เงินหมดแล้วจะไปทำไม

อยากกลับไปเบิกเงิน แต่ฉันก็คงจะทำไม่ได้
เคานท์เตอร์ก็คงหนักใจ ที่ฉันยังเข้าไป
เพราะฉันไม่มีเงิน เข้าไปก็คงไม่มีประโยชน์
ก็เลยตัดใจไม่เข้าไปดีกว่า

 

(SOLO หอนนนนนน)

 

อยากกลับไปแบงค์ให้เหมือนดังเดิม แต่เงินหมดแล้วจะไปทำไม

อยากกลับไปเบิกเงิน แต่ฉันก็คงจะทำไม่ได้
เคานท์เตอร์ก็คงหนักใจ ที่ฉันยังเข้าไป
เพราะฉันไม่มีเงิน เข้าไปก็คงไม่มีประโยชน์
ก็เลยตัดใจไม่เข้าไปดีกว่า

ก็รู้คงไม่มีวันได้เบิก(เยอะ)เช่นเดิม

 

 

คิดไปคิดมา เรามาชอบภาษาญี่ปุ่นมากมายเพราะอะไรนะ ??

ไม่เคยคิดเลยนะว่าจะได้มาชอบภาษาญี่ปุ่น ตอนแรกเรียนภาษาจีนอยู่ดีๆ
พอม.สามก็หันมาชอบดาราญี่ปุ่นมากๆซะงั้น !!
นั่นแหละ ต้นเหตุของการชอบภาษาญี่ปุ่นเข้าไส้
ดาราญี่ปุ่นกลุ่มแรกที่เราบ้ามากๆ ใครๆอาจจะไม่นึกถึง
แต่เราก็ชอบมากมายซะแล้ว........

 

Ya-Ya-yah นั่นเอง !!

 

โดยเฉพาะ Hoshino Masaki หนุ่มขี้อาย อายุมากที่สุดในกลุ่ม
........ ยิ้มให้ตายยังงัยก็ไม่หล่อ แต่ก็เคยรักจนหมดหัวใจ ........

 

ตอนนี้ถามว่าชอบอยู่มั้ย ก็ยังชอบนะ
แต่ไม่ได้ติดตามผลงานเลย
เพราะตอนนี้ มาซาคิที่ร๊ากของฉันได้ออกจาก Ya-Ya-yah ไปแล้ว!!!
Zannendanaa ! แต่คงเป็นเพราะมาซาคิอาจจะแก่เกินไปแล้วก็ได้
เล่นอายุมากที่สุดในกลุ่ม ก็โดนเตะออกง่ายๆสิที่รัก..... -*-

ตอนนี้ไม่รู้ข่าวเกี่ยวกับมาซาคิเลยสักนิด
แม้แต่ข่าวคราวในอินเตอร์เน็ต ก็ไม่มีคนพูดถึง
รู้แต่ว่า.... มาซาคิย้ายไปอยู่ JR. Boys แล้ว

 

แล้วไอ่ JR. Boys นี่มานคือวงอะไรวะ ?? งง

 

-*- ทำไม ทำไม ทำไม น๊าาาาาา -*-

 

อยากรู้ข่าวมาซาคิจังเลย
ตอนนี้คงเดาได้ว่ามาซาคิคงมีแฟนไปแล้วอ่า
เคยหลงรักขนาดแต่งฟิคให้มาซาคิเลยนะ
แต่แต่งเองอ่านเอง 55555555+

 

"มาซาคิจ๋า....เธอจะรู้ไหมนี่ว่าเธอจุดประกายให้ฉันตั้งใจเรียนภาษาญี่ปุ่นมาถึงตอนนี้"

 

ถ้าไม่มีนาย ฉันจะหันมาชอบภาษาญี่ปุ่นมั้ย ??

ยอมรับว่ามาชอบนายเพราะแรงยุของเพื่อน
แต่หลังจากโดนแรงยุแล้วก็รักเองโดยไม่รู้เหตุผล

แล้วขอโทษด้วยที่กระแสพัดพาฉันไปชอบ WFL
โดยลืมไปว่าฉันยังชอบนายอยู่มาก......

 

I celebrating to you every your birthday coming....
I hope to see you in some day, Masakun.......
Not your fanclub, but your friend......
I don't know, why do I like you so much like this.....
However, I still like you....
Not much, and not less ......

 

ในตอนนี้น๊า......ฉันก็หวังว่ามาซาคิตอนนี้นายก็ยังสบายดี
อยู่โตเกียวเนอะ อย่าไปที่อื่นละ เป็นห่วง เกาะล่มมะไหร่ยังมะรู้เลย
อยู่เกาะใหญ่สบายก่าอยู่แล้ว
แล้วก็เกาะชิโคขุที่นายชอบไป ฉันก็อยากไปนะ
ถ้ามีโอกาสจะไปให้ได้ ถ้าไปถึงแล้ว ฉานจะตะโกน
"ฉานรักมาซาคิมาถึงป่านนี้เล้ย !!!!"
ถ้านายได้ยินแล้วตอบกลับมาจะดีใจมากเลย 555555555+

ถ้าฉันมีแฟน ฉันตั้งมั่นว่าต้องมีแฟนหน้าตาเหมือนนายให้ได้เลยโฮน้อย

สุดท้ายนี้ สำหรับแจปไอดอลคนแรกในชีวิตของฉานนะคะ

 

「星野正樹君、私な　あなたにずっと大好きだなあ。」

คิดถึงมากมาย เป็นกำลังใจให้ฉันตั้งเรียนญี่ปุ่นต่อไปนะที่รัก

 

Hoshino Masaki kun~~~~~~~~~~ !!!!

 

ปล.ลงท้าย >>> ชางมิน เคตะ หรือ คนอื่นๆ ยอมรับว่าใครก็ทำให้ฉันเก่งญี่ปุ่นมากมายไม่เท่านาย โฮน้อย เพราะ

นายบอกว่านายเกลียดวิชาภาษาญี่ปุ่น ฉันจะต้องทำให้ได้

「あなたと　話したいんですが、いちどもう会っていただけませんか。」

(นี่...เพิ่งเรียนบทนี่มาหยกๆถูกป่าววะเนี่ย แหม่งๆ -*- เดวถ้าแก้ได้จะมาแก้แล้วกาน)